Zorgen voor je partner: Nog een nacht op de bank #nah

MaykeJe had je beklaagd over de kou.

Daar moet je je dan beter op kleden, zeg ik.

Jij zegt dat je dan je gewone kleding aan gaat houden; dan moet je dat maar doen.

Ik zal ook de verwarming iets hoger laten staan voor de nacht.

Het liefst kwam je gewoon bij mij in bed slapen, maar hoe kan dat nu?

Ik zou niet gerust gaan slapen.

Jij geeft al aan dat je bij mij uit de buurt zal blijven (in bed).

Lekker slapen dan zo; dat gaat toch niet werken?

De volgende ochtend hoor ik je niet over kou, en ik vraag er niet naar.

Ik zeg iets tegen je en krijg gelijk het verwijt dat ik snibbig klink.

Lieve help, kun je nu alleen maar verwijten maken?

En zo snibbig was het niet, niet bewust in ieder geval.

Niet het toppunt van “lieflijkheid” natuurlijk, maar dat “past” nu ook niet.

Ik denk eerder een beetje een zakelijke toon.

Als dat snibbig is?

Daarna beklaag je je erover dat ik opsta zodra ik mijn koffie op heb.

“Ja, als het nou gezellig was”, zeg ik.

Je gaat weer naar het Leger des Heils, kijken of je daar nog iets kunt doen.

Gisteren was je thuisgekomen nadat je je zoon had geholpen met zijn werkruimte op te ruimen, en je zag wit van het stof; zelf had je dat niet in de gaten.

Je gaat je jas schoonmaken als ik zeg dat die stoffig is, en je hem zo niet opnieuw kunt aantrekken.

Je schoenen zie ik vanochtend pas, op het moment dat je die aan wilt doen.

Ook die zijn wit, in plaats van zwart.

Ik wijs je daarop, want zelf zie je het niet, en je gaat ze schoonmaken.

Als jij naar het toilet gaat, neem ik ze zelf nog eens onder handen, want de helft is nog wit.

Ik ben daar nog mee bezig als jij van het toilet komt.

Waar je normaal geïrriteerd kan reageren op mijn bemoeienis, krijg ik nu zowaar een bedankje.

Die moet ik gelijk inlijsten!

Van therapeuten had ik commentaar gekregen op deze vorm van bemoeienis; dat moest ik niet zo doen, want je zou daar te makkelijk van worden, en ik moest het je zelf laten doen.

Alleen vat je mijn bemoeienis dan op als ongewenst commentaar, irriteert het je.

Mijn eigen gekozen vorm werkte dus het beste voor mij, en voor jou, maar het is wel verwennerij.

Al schrijvende doe ik soms een verhelderend inzicht op.

Je weet dat ik over ons schrijf, maar niet waarover (allemaal); je zou het niet begrijpen.

Tegen het eind van de ochtend ga ik naar buiten voor een wandeling.

Wanneer ik terugkom, ben jij ook net gearriveerd.

Je zegt dat je mij gebeld hebt, maar ik heb niets gehoord.

Ik check mijn telefoon en zie dat je inderdaad gebeld hebt.

Je hebt geen beltegoed meer, dus je kon wel bellen, maar zonder gehoor te krijgen.

Je was niet voor één gat te vangen, wat op zich heel goed is, en je hebt mij nog proberen te bellen met het vaste toestel, maar ook dat lukte niet.

Je kreeg steeds hetzelfde geluid te horen, zeg je.

Ik pak het vaste toestel, en het duurt even, maar dan kom ik tot de ontdekking dat je per ongeluk het hele geheugen hebt gewist.

In stilte slaak ik een diepe zucht.

Het hele geheugen is weg, zeg ik.

Jij doet er het zwijgen toe.

Gelukkig nu geen commentaar of opmerkingen om jezelf “schoon” te praten.

We eten een boterham, en daarna heb ik wel weer even een half uur nodig om alle telefoonnummers en namen opnieuw in het geheugen te zetten.

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top