Deel 2- Je hoeft je verdriet niet weg te stoppen

In mijn vorige blog vertelde ik hoe het ik na het overlijden van mijn moeder besloot om bij mijn vader te gaan wonen. De zorgvraag was te groot voor de thuiszorgorganisatie en een Wlz indicatie was er niet. De zorg voor mijn vader werd vanaf dat moment grotendeels mijn verantwoordelijkheid.

Wat ik toen nog niet wist, was dat er naast de zorg nog iets met mij meereisde.

Mijn verdriet

Mijn moeder was totaal onverwacht overleden, mijn wereld stond op zijn kop. Natuurlijk was ik intens verdrietig. Maar er was geen tijd om daarbij stil te staan. Er moest van alles geregeld worden en de zorg voor mijn vader ging “gewoon ”door. Hij had mij nu nodig, dus ik deed wat zoveel mantelzorgers doen. Ik ging door..

Misschien herken jij dat ook. Dat je jezelf vertelt dat het later wel komt. Dat er nu eerst gezorgd moet worden. Dat anderen nu belangrijker zijn dan jijzelf en soms is dat ook zo. Soms vraagt het leven iets van je waar je niet om hebt gevraagd.

Maar wat ik je wil meegeven, is dit: verdriet laat zich niet wegsturen,  het wacht.

Soms weken.

Soms maanden..

En soms zelfs jaren…

Pas veel later ontdekte ik dat mijn eigen rouw ergens onderweg was blijven liggen. Niet omdat ik mijn moeder was vergeten (never, nooit niet) Er was simpelweg geen ruimte geweest om stil te staan bij alles wat haar overlijden met mij had gedaan.

Nu, jaren later merk ik dat mijn verdriet zich soms alsnog laat zien. Niet meer hetzelfde als toen, nu is het vaak een herinnering die ineens binnenkomt. Een foto, een geur of een liedje. Of soms zomaar een moment waarop ik haar ineens ontzettend mis.

En weet je? Dat is ook rouw. Ik heb geleerd dat rouw geen houdbaarheidsdatum kent. Er staat nergens geschreven wanneer jouw verdriet “klaar” moet zijn. Rouw volgt geen agenda, ze komt wanneer ze de ruimte krijgt.

Daarom wil ik je iets meegeven

Voel je niet schuldig als jouw verdriet zich pas veel later laat zien. Je bent niet zwak, je loopt niet achter en je bent ook niet “nog steeds niet verder”. Misschien heb je jarenlang alles gegeven aan degene voor wie je zorgde en was er gewoon geen ruimte voor jouw eigen emoties.

En als die ruimte er eindelijk komt, mag ook jouw verdriet er zijn. Geef het de aandacht die het verdient. Praat erover, huil als dat nodig is of wees gewoon even stil. Want ook dat is zorgen. Niet voor een ander… maar voor jezelf.

En misschien is dat wel het belangrijkste wat ik je vandaag mee wil geven. Je hoeft je verdriet niet weg te stoppen om sterk te zijn. Soms zit de grootste kracht juist om het durven voelen toe te laten.

Als mijn ervaring jouw pad iets zachter maakt, was het delen ervan mij meer dan de moeite waard