skip to Main Content

Zondag met mijn moeder -deel twee-

Een tijd geleden schreef ik over mijn 73-jarige moeder en onze wekelijkse bezoekjes. In nog geen jaar tijd zijn deze bezoekjes korter geworden omdat ze snel moe is en veel activiteiten haar teveel zijn. Haar geheugen en communicatievaardigheden worden met de week slechter. Voor zover ik het kan beoordelen gaat ze snel achteruit. Hier volgt deel twee van mijn verhaal.

Mijn moeder zit in een leunstoel naast haar beste vriendin Katharina. Ik hurk naast haar en pak haar handen vast. Ik heb geleerd dat ik mezelf moet aankondigen, en het lijkt haar te helpen als ik onze relatie aan haar uitleg. Mijn moeder heeft mij in geen maanden bij de naam genoemd.

Hallo mam,” zeg ik met een glimlach.

Haar lichtblauwe ogen richten zich op mij en even laat haar geheugen haar in de steek, en weet ze niet wie ik ben. Gelukkig komt de herkenning dan toch, en ze lacht terug. Ik help haar uit haar stoel. Ze is duidelijk blij me te zien, en neemt het kleine bosje bloemen dat ik voor haar heb meegenomen in ontvangst alsof het iets veel groters is.

Langzaam lopen we naar haar kamer waar ze me trots haar meest recente handenarbeidproject laat zien. Ze heeft een sierlijk doosje dieprood geschilderd. Ze probeert me te vertellen dat ze de binnenkant wil verven, maar ze kan alleen naar de binnenkant van het doosje wijzen en haar vinger langs de rand laten glijden. De laatste tijd communiceert mijn moeder vaak met haar handen. De woorden komen er niet gemakkelijk meer uit. Gelukkig lijkt ze er niet gefrustreerd door te raken. Zoals ik zo vaak doe, raad ik wat ze probeert te zeggen en hoop dat ik het bij het juiste eind heb. We hebben allebei geaccepteerd dat dit iets is dat nu bij haar hoort.

Ik ga haar badkamer in, ze loopt dicht achter me aan. “Ik heb wat nieuw ondergoed voor je meegenomen, mam,” zeg ik tegen haar terwijl ik twee zakken met wegwerpluiers op de plank leg. “Oh goed” zegt ze, en ik vraag me af of ze eigenlijk weet wat wegwerpluiers zijn. Hoewel ik het afschuwelijk vind dat we hier ook mee te maken hebben, hebben we allebei geaccepteerd dat incontinentie nu iets is dat bij haar hoort.

Ze heeft het rode doosje nog steeds in haar hand en laat het me opnieuw zien. Ik vertel haar opnieuw hoe mooi het doosje is. Even denk ik dat ze het doosje aan mij gaat geven. Hoewel ik het zou koesteren, zou ik iets dat zo belangrijk is voor haar niet kunnen accepteren. En eerlijk gezegd is het moeilijk om haar kinderlijke trots op haar rudimentaire handenarbeid te accepteren. Ik neem het doosje uit haar handen, zet het op het dressoir en stel voor dat we een eindje gaan wandelen.

Mijn moeder en ik lopen heel langzaam door het verzorgingshuis. We lopen langs bewoners die Triviant spelen. We lopen langs een bewoner in een rolstoel. We lopen langs een bewoner die een dutje doet op de bank. Ik vertel mijn moeder over haar volwassen kinderen en kleinkinderen, en het is duidelijk dat ze geen idee heeft waar ik het over heb. Er valt een comfortabele stilte tussen ons terwijl we rond blijven lopen.

Al snel begint mijn moeder moe te worden en gaan we terug naar haar kamer. Ik raap wat van haar kleding waar vlekken op zijn gekomen bij elkaar, en beloof haar dat ik thuis zal proberen die eruit te krijgen. Ik help haar een trui aan te trekken en dan gaan we terug naar de woonkamer waar haar vrienden nog steeds Triviant spelen. Ik zeg tegen mijn moeder dat ze haar nodig hebben bij het spel, en dat ze zonder haar zwaar verliezen. Daar moet ze om lachen.

Ik omhels mijn moeder en geef haar een zoen op haar wang. Ik laat haar achter bij haar vrienden en de deuren worden achter mij vergrendeld als ik het gebouw verlaat. Zo eindigt opnieuw een hartverscheurend bezoek aan de vrouw die niet meer de moeder is die ik eens had.

Ik open de kofferbak van mijn auto en daar, recht voor me, is de lichtgewicht rolstoel die ik eerder deze week moest kopen omdat mijn moeder even helemaal niet meer kon lopen. Gek genoeg ben ik er niet zo kapot van om die rolstoel te zien als ik had gedacht. Ik zie het niet als een teken van haar achteruitgang. Ik zie het als mijn verantwoordelijkheid nemen en ervoor te zorgen dat zij veilig is. Misschien is dat een gezondere manier om er naar te kijken. Misschien heb ik eindelijk geaccepteerd dat deze ziekte deel van haar uitmaakt, en ook van mij. Vanavond ben ik niet in tranen en hoef ik mijn zussen niet te bellen omdat ik ben ingestort. In plaats daarvan rijd ik naar huis, naar mijn kinderen en man, waar het tijd is voor spelletjes en huiswerk.

Met dank aan Alzheimer’s Association http://www.alz.org

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X