Zorgen voor je schoonvader #tips van een schoondochter

Vandaag delen we weer een verhaal van een anonieme mantelzorgster op Mantelzorgelijk. A.V. uit Rotterdam stond enkele jaren geleden voor een heftige beslissing: zou ze haar schoonvader voor onbepaalde tijd in huis nemen – of niet? 

“Mijn man is enig kind, dus we wisten wel dat de zorg voor zijn vader ooit bij ons terecht zou komen. Maar mijn schoonvader woont bijna 200 kilometer ver van ons vandaan. Toen hij nog gezond was, ging alles goed. We gingen eens per maand bij elkaar langs, meestal op zondagmiddag. Verjaardagen, feestdagen, eens per maand op de koffie, dat werkte voor iedereen prima. 

Eigenlijk had ik in de loop der jaren best een gespannen relatie met mijn schoonvader gekregen. Er was een tijd, aan het begin van ons huwelijk, dat ik in zijn ogen niets goed kon doen. Later prees hij me zo de hemel in dat ik daar ook wat zenuwachtig an werd. En in de laatste jaren was hij weer super kritisch op me. In de loop van de tijd heb ik best wat reserves opgebouwd. Een ingewikkelde relatie, laat ik het zo maar noemen. Maar voor mijn man, en natuurlijk ook voor de kinderen, ging ik wel altijd mee op bezoek.

Goede wil tonen

Toen kreeg hij zijn eerste infarct. Het was maar een licht infarct, maar nadat hij uit het ziekenhuis was ontslagen moesten we toch snel in actie komen. Omdat het zo snel niet te regelen viel dat hij in zijn eigen gemeente onderdak kreeg, hebben we hem toen zonder er lang over na te denken in huis genomen. Eigenlijk was ons huis daar niet op gebouwd, we hadden het met zijn vieren al krap, maar we hadden geen keus. En ik wilde mijn goede wil tonen.

Na een paar weken fysiotherapie en veel oefenen was mijn schoonvader na een paar weken zo ver dat we hem met een gerust hart naar huis konden laten gaan. Mijn man heeft als een gek allerlei hulp georganiseerd. Maar mijn schoonvader bestelde de thuishulp en de ondersteuning vanuit de kerk meteen weer af toen hij thuis was. Het leek een hele poos ook best goed te gaan. Ik ben de buren van mijn schoonvader enorm dankbaar. Zij hebben echt een oogje in het zeil gehouden. En aan de telefoon kon hij ook veel aan ons kwijt.

Gezin op zijn kop

In de paar weken dat mijn schoonvader bij ons in huis was, heeft hij ons hele gezinsleven danig op zijn kop gezet. Hij had veel kritiek. En ik reageerde daar niet goed op. Ik deed veel te streng tegen iedereen, ook tegen de kinderen. De kinderen waren koppig en zochten veel conflicten. En mijn man was veel van huis. Hij werkt toch al veel, maar nu moest hij ook nog een paar keer op zakenreis. Het was een moeilijke periode.

Ik heb wel geprobeerd met mijn schoonvader te bespreken hoe hij het graag wilde. Zijn antwoord naar mij was: “Jij wilt mij hier helemaal niet hebben.” Tegen mijn man heeft hij een keer gezegd, dat hij het mij niet wilde aandoen, dat ik voor hem moest zorgen. Maar daar was ik niet bij. En mijn schoonvader heeft een keer tegen ons samen gezegd: “Jullie zullen wel de juiste oplossing vinden.” Ik begrijp zijn reactie wel. Maar ik vind het nog steeds jammer dat hij zelf helemaal geen verantwoordelijkheid wilde nemen, dat hij niet mee wilde denken over een oplossing. Daar was hij best toe in staat geweest.

Zo weinig waardering

Na het tweede infarct heeft hij niet meer bij ons gelogeerd. Hij kwam meteen in het verpleeghuis in zijn eigen gemeente. Hij wilde ook pertinent niet meer bij ons in huis. Op dat moment had ik ook al voor mezelf besloten dat ik niet op de langere termijn voor mijn schoonvader wilde zorgen. Die man had zo weinig waardering voor me, zo weinig respect, zo weinig liefde. Ik wist dat ik het niet kon opbrengen. Gelukkig was mijn man het met me eens. Hij begreep dat ik mijn werk niet wilde opgeven en dat ik ook tijd aan de kinderen wilde blijven besteden. We hadden toen twee tieners in huis.

Die periode van beslissingen nemen, daar kijk ik met gemengde gevoelens naar terug. Eigenlijk werd dat pas beter toen mijn schoonvader best tevreden bleek in het verpleeghuis. “Er is nog nooit zo goed voor me gezorgd als hier,” zei hij. Dat was wel een opluchting. Later wisten mijn man en ik allebei zeker dat we de juiste beslissing hadden genomen. We gingen weer regelmatig langs, maar nu in het verpleeghuis. Die fase heeft al met al acht jaar geduurd. Anders had ik dus acht jaar voor hem gezorgd.

Dit zijn mijn tips voor alle schoondochters, die een beslissing moeten nemen over zorgen voor je schoonouders.

Als je kunt, probeer dan van tevoren zo veel mogelijk te bespreken en te plannen.

  • Voel je je verplicht om voor je schoonouders te zorgen? En zo ja, waar komt die verplichting vandaan? Van jezelf of van je partner, of van je schoonouders zelf?
  • Kun je je voorstellen dat je misschien wel een paar jaar lang voor je schoonvader of schoonmoeder zorgt, met alle consequenties van dien?
  • Ben je lichamelijk en geestelijk sterk genoeg, zeker als je bedenkt dat je van de koude kant komt?
  • Hoe sterk is je relatie? Zonder respect en waardering kun je het gewoon niet volhouden.

Het beste lijkt mij een goed gesprek met je schoonfamilie. Het beste is als je alles al bespreekt voordat er een echte zorgvraag is. Dan kun je van alle kanten bekijken welke verwachtingen en wensen iedereen heeft. En dan wordt het een stuk gemakkelijker om beslissingen te nemen als het moment van mantelzorg eenmaal is aangebroken.”

Wil jij je verhaal, je ervaringen en tips delen op Mantelzorgelijk? Dat kan – en als je wilt ook anoniem. Wij begrijpen dat niet iedereen met naam en toenaam op internet wil. En we zijn ervan overtuigd dat juist jouw verhaal heel veel mensen verder kan helpen! Je bereikt ons via info@mantelzorgelijk.nl!

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top