skip to Main Content
Zorgen Voor Je Partner : ‘Gesprek’ #nah

Zorgen voor je partner : ‘Gesprek’ #nah

MaykeDe rollen zijn omgedraaid: je bent (ook) bang voor mij.

Wat erg, ik vind het vreselijk als iemand bang voor mij zou zijn.

Het is trouwens wel voor het eerst, dat ik dit over mijzelf hoor.

Dat scheelt wel iets, al blijft het niet leuk.

Het hangt in de lucht tussen ons in.

Jij wilt er niet over praten, maar ik vind dat als je A zegt, je ook B moet zeggen.

Dat het niet eerlijk is om alleen te zeggen dat je bang voor mij bent, maar niet zegt waarom dan.

Je hebt hier helemaal geen zin in.

Begrijp ik, maar dan had je beter helemaal je mond kunnen houden, en dat heb je niet gedaan.

De tranen springen in mijn ogen, omdat jij het niet wilt zeggen, omdat ik het mij aantrek dat je bang voor mij bent.

In principe weet ik dat ik je woorden met een korreltje zout moet nemen, dat je graag overdrijft en dramatiseert, maar geen normaal mens wil toch dat iemand bang voor je is? Ik in ieder geval niet.

Ik ga dingen aanvoeren: is het soms dit, is het soms dat?

Er ontstaat opnieuw strijd, omdat jij niet wilt praten, en ik wel.

Ik weet dat ik de wijste zou kunnen/moeten zijn, maar dit heeft mij geraakt op mijn zwakke plek, die van onzekerheid en minderwaardigheidsgevoel.

Een plek die eigenlijk allang in een klein hoekje zit verstopt, maar blijkbaar toch nog geraakt kan worden, als het te lang “bestookt” wordt.

Ik word boos op je, jij hult je in stilzwijgen en zegt dat ik zo een aanval bij je op kan wekken.

Wat slap en zwak vind ik dat van je, dat je nu je lichamelijke kwetsbaarheid in gaat zetten.

Je hebt ook nog nooit na een ruzie een aanval gekregen.

Ik ben zo boos dat ik zeg dat je dan maar een “goeie” aanval moet krijgen; dan zijn we allebei van een probleem verlost.

Ik heb er een nacht over geslapen, met de vraag in mijn hoofd, of ik bovenstaande zin er nu wel of niet in moest laten, maar het hoort erbij, dus daar staat hij, open en bloot.

Natuurlijk moet ik zoiets niet zeggen, mag ik zoiets niet zeggen, maar je haalt het slechtste in mij naar boven.

Ik huil; er is niemand die mij troost.

Uiteindelijk komt er toch niet meer boven tafel dan dat je bang voor mij bent omdat ik mijn woordje goed kan doen, ik je met zaken kan confronteren die niet “deugen”.

Ik word pas “gevaarlijk” als een ander mij “aanvalt”, ik ga discussies sowieso liever uit de weg.

Jij bent meer van de “aanval”, maar je kunt niet incasseren.

Vroeger had je een leidinggevende functie, je was ook de man in huis.

Dat is allemaal veranderd; je bent een bange en onzekere man geworden, die zichzelf niet altijd meer onder controle heeft.

Vroeger was jij degene die kon relativeren voor anderen, dat weet ik van je oudste zoon, maar vermoedelijk ben je nooit eerder zo aangesproken op je eigen gedrag, dat nu door je hersenletsel des te meer problemen oproept.

Je ziet het ook niet als “feedback”, maar als aanval op jezelf.

Ik kan het nog zo vaak uitleggen, die nieuwe benadering wil er bij jou niet meer in..

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X