skip to Main Content
Zorghart In Opstand #opinie

Zorghart in opstand #opinie

Het moet afgelopen zijn om het zorgnetwerk rond ouderen en kwetsbaren in een thuissituatie of in een instelling bewust bloot te stellen aan nodeloze risico’s. Het zijn de verpleegkundigen, verzorgenden en mantelzorgers die, zij aan zij, al jaren lang zo goed mogelijk zorgen voor de kwetsbare dierbaren in onze samenleving. Mensen die met een groot zorghart liefdevol zorgen, maar die in deze coronacrisis de oorlog moeten winnen met een klappertjespistool.

Dank zij de intelligente lockdown worden de ongewenste effecten van eerdere politieke beleidskeuzes pijnlijk zichtbaar en wordt de ongelijkheid uitvergroot. Mede door het programma ‘langer thuis’ is het zorgsysteem in Nederland verder verschraald. Het zwaartepunt van de zorg is in verplaatst naar mantelzorgers en lokale ondersteuners. Dichtbij de plek waar mensen wonen, maar ver weg uit het oog van de mensen die op thuiswerkplekken de regels bepalen. Veel ouderen zijn nu afhankelijk van mantelzorg, wijkverpleging of thuiszorg. Een opname in een instelling is pas mogelijk als het thuis echt niet meer gaat.

Het wordt duidelijk dat deze mensen dag in, dag uit zorgen voor onze ouderen en kwetsbaren. Slecht of niet betaald doen ze wat ze moeten doen en wat ze kunnen doen.

We zijn afhankelijk van deze cruciale beroepen. We applaudisseren voor ze. We noemen ze helden. We voelen ineens hoe belangrijk de inzet van deze mensen is. En toch is het deze groep mensen die we op dit moment onbeschermd in de loopgraven laten werken. Geen schorten, geen mondkapjes, geen brillen. Met plastic handschoenen en een handen-was-protocol staan ze met een leeg emmertje bij een uitslaande brand.

Het is begrijpelijk dat de eerste aandacht uit moest gaan naar de ziekenhuizen. Maar dit duurt te lang. Deze blinde vlek moet snel worden opgeheven. Op deze manier dweilen we met de kraan open. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een stille ramp zich voltrekt. Er sterven nu meer oudere mensen thuis en in de instellingen dan in de ziekenhuizen. Er worden zelfs afspraken gemaakt om de ouderen in zijn geheel niet meer in te sturen naar ziekenhuizen en ze opgesloten te laten in hun eigen (verpleeg)huizen. Dit is geen veiligheid, dit is gerontocide.

En nog steeds doen de zorgharten wat ze kunnen. Ze werken onbeschermd in de wijkverpleging, in de thuiszorg, in de GGZ-instellingen, in de gehandicaptenzorg, als ZZP-er of geven mantelzorg. Geen beschermingsmateriaal, zonder de juiste middelen en toch gaan ze helpen. Waarom? Omdat er niemand anders is die het gaat doen en omdat ze de mensen niet in de steek kunnen laten. Of omdat ze verplicht worden om aan het werk te gaan. Er worden nu dagelijks honderdduizenden mensen onnodig blootgesteld aan het virus. Doorwerken totdat je koorts krijgt. Het risico lopen om jezelf of anderen te besmetten. De schaarste van spullen snap ik, het negeren van dit probleem niet.

Zolang de bescherming niet geregeld is in de thuissituatie of in de instellingen, zal de aanvoer naar de ziekenhuizen zeker niet stoppen. Dit is een serieuze zaak en het verdient meer dan applaus alleen.

Ik denk dat een grondige evaluatie en herijking noodzakelijk is na deze crisis, om de juiste dingen op de juiste waarde te schatten. Maar op korte termijn begint de oprechte erkenning met het serieus nemen van deze problemen en het gericht zoeken naar oplossingen en maatwerk. Het past hier dus níet om deze groep aan hun lot over te laten. De manier waarop we hiermee omgaan laat het echte niveau van onze beschaving zien.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X