skip to Main Content
Verpleeghuisorganisaties Overvallen Door Snellere Versoepeling Van De Bezoekregeling

Verpleeghuisorganisaties overvallen door snellere versoepeling van de bezoekregeling

Op RTLNieuws.nl las ik vorige week dat een aantal grote verpleeghuisorganisaties overvallen zijn door de snellere versoepeling van de bezoekregeling. Dat zou eerst half juli zijn, maar het werd dus al vanaf 15 juni. Door dit besluit komen de verpleeghuizen, volgens eigen zeggen, in de problemen met de praktische voorbereiding, de vraag of ze genoeg personeel hebben en met de wensen én de hoop van mantelzorgers van hun bewoners.

Bij een deel van de verpleeghuizen kunnen de deuren nog helemaal niet open, bijvoorbeeld omdat er nog besmettingen zijn. Maar minister de Jonge beloofde dat vanaf 15 juni iedereen weer bij zijn of haar dierbare langs mag. En die maand eerder is voor veel verpleeghuizen niet haalbaar, terwijl familieleden staan te popelen bij de deur. Dat levert soms heftige situaties op: Dreigmails of emotionele en dwingende familieleden.

Praktische voorbereiding

Het begrip ‘praktische voorbereiding’ kan veelomvattend zijn. Moeilijk om als buitenstaander te bepalen wat men daar nou precies mee bedoelt.  Praktisch betekent ook eenvoudig, bruikbaar, makkelijk en nuttig. Ik neem dan aan dat men een agenda moet gaan bijhouden met bezoekersafspraken, beschermende middelen moet regelen en begeleiding moet inzetten die ervoor moet gaan zorgen dat de 1.5 meter maatregel nagekomen wordt. Misschien vergeet ik iets maar dat lijken me praktische zaken waar men mee te maken krijgt. Ik snap dat die zaken allemaal geregeld moeten worden. Ik snap echter totaal niet dat men daar nu – half juni – pas mee bezig gaat. Vanaf begin mei is de versoepeling al ingezet. Dan ga je toch vast aan de slag? Daarbij, praktische, eenvoudige, bruikbare en nuttige zaken zijn toch zo geregeld? Of moet men daar uren, dagen of weken over gaan zitten vergaderen en brainstormen?

Is er wel genoeg personeel?

Iedereen weet inmiddels wel dat er structureel een tekort aan personeel is in de meeste verpleeghuizen. Er wordt niet voor niets vaak gebruik gemaakt van flexwerkers, vrijwilligers en zeker niet in de laatste plaats van mantelzorgers. De Sociaal Economische Raad (SER) deed er zelfs twee jaar onderzoek naar, in opdracht van minister de Jonge. Het belang van voldoende zorgpersoneel blijkt des te meer nu we midden in de coronacrisis zitten.

Hoe vaak ik de laatste jaren al niet van mantelzorgers hoorde dat er van hen verwacht werd om in te springen in de zorg voor een dierbare. Zeker in vakantieperiodes, als alle vaste verzorgende twee of drie weken op vakantie gingen. Niet erg want veel mantelzorgers willen graag een wezenlijk onderdeel van de zorg zijn. Maar dat kan nu toch geen reden zijn om de versoepeling niet door te zetten? Wat kunnen bewoners er sowieso aan doen dat er structureel iets mis is met het personeelsbestand? Is dat hun probleem? Had het sowieso niet veel beter geweest om vaste mantelzorgers vanaf het begin van de lockdown toe te laten?

Wensen én de hoop van mantelzorgers en bewoners

Wat is er mis met wensen en hoop van mantelzorgers en bewoners om elkaar weer te zien en in de armen te kunnen sluiten? We zijn allemaal mensen met hele gewone basisbehoeften: liefde geven en liefde ontvangen. Dat is niet te doen als de één op drie hoog zit en de ander noodgedwongen beneden staat te zwaaien. Ook niet vanachter glazen wanden, vanachter hekken of door de kiertjes van ramen. Dat is zelfs niet te doen met mondkapjes voor en onder begeleiding van een zorgvrijwilliger die je dierbare wel mag aanraken. Dat zijn onmenselijke maatregelen die anders moeten en ook kunnen. Logisch dat zij wensen dat de versoepeling van de bezoekregeling wordt doorgevoerd.

Wat is er werkelijk aan de hand?

Waarom gaat het in bepaalde instellingen nog steeds zo moeizaam? Is het de angst op een nieuwe uitbraak zodra mantelzorgers hun dierbaren weer vrijuit mogen bezoeken? Het lijkt er nu op dat besturen van veel zorginstellingen denken: dit schip vaart nu één kant op, laten we doorvaren en zo min mogelijk risico op nieuwe coronabesmettingen nemen. Terwijl er juist een bredere belangenafwegingen en maatwerk nu hard nodig zijn. Er zijn inmiddels genoeg proeven gedraaid in de eerste 25 zorglocaties om te weten dat dit zo niet hoeft te zijn. Ook zijn er instellingen die hun bewoners wel gewoon bezoek laten ontvangen of laten ophalen voor een bezoekje buiten de instelling. En delen we niet allemaal dezelfde angst? Niemand zit te wachten op een nieuwe uitbraak. Zeker niet als het eigen dierbaren betreft.

Mensenrechten

Vorige week in Nieuwsuur hebben we advocaat Mw. Liesbeth Zegveld horen zeggen dat bewoners het recht op vrijheid, het recht op familieleven en het recht op privacy worden ontnomen. Daarnaast wordt het verbod op mensonterende behandeling geschonden. Zegveld is de advocaat van de cliëntenraad van zorgorganisatie Amsta die de bestuurders van deze organisatie voor de rechter dreigde te slepen. De cliëntenraad van verpleeghuis Vondelstede vindt dat Amsta veel strenger is dan de voorschriften van de overheid voorschrijven en zij eisen wijzigingen in de bezoekersregeling. Inmiddels is de bezoekregeling versoepeld. Advocaat Liesbeth Zegveld hoopt dat deze stap ook elders in het land gevolg gaat krijgen. “Dat lijkt me verstandig ook, want dit gebeurt zonder enige wettelijke grondslag.” Cliëntenraden moeten opkomen voor de belangen van hun cliënten en niet te volgzaam zijn.

Dierbaren dreigen de dupe te worden.

Vorige week maandag vroegen we het al in een blog: Waarom zijn mantelzorgers bang? De conclusie van ons onderzoekje was dat mantelzorgers bang zijn voor represailles door de zorginstellingen als zij hun mond opentrekken en eisen dat bezoekregelingen aangepast worden. Inmiddels weten we dat fundamentele mensenrechten geschonden worden en dat het niet meer dan terecht is dat je als mantelzorgers ageert tegen niet deugdelijke bezoekersregelingen. Ik snap de angst want je wilt niet dat je dierbare de dupe wordt. Maar is het niet zo dat je met niets doen evengoed je dierbare dupeert? Dus loopt de bezoekregeling in het huis van jouw dierbare nog steeds niet goed? Zoek medestanders, ga naar de cliëntenraad van de instelling, maak een vuist en kom met elkaar in actie. De onmenselijke maat heeft nu echt lang genoeg geduurd!

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X