skip to Main Content
Zomervakantie Zonder Mantelzorg?

Zomervakantie zonder mantelzorg?

Op Mantelzorgelijk wordt een vraag gesteld “Kan jij wel of niet op zomervakantie?” Voor vele mantelzorgers geldt dat zij niet op vakantie kunnen omdat zij de zorg niet over kunnen dragen. Ik heb het geluk dat onze moeder in een woonzorgcentrum woont en ik de zorg dus kan overlaten aan de professionals, maar dat wil niet zeggen dat ik zomaar op vakantie ga. Daar zijn heel wat stappen aan vooraf gegaan, daarvoor heb ik mijn eigen bodem hard geraakt, maar ik kan nu wel zeggen dat ik met een gerust hart op vakantie ga. De stappen daar naar toe wil ik graag met jullie delen.

In het voorjaar werd mam wat minnetjes, ze at nog weinig en viel zichtbaar af, maar haar gewicht bleef gelijk. Op zich is dat natuurlijk raar, dus bij het MDO met de huisarts en de zorg bekeken wat voor mogelijkheden er zijn om te kijken waardoor ze afvalt, maar geen gewicht verliest. Na wat vragen en doorvragen kwamen we al gauw tot de conclusie dat onderzoeken waar haar opgezette (overigens wel soepele) buik vandaan kwam, geen optie zou zijn. Mams korte termijngeheugen is dermate aangetast dat iets wat je zegt binnen 1 tel weer vervaagd is. Met haar in een ziekenhuis zitten voor allerlei niet zo prettige onderzoeken, dat was geen optie. Ook het echo-onderzoek bij de huisarts op de praktijk werd naar het hoekje onmogelijk geplaatst. Dus besloten we niets te ondernemen en mam goed te observeren en uiteraard bij pijn in te gaan grijpen. Het feit dat we alles besproken hadden gaf me een soort van rust.

En in het voorjaar begon het ook wel weer te kriebelen om dit jaar na 6 jaar weer een keer naar ons zo geliefde Noorwegen op vakantie te gaan. Dit land bezochten we in 2004 voor het eerst en elke 3 jaar stapten we weer in Kiel op de ferry die ons naar Scandinavië bracht voor fantastische rondreizen door Noorwegen. In 2013 maakten we onze laatste reis met onze 2 kinderen (toen 21 en 19 jaar), het werd voor ons een hele mooie reis en we maakten mooie herinneringen. Het plan vormde zich in mijn hoofd en met de reisorganisatie samen planden we een fantastische reis door het fjordengebied van Noorwegen.

Maar ja, toen alles geboekt was, begon het regelen van de zorg van mams. Ik was zelf de kleding van mams, maar ruim 2 weken niet wassen, dat is geen optie. En de wasserij die in het huis komt, is niet bereid om voor 2x te wassen, te veel gedoe. Mijn broer en zijn gezin wonen te ver weg om even de was op te halen en weer terug te brengen. Zoeken naar een wasserij en als je dan denkt dat alles geregeld is, besluit de wasserij voor het eerst op vakantie te gaan. Daar ging die optie. Via een Facebookgroep van ons dorp gevraagd of er iemand een wasserij wist die wel open was en 1 of 2x de was van mams wilde doen. De reacties van wildvreemde mensen waren hartverwarmend, onbekenden die aanboden om de was voor mam te doen, hoe lief is dat. Helaas liep dit ook op niets uit omdat wij in de bouwvak weg zijn net zoals de meeste mensen. Onze evv-er zag de moeite die we hadden gedaan en bood aan om de was dan toch maar te proberen in huis te doen. Ik ben hier heel blij mee en kon de was van mijn lijstje strepen.

Maar toen ging mam steeds minder eten en drinken, zorgen alom. Een telefonisch consult met onze zeer betrokken huisarts op vrijdag om 18.00 uur (praktijk sluit om 16.30 uur) zorgde even voor wat rust, maar ik kreeg steeds minder zin in onze geplande reis. Ik kon toch niet op vakantie gaan, want als er iets gebeurde met mam, dan moest ik er toch zijn… Ik zag zoveel beren op de weg dat ik in een soort negatieve spiraal kwam. Ik heb zelf een traag werkende schildklier en die laat zich lastig in stellen op de medicatie. Daarbij kwam een tenniselleboog (en ik tennis niet eens) en de pijnstilling die ik daarvoor slikte zorgde voor een extreem hoge hartslag, waardoor ik dus echt niet lekker in mijn vel zat.

Weer terug naar de huisarts, gesprek over mam, maar de huisarts bracht het al snel naar een gesprek over mij en wat deed mij dat goed. Wat kan het fijn voelen als iemand tegen je zegt dat je een pasje minder hard je best mag doen. Dat je zo veel doet voor je moeder, dat je ook echt aan jezelf moet denken. Er werd en wordt voor mam gezorgd en alhoewel ze soms periodes had waarin ze minder at en dronk, maakte de huisarts zich om haar geen zorgen maar om mij des te meer. Hoe lang dacht ik die fulltime zorg in mijn hoofd om mijn moeder vol te gaan houden? Mocht ik van mezelf ook een stapje terug doen? En voor ik het wist zat ik snikkend bij de huisarts, alle stress en zorgen kwamen er als een waterval uit. De belofte aan mijn vader op zijn sterfbed dat ik goed voor mam zou zorgen. De ruzies die we als kinderen hadden gehad over waar mam moest gaan wonen toen duidelijk werd dat ze niet zelfstandig meer kon wonen. De botte opmerkingen die sommige mensen maken over de zorg die in hun ogen niet goed is. Alles kwam er uit en de huisarts liet mij razen, huilen en praten. Wat 10 minuten per consult, gewoon de tijd nemen voor de persoon die tegenover je zit. Top huisarts!

Ik moest de huisarts één ding beloven, de vakantie naar Noorwegen ging gewoon door. De zorg voor mam is goed en de lijnen met de zorg en de huisarts zijn kort. De stap terug in de zorg heeft mij goed gedaan, al blijft het soms lastig want ik zou meer willen, maar als ik bij mam ben en zie hoe zij reageert op de meiden van de zorg (alle verzorgenden) dan weet ik dat mam die meiden meer ziet als eigen dan dat ze ons nog als eigen ziet. De knuffels en kussen die de meiden krijgen, die geeft mam niet zomaar, die geeft ze aan hen omdat ze weet dat dat eigen is.

Nog een kleine week voordat wij afreizen, even proberen los te zijn van de zorg, maar ik weet dat ik het elektronisch dossier toch elke dag wel even zal openen en bij vragen zal mailen met de evv-er, maar ik ga zeker ook genieten en opladen. Ik ben een geluksvogel, dat besef ik me al te goed, maar het heeft me ook moeite gekost om los te laten.

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X