skip to Main Content
Zorgen Voor Je Partner: Aan Het Werk Bij Het Leger Des Heils.

Zorgen voor je partner: Aan het werk bij het Leger des Heils.

MaykeSinds een paar weken werk je bij het Leger des Heils.

De fysiotherapeute van het ziekenhuis vertelde jou dat een oom van haar daar werkte, en dat hij ook iets aan zijn hoofd mankeerde, en zo kwamen we op het idee om na te laten vragen (via het Sociaal wijkteam) of zij ook een werkplekje hadden voor jou.

En ja, je mocht komen! Hoera!

Na je eerste werkdag (ochtend) kwam je stilletjes thuis.

Niet verwacht dat je zo aangeslagen thuis zou komen.

Wat was er aan de hand?

Je moest helpen met kleding sorteren, samen met een aantal vrouwen.

Dat is toch geen mannenwerk?!

Ik zeg dat je dat dan moet aankaarten, dat kan best.

Thuis ben je ook niet op je mondje gevallen, denk ik daarbij, maar ik zeg dat natuurlijk niet; ik kijk wel beter uit.

Je bent bang om er iets van te zeggen, want je wilt je “baan” niet kwijt.

Ik zeg dat je het rustig kunt bespreken, misschien is er ook wel iets anders voor je te doen?

De daaropvolgende keren kom je weer mopperend thuis, en ik herhaal wat ik daarover gezegd heb.

Tussendoor ben je ook wel een keer als bijrijder mee geweest met de auto: spullen wegbrengen of ophalen.

Dat bevalt je veel beter, maar er is niet altijd iets op te halen of weg te brengen.

Net op het moment dat ik het somber begin in te zien, vertel je dat je geen kleding meer hoeft te sorteren.

Hmmm, zouden jouw blikken en jouw houding de Majoor “de stand van zaken” duidelijk hebben gemaakt?

Ik voelde mij ook niet geroepen om mij ermee te bemoeien.

Als het nodig is, kun jij best zelf je mondje roeren.

Het zou wel makkelijk zijn als ik alles voor je regel.

Van de ene kant loop je daar tegenaan te schoppen, van de andere kant vind je het ook wel erg makkelijk, als ik je help.

Maar goed, dit heeft zich dus “vanzelf” opgelost, gelukkig.

Je moet een keer vier kinderwagens uit elkaar schroeven, voor oud ijzer; dat vond je leuk werk!

De laatste tijd hoor ik je alleen nog maar over spullen sjouwen, spullen verplaatsen, en dat is zo’n beetje jouw taak geworden, heb ik het idee.

In je jonge jaren ben je nog een tijdje “verhuizer” geweest, dus dit komt in die richting, en je vindt het niet erg.

Je komt moe thuis, van wat je “nu” allemaal weer hebt moeten versjouwen, maar je bent voldaan moe.

Het enige dat niet echt wil wennen, is de “heilige” sfeer.

Echt vrolijk word je er niet van.

Ook beschouwt de Majoor jou als hun “kind” waarop ze moeten letten, en zo word je ook geïntroduceerd bij bekenden daar.

Je weet dat de Majoor het goed met je voor heeft, maar om nu benoemd te worden als “kind”, ja, dat gaat wel een beetje ver, hoe goed bedoeld ook.

Ik stuur de coördinator van het Sociaal wijkteam een berichtje, dat het niet zo super bevalt, met de vraag daarbij of ze ook nog iets anders voor je weet?

Ze gaat informeren bij de twee verzorgingstehuizen hier in de buurt.

Wie weet..

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X