skip to Main Content
Zorgen Voor Je Partner – Vervolg 1

Zorgen voor je partner – Vervolg 1

MaykeHet is nog vroeg in de middag, als ik hulp zoek bij een buurvrouw om 112 te bellen.

Niet iedereen is al thuis; wie zou zeker thuis zijn?

De gok pakt goed uit.

Ik vertel de buurvrouw snel dat jij niet goed bent geworden en vraag haar of ze 112 wil bellen.

De huisarts kan ik niet bellen, want ik heb zijn telefoonnummer niet bij de hand.

De buurvrouw geeft mij de telefoon, ze weet niet zo goed raad met de situatie.

Als iedere seconde telt, duurt het heel wat tellen voor ik iemand aan de lijn krijg die ik kan vertellen wat er aan de hand is.

Waarom ik vanuit een ander huis bel, wordt mij gevraagd.

Ik leg uit dat jij hysterisch en agressief wordt, als ik ga bellen voor hulp, waar je bij bent.

Ze nemen die boodschap ter harte, informeren het ambulancepersoneel hierover.

Ik kom weer binnen, jij zit op je knieën op de bank naar buiten te kijken.

De sirene is hoorbaar.

Voor je het weet staan ze binnen, en ik heb gelukkig niets hoeven zeggen of uit hoeven leggen.

Als ze eenmaal binnen zijn, geef je je over, en word je zo mak als een lammetje; dat gaat elke keer zo.

Ze doen wat proefjes, stellen wat vragen.

Dan komt het moment dat je moet laten zien of je kunt lopen.

Je zegt dat het gaat, maar ook nu zak je door je benen.

Dat moment is bepalend, je gaat mee.

Ze vragen of je het nu zelf ook begrijpt, dat dit nodig is.

“Ja”, zeg je.

Eerst is er sprake van dat je naar het plaatselijke ziekenhuis gaat, maar gezien jouw “verleden”, besluiten ze om je te brengen naar het ziekenhuis in de grote stad, waar je het laatst onder behandeling was.

Balen; nu moet ik er zelf met de auto achteraan; anders was ik wel lopend teruggegaan.

Voor alle zekerheid gebruik ik de TomTom, wil nu geen verkeerde afslag nemen, of een verkeerde straat inrijden.

We komen ongeveer tegelijkertijd aan.

Op de kruispunten ging de sirene aan, je werd gek van de herrie, zeg je.

Er wordt bloed onderzocht, een scan gemaakt.

Ik informeer wat familieleden, waaronder ook je zoons.

De jongste heeft waarschijnlijk een ander nummer ondertussen, want dit bericht komt niet door.

De oudste belt; ik geef jou de telefoon, zodat jullie even kunnen praten.

Je vertelt hem dat je vermoedelijk bent getriggerd door het praten met de groep over wat je voelt bij een epileptische aanval; je ging je teveel inleven en invoelen, denk je.

Hmmm, dat is nieuw voor mij; ik had iets anders gehoord.

Ik vraag je ernaar, maar je praat er wat omheen.

Het doet er ook niet zo toe, denk ik.

Drie uur later krijgen we groen licht: we mogen weer naar huis.

Waarschijnlijk was het een kwestie van (over)prikkeling van je AVM (Aangeboren Vaatmisvorming).

Die kluwen in je hoofd is wel ge-emboliseerd en bestraald, maar het kost een paar jaar om hem op non-actief te krijgen; als dat al lukt.

Schoenen ben ik in de haast vergeten om voor je mee te nemen, maar met de rolstoel krijg ik je bij de auto.

Weer een heel “gepuzzel” om bij de auto te komen, want het ziekenhuis met de spoedpost zit aan de ene kant van de straat en de polikliniek waar ik geparkeerd sta, aan de overkant; en het is donker.

Goed nadenken, rustig blijven.

Naar, en in de parkeergarage ook nog even zoeken, maar we komen eruit.

Naar huis.

Wordt vervolgd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X