skip to Main Content
Ziek, Schuldgevoel En Spagaat

Ziek, schuldgevoel en spagaat

Ik vertelde in een eerder blog al dat ik mij af en toe net een jonglerende duizendpoot voel door het combineren van alle zorgtaken én mijn eigen leven. Er zijn momenten geweest dat het voor mij voelt alsof ik in een spagaat zit. Of sterker nog, dat ik ter plekke wens dat ik mezelf kan klonen tegen het schuldgevoel.

30 december 2017

Ik neem jullie mee terug naar zaterdag 30 december van het vorige jaar, de warmste 30 december in bijna 100 jaar en de griepepidemie grijpt onderhand om zich heen.

Mijn kind T is de hele Kerstvakantie al gammel maar het echte ziek worden zet niet door. De bloedglucose waardes schommelen er aardig op los maar vliegen nog niet uit de bocht.

Het is ‘s avonds half 12 als ik nog even naar buiten ga voor een frisse neus. Ik zie dat het licht bij E nog aan is. Dit klopt niet. Gauw pak ik mijn sleutels en zeg tegen T (die uiteraard al in bed lag maar nog enigszins wakker was) dat ik eventjes naar de buurvrouw loop. Eenmaal binnen zie ik E op haar buik op de grond liggen en een ambulante verpleegkundige aan de telefoon met de huisartsenpost. E begint te huilen van opluchting als ze mij hoort. Ze blijkt al een uur op de grond te liggen …

Na geconstateerd te hebben dat E gevallen is én dat het, afgezien van de wond aan haar hoofd, mee lijkt te vallen, draai ik haar op haar rug. Ze wil graag zitten maar dát doen we eventjes niet.

Spagaat

Onderhand belt T mij om te vragen hoe het met E is én om te vertellen dat hij net overgegeven heeft. Ik voel mij nu letterlijk in een spagaat getrokken en wens dat ik mezelf hier en nu kan klonen. Ik wil naar huis naar mijn kind en tegelijkertijd wil ik E niet alleen laten. Mijn dilemma wordt opgelost door T “mam blijf jij maar bij E, ik ga in jouw bed liggen met een emmertje”. Terwijl het schuldgevoel zich nestelt in elke vezel van mijn lijf bedenk ik me hoe trots ik op hem ben dat hij zó onzelfzuchtig kan zijn.

Vragen

Gelukkig weet ik waar E haar medicijnen heeft én waar haar noodtas staat. Zo kan ik een aantal vragen voor de ambulante verpleegkundige beantwoorden. Ik merk aan haar gedrag dat zij haast heeft en het liefste de zorg en verantwoordelijkheid op dit moment over wil laten aan mij. Dit blijkt dan ook uit haar vraag of ik “bij mevrouw kan blijven tot de ambulance er is”. Ik sta versteld, ze heeft mij horen praten met mijn kind, horen vragen naar zijn waardes én ik heb haar verteld dat ik een ziek kind met diabetes type 1 alleen thuis heb zitten!

Nee zeggen

En dan hoor ik mezelf tot mijn eigen verbazing zeggen “nou nee, eigenlijk niet want mijn kind met T1D ligt thuis ook ziek te zijn en als het nog een half uur duurt dan is mij dat te lang, dat kan écht niet”.

Nee zeggen op een hulpvraag is niet iets wat voor mij normaal is. Zo ben ik niet opgevoed. En tóch zeg ik het nu terwijl het schuldgevoel er nog maar een kilo bovenop gooit.

Gelukkig arriveert de ambulance onderhand zodat dit voor mij ongemakkelijke moment snel voorbij is. De verpleegkundige draagt op haar weg naar buiten de zaken over aan de ambulance verpleegkundigen en die doen wat ze moeten doen. We wassen haar gezicht en handen en E ligt al snel ingesnoerd op de brancard. Ik beloof haar voor de vogel te zorgen en de boel in huis even snel op te ruimen. Na deze geruststelling geeft ze zich over aan de situatie.

Ziek kind

Om half één ’s nachts stap ik dan, vervuld van schuldgevoel, weer door mijn eigen voordeur. T ligt in mijn bed en slaapt nog niet, hij wil weten hoe het met E gaat. Terwijl ik hem dat vertel rent hij naar de wc. Ik ondersteun hem terwijl zijn maag zich weer leegt. Mijn stoere puber is gereduceerd tot een hoopje kind dat zich absoluut ziek en ellendig voelt.

Na een slokje water, een koud washandje én een tandenborstel, ligt hij tegen 1 uur weer in zijn eigen bed. Gelukkig zijn de waardes goed en valt hij al snel in slaap. Zachtjes verlaat ik zijn slaapkamer.

Schuldgevoel

Ik besluit om voor mezelf maar een beker koffie te maken om het schuldgevoel te sussen. Het schijnt er bij te horen. Als mantelzorger schijn je regelmatig het gevoel te hebben dat je iedereen tekort doet. Vandaag was mijn eerste ervaring daarmee. Ik kom met mezelf in het reine en ga dan uiteindelijk tegen 2 uur ook mijn bed opzoeken. Alert op de geluiden van mijn kind val ik in slaap.

Volkomen onwetend van alles wat mij op het gebied van mantelzorg en schuldgevoel nog te wachten staat in 2018 …..

Linda Duijkers

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Linda Duijkers

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X