skip to Main Content
Zondag Met Mijn Moeder     -deel 1-

Zondag met mijn moeder -deel 1-

Mijn moeder ziet me, springt op en begroet me met een brede lach op haar gezicht.

Het wordt een goeie dag,” zeg ik tegen mezelf terwijl ik haar omhels. Zij omhelst mij met alle kracht die ze heeft. Ik kan me voorstellen dat het voor haar lijkt alsof ze me in geen jaren heeft gezien, hoewel het nog maar een week geleden is.

Ze draagt tegenwoordig alles in veelvoud. Verschillende kettingen sieren haar hals en ze draagt drie truien over elkaar. Ik ben opgelucht dat haar haar schoon en geborsteld is, en bedank in stilte de verpleegkundigen die haar elke keer weer in de douche weten te krijgen.

Dit is mijn dochter,” zegt mijn moeder tegen haar vrienden die om haar heen zitten. Ze knikken allemaal en ik zeg hen gedag. Ik heb hen al tientallen keren ontmoet. Ik merk dat mijn moeder mijn naam niet gebruikt, en vraag me heel even af of ze die nog wel weet, maar het doet er niet toe. Vandaag weet ze dat ik haar dochter ben en dat is voor mij voldoende.

We lopen naar haar kamer om haar jas en tas te pakken. Op haar ladekast staat een televisie waar ze niet meer naar kijkt. Als ze al zou weten hoe ze met de afstandsbediening moest omgaan, zou ze nog steeds het programma niet kunnen volgen. Haar antwoordapparaat knippert, er zijn 14 boodschappen. We beginnen ons wekelijkse ritueel van het afluisteren van die boodschappen, die ik vervolgens wis. Haar staande klok loopt een paar uur achter maar daar maakt ze zich niet druk om. De cd-speler die ik een aantal jaren voor haar kocht staat stof te happen op het bureau, de hoeken van het etiket waarop ik “afspelen” had geschreven zijn omgekruld.

Terwijl we ons klaarmaken voor ons wekelijkse uitje, klets ik over mijn familie en vertel wat grappige dingen die er de afgelopen week zijn gebeurd. Ze luistert beleefd en lacht om mijn verhalen. Terwijl we naar het restaurant rijden, stelt ze vragen over mijn familie, ondanks dat ik haar net alles heb verteld. Ze kijkt naar de wereld om ons heen en ik vraag me af of ze de onafhankelijkheid, die ze een paar jaar geleden nog had, wel eens mist.

Als ik niet zou kletsen, zou het stil zijn in de auto. Mijn moeder probeert de borden te lezen maar heeft problemen met sommige woorden. Soms begint ze iets te zeggen, maar dan weet ze ineens niet meer wat ze wilde zeggen en geeft het op. Het doet er niet toe, ze is mijn moeder. Ze is bij me, en dat is voor mij voldoende.

Ik weet precies wat mijn moeder lekker vindt, en ik bestel lunch voor haar. Ze probeert haar broodje met een lepel te snijden, en ik grijp in zodat ze niet gefrustreerd raakt. Ik hou haar goed in de gaten en bemerk dat ze tegenwoordig steeds minder eet. Ik verleid haar met een koekje, dat ze met kinderlijk plezier opeet. Lunch is maar een kleinigheid, maar brengt haar veel plezier en dat is voor mij voldoende.

In het winkelcentrum gaan we meteen naar haar favoriete winkel, waar ze meestal wel een trui of blouse vindt die ze leuk vindt. Ook vandaag. Bij de kassa weet ze dat ze haar creditcard nodig heeft voordat ik haar daaraan hoef te herinneren, en daar ben ik blij om. Het kost haar moeite om haar naam te schrijven, en het breekt mijn hart om te zien hoe ze zich concentreert op de letters van haar naam, die ze meer dan 50 jaar heeft geschreven. Afwisselend juich ik mijn moeder in stilte toe als ze het bonnetje tekent, en kijk ik naar de winkelbediende, hopend dat zij niet ongeduldig wordt. Dat wordt ze niet en ik lach naar haar en vorm een geluidsloos “dank u wel” met mijn lippen, terwijl tranen in mijn ogen opwellen. Ze lacht terug, en ik ben ervan overtuigd dat ze weet waar mijn gevecht over gaat. Het doet er niet toe, mijn moeder neemt vandaag een nieuwe trui mee naar huis, wat haar een goed gevoel zal geven, en dat is voldoende voor mij.

Mijn moeder wordt snel moe tegenwoordig, en ik weet dat dit het einde van ons dagje uit moet zijn. Op de weg terug naar haar huis vraagt ze hoe het met mijn familie gaat en ik vertel haar over de grappige dingen die er de afgelopen week zijn gebeurd. Het doet er niet toe dat dit verhalen zijn die ik haar talloze keren heb verteld. Het doet er niet toe dat ze zich de namen van haar kleinkinderen niet kan herinneren. Vandaag weet ze dat ik haar dochter ben, en dat is voldoende voor mij.

Ik breng mijn moeder naar huis, waar ze zich veilig en gerieflijk voelt. Het voorspelbare leven dat het verzorgingshuis biedt werkt goed voor haar. De vergrendelde ingang verzekert mij ervan dat ze ‘snachts niet naar buiten kan wandelen. Haar dagen worden voornamelijk gevuld met handenarbeid, muziek en bingo. Ze heeft hier vrienden en leidt in veel opzichten een voller leven dan toen ze op zichzelf woonde.

Ik geef mijn moeder een zoen, en terwijl ik haar in de ogen kijk om gedag te zeggen, breekt mijn hart nog meer. Ik weet wat de toekomst brengt voor haar. Ik weet wat deze ziekte met haar zal doen. Ik weet alleen niet wanneer, en ook niet wat het met mij zal doen. Het doet er niet toe, we hebben volgende week weer een zondag en de zondag daarna. We zullen nog een Kerstmis vieren. Voorlopig heb ik mijn moeder nog steeds, en dat is voldoende voor mij.

Met dank aan Alzheimer’s Association

http://www.alz.org

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X