skip to Main Content
Zeg Het Met Een Kus #alzheimer

Zeg Het Met Een Kus #alzheimer

Onlangs zag ik een krantenbericht voorbij komen over de oud-voetballer David Beckham. Hij lag onder vuur in de pers, omdat hij een foto had geplaatst dat met daarop dat hij zijn dochter (volgens mij is dat meisje een jaar of 6) een kus op de mond gaf. Dat kon niet werd er in de media gezegd. Nu is het dat zijn vrouw, Victoria, vorig jaar om exact dezelfde reden de headlines haalde. Dan denk ik, “Waar gaan we naartoe op deze wereld?” Nog meer vraag ik me af wat voor perverse personen het zullen zijn die hier aanstoot aan nemen? Vader-dochter en moeder-dochter. Ook vind ik het raar dat de Nederlandse pers dit plaatst, waarom? Wij zijn hier toch zo tolerant, dan horen we dit bericht van overzee geen eens aandacht te geven.

Vroeger kreeg ik ook altijd een kus op mijn mond van mijn ouders. Ik weet nog goed dat ik een jaar of 13 was toen dat opeens ophield. Er werd gezegd dat we elkaar nog op de wangen zoenden, niet meer op de mond. Wat ik ook nog weet, ik vond dat zo raar! Vonden ze me nu minder lief ofzo? Wellicht vindt u het raar, maar ik heb daar echt verdriet van gehad. Ik was toch hun kind? Waarom kon dat niet meer, die kus op de mond?

Mijn vader kreeg 6 jaar geleden de diagnose kanker, geen genezing meer mogelijk, dus het einde zou naderen. Vlak na die diagnose was ik eens bij hem. Hij had me nog altijd een kus op mijn neus gegeven als ik weg ging, maar nu kreeg ik een kus op mijn mond. Ik keek hem verbaasd aan. Ja erg eigenlijk he? Dat zijn eigen kind hem verbaasd aankeek! Ik vroeg waarom hij dat had gedaan. Zijn antwoord was, ‘Omdat jij mijn dochter bent!’ De tranen schoten in mijn ogen en ik begon te lachen. Ik was er blij mee, dit was zo veel persoonlijker en er sprak zo veel meer genegenheid uit. Er is niets geks aan, ouders en hun kinderen kunnen en mogen dat bij elkaar doen. Mensen die daar andere gedachten bij krijgen is hun ding, dat ze erover oordelen ook.

Mijn moeder begon er pas weer mee toen de Alzheimer zichtbaarder werd. Nee, ik moest geen kus op de wang geven, maar op haar mond! Ik vroeg mijn moeder waarom, maar ze wist niet anders te zeggen dan, ‘Dan doen we toch altijd zo?’ Dat zette me te denken. Ja vroeger deden we dat altijd zo inderdaad. Wat raar dat zij daar mee gestopt waren dan. De ouders van mijn ex waren dat altijd blijven doen bij hun kinderen, en ook bij de partners van hun kinderen. Persoonlijk vond ik dat dan weer niet prettig, want ik had geen band met ze en die konden ze daarmee ook niet van me afdwingen. Daar ben ik dus mee gestopt. Van mijn eigen ouders vond ik het echter wel heel normaal. Zouden mijn ouders wellicht vroeger iets hebben gehoord en dat zoiets niet zou kunnen om je kinderen een kus op de mond te geven? Dat zal ik nooit weten.

Ik ben alleen maar blij dat, aan het einde van hun leven, zij toch weer een kus op de mond wilde/wil van hun dochter. Voor mij is het zo normaal! Dit blijkt nu ook wel bij mama. Tegenwoordig streel ik haar over rug, ook als ze niet verdrietig is en masseer haar handen. Ze geniet ervan. Dit deed ik vroeger nooit, maar nu wel, want zo heb ik extra contact met haar nu zij zich moeilijk uit kan drukken. Ja en als ik kom of als ik weg ga dan geven we elkaar een kus op de mond. Soms ook tussendoor. Ze tuit soms zo maar haar lippen en dan wil ze een kus. Daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. Voor mij heet dit Genegenheid!

Een kus van mij voor jullie die allemaal door hetzelfde of soortgelijke traject gaan als ik, maar dan uiteraard wel op de wang!

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X