skip to Main Content
Zorgvrager Met Een Kluitje In Het Riet

Zorgvrager met een kluitje in het riet

Gemeenten en zorgverzekeraars moeten goed doorvragen om zorgvragers door de wirwar van zorgwetten te loodsen. Gewoon doorverwijzen naar een volgend loket maakt procedures nodeloos lang en vergroot de druk op mantelzorgers. 

Dat zegt ANBO naar aanleiding van de zaak van Paul Tesser, inwoner van de gemeente Uden en al veertien jaar mantelzorger voor zijn ouders. Hij had met spoed hulp nodig, maar moest daar maar liefst vier maanden op wachten. “Mensen worden geacht verantwoordelijkheid te nemen voor hun zorg en de zorg voor naasten. Paul heeft dat veertien jaar gedaan. Maar toen hij hulp nodig had is hij met een kluitje in het riet gestuurd. Zorgverleners moeten helpen, niet traineren”, zo zegt ANBO-bestuurder Liane den Haan.

Drie loketten
Het verhaal van Paul Tesser was zaterdag in het Brabants Dagblad te lezen, maar staat zeker niet op zichzelf. Den Haan: “Er zijn nu drie zorgwetten met drie verschillende uitvoerders en dús drie verschillende loketten: één voor hulp thuis (wmo, uitgevoerd door de gemeente), één voor zorg thuis (de zorgverzekeringswet, o.a. voor wijkverpleging, uitgevoerd door de zorgverzekeraar) en één voor 24-uurs- en verpleegzorg (de wet langdurige zorg. Hier is het Rijk verantwoordelijk). Een cliënt kost geld, en doorverwijzen bespaart juist geld. Drie keer raden wat er gebeurt als mensen met een moeilijke vraag aan het loket komen: ze worden doorverwezen. En wanneer er acuut hulp nodig is, vallen mensen zoals Paul en zijn moeder tussen de wal en het schip. Wij eisen dat deze loketten hun verantwoordelijkheid nemen en mensen begeleiden naar de juiste zorg. Voor de toekomst is de oplossing om slechts één loket te hebben, zodat iedereen direct de hulp of zorg krijgt die hij nodig heeft, ongeacht de instantie die het uiteindelijk verzorgt.”

Hernia
Tesser besloot veertien jaar geleden bij zijn ouders in te trekken nadat zij steeds hulpbehoevender werden. In 2015 is de woning grondig aangepast en verleende Paul alle zorgtaken. Tot begin juni: na een acute hernia kon hij zijn mantelzorgtaken niet meer aan en vroeg hij om hulp, eerst bij de gemeente Uden en daarna bij zorgverzekeraar CZ. Ondanks de hoge nood én de buitengewone inzet is Paul van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk heeft Tesser een PGB voor zijn moeder aangevraagd, waarmee hij zelf zorg kan inkopen en financieren. “En dat traject duurt door de procedures erg lang. Het is voor de lange termijn de beste oplossing, maar de Tessers hadden juist met spoed hulp nodig. Het systeem heeft hier gefaald.”

Hulpfonds
Het verhaal van Paul Tesser was in 2015 de reden voor de oprichting van het ANBO Hulpfonds. Na een uitgebreide verbouwing om te zorgen dat meneer en mevrouw Tesser, de ouders van Paul, in hun eigen huis konden blijven wonen, was er geen geld meer voor een laatste aanpassing: een spoeltoilet. De gemeente Uden kwam niet over de brug en ANBO wilde graag helpen. Een kleine bijdrage maakt namelijk een groot verschil! Hoewel ANBO hoopte dat het Hulpfonds na ‘inburgering’ van de Wmo bij gemeenten langzaamaan overbodig zou worden, is het fonds nog steeds actief én nodig. Na ruim twee jaar is het fonds bijna 30 keer in actie gekomen, met een bedrag tot 1000 euro.

Lees het verhaal van de familie Tesser

Bron: WMO- Wijzer en anbo.nl

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X