skip to Main Content
Foto © Claudia Otten

Zorgen maken op afstand is moeilijk

Je zorgen maken op afstand is mogelijk nog zwaarder dan er middenin zitten. Ik maak mij grote zorgen om mijn vrouw op afstand. Door geconstateerde corona op de afdeling is deze, overigens terecht, gesloten en mag er geen bezoek plaats vinden. Ik heb mijn vrouw een paar maal per dag aan de telefoon. Ik maak mij bijvoorbeeld zorgen om haar adl.
Toen mijn vrouw een paar dagen verbleef in de ggz instelling heb ik haar gedoucht. Dit had mijn vrouw nog niet gedaan. Dus vanuit de begeleiding is hier ook geen oog voor. Ik had voor de sluiting van de afdeling nog een stukje handzeep voor mijn vrouw gekocht, ze wilde dit graag. Ik vroeg of zij deze lekker vind ruiken. Mijn vrouw heeft het nog niet gebruikt. Dit is een voorbeeld aan aangeleerde technieken welke ik gebruik om te pijlen hoe het met mijn vrouw gaat. Ik vroeg of het lukt met het wasgoed omdat ik dit nu niet voor haar kan doen. Er is nog geen wasgoed. Na acht dagen vind ik dat wel vreemd.
Zojuist had ik de afdelingsarts aan de telefoon en maakte mijn zorgen kenbaar. De begeleiding had wel al aan mijn vrouw gevraagd of het wassen en aan/uitkleden lukte. Geen probleem volgens mijn vrouw. Ik weet dat mijn vrouw haar bh niet uit/af of aan/om kan doen zonder hulp. Er is niet om hulp gevraagd door mijn vrouw. Maar dat houd dus ook in dat mijn vrouw niet doucht. Het zijn eenvoudig te trekken conclusies.
De arts had de indruk dat mijn vrouw zich redelijk goed redde binnen de setting, maar dit bracht haar gedachten wel tot her-overwegen. De arts is er niet van op de hoogte dat er in april 2019 recente herseninfarcten zijn geconstateerd. Ik wist het ook niet maar heb mijn vermoedens meermaals uitgesproken bij artsen. Ik blijk dus gelijk te hebben. Ik vond in het online dossier een brief aan onze huisarts met deze bevindingen. Dit maakt mij weer bezorgt dat er meer op depressie wordt gericht dan op hersenschade. Het is gebleken dat antidepressiva of antipsychotica weinig tot geen effect hebben. En toch is er het idee om weer met medicatie te starten.
Na het gesprek welke ik had met de afdelingsarts zal er besproken worden mogelijk een nieuwe NPO (neuropsychologisch onderzoek) af te nemen en een hersenscan. Ik vind het een heel goed idee. Ik heb de arts aangegeven dat mijn vrouw het op de afdeling redelijk goed doet omdat de dagelijkse structuur haar goed doet. Thuis zal het resultaat snel weer wegzakken. Dat is na de vorige opname ook gebleken. Het word allemaal zo makkelijk vergeten. Zodoende heb ik ook aangegeven dat wij moeten samenwerken om naar de toekomst te kijken. Hoe moet het als mijn vrouw weer bijvoorbeeld naar huis kan/moet. Kan dat eigenlijk wel. Hier heb ik wel een punt vind de arts. Afgesproken dat we contact houden.
Zorgen maken op afstand is zwaar.
Avatar

Eric Wirken

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. mijn man is met de RM opgenomen in een tehuis, niet mijn keuze. Helemaal voor hem zorgen ging niet meer, maar zorg loslaten is erger. Ik heb net als U mijn foefjes, 5 weken zijn de nagels niet geknipt enz. Hij zit met de RM, dus ik heb niets te vertellen, zij hebben de verantwoording, hij is al 5 weken niet buiten geweest, zo triest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X