skip to Main Content

Zorgen voor oma

Ik had werkelijk nooit gedacht dat ik op mijn 33ste mantelzorger zou zijn. Mijn biologische vader was er niet toen ik opgroeide, maar mijn moeder zorgde ervoor dat ik veel tijd doorbracht met mijn vaders moeder, mijn oma Alice. We hadden geen bijzonder sterke band maar nadat mijn opa overleed had ik het gevoel dat ik mijn oma beter moest leren kennen voordat ik ook haar zou verliezen.

Ongeveer zes jaar geleden begon ik mijn oma regelmatig te bezoeken in haar appartement. Ali, zoals ik haar noemde, was 89 jaar oud en woonde nog op zichzelf. Ik deed kleine dingen voor haar, boodschappen, medicijnen ophalen en ik zorgde dat haar rekeningen regelmatig betaald werden.

Na twee jaar bemerkte ik dat mijn oma mentaal en fysiek achteruit ging. Ze gebruikte haar rolstoel veel vaker en leek vergeetachtiger. Ik wist in die tijd vrij weinig van dementie, maar ik voelde dat er iets mis was. Ik nam contact op met haar sociaal werker, en die zorgde dat er iemand kwam die regelmatig haar huis schoonhield en haar was deed.

Mijn oma begon gedrag te vertonen dat mij alarmeerde. Astma-aanvallen midden in de nacht, haar medicijnen niet of verkeerd innemen. Ook liet ze de persoon die haar huis schoon zou moeten houden niet binnen, deed gewoon de deur niet open. Ali werd heel snel meer verward, en nadat ik zelfs door de politie werd gebeld over haar onvoorspelbare gedrag besloot ik dat het tijd was om haar naar een verzorgingshuis te verhuizen.

In het verzorgingshuis bleef ik haar wekelijks bezoeken, en dat werd al gauw twee keer per week. Ali leek minder verward, maar fysiek takelde ze heel snel af. Ze begon maaltijden te weigeren, was voortdurend ziek en ik merkte dat het verzorgingshuis niet kon voorzien in de zorg die ze nodig had.

Ik hield het nog anderhalf jaar uit. Mijn man en ik hadden lange gesprekken over de mogelijkheid om Ali bij ons te laten wonen. Dit was een erg moeilijke beslissing. Ik wilde niet dat ze in het verzorgingshuis zou blijven maar ik was ook niet echt klaar voor iets dat mijn leven zo drastisch zou veranderen. Ik was 33, een stiefmoeder en een carrièrevrouw, ik wilde niet nog meer verantwoordelijkheid. Behalve de hulp die ze al had in haar eigen appartement was er niemand anders die kon helpen. Mijn man en ik zouden volledig verantwoordelijk zijn voor haar zorg. Toen er echter drie familieleden vrij snel achter elkaar stierven, had mijn man het gevoel dat dit onze enige optie was. Ik was het met hem eens.

Ik hou van mijn oma. Ik ben dankbaar voor deze tijd die we samen kunnen doorbrengen. Ja, het was moeilijk om ons aan de nieuwe situatie aan te passen, maar ik heb er nu vrede mee. Mijn man is mijn grootste supporter en ik ben zijn grootste fan. Als hij er niet was geweest zou Ali nu waarschijnlijk op sterven liggen in een verzorgingshuis.

Niet alleen voor ons is het een goeie beslissing geweest, maar ook voor de kinderen. Zij zijn getuige van familie die altijd voor elkaar klaarstaat en voor elkaar zorgt. Ik heb geleerd om vreugde te blijven zien in moeilijke tijden en om te blijven lachen wanneer er spanningen zijn. Ik heb deze reis niet alleen gemaakt en ik hoop dat ik anderen kan aanmoedigen en inspireren door mijn verhaal te delen.

Met dank aan de Alzheimer Association – www.alz.org

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X