skip to Main Content
Woorden Zonder Woorden

Woorden Zonder Woorden

In het begin, dus vlak na de diagnose dat mama Alzheimer had, doemden bij mij van allerlei rampscenario’s op. Wat als ze opgenomen moest worden, als ze niet meer wist wie ik was en wat als we niet meer konden praten? Allemaal dat soort dingen. Ik was op zoek naar ervaringsverhalen, maar kon het toen niet vinden. Nu achteraf ben ik daar eigenlijk wel blij om, want ik laat alles zo gebeuren als het is. Dit heeft als nadeel dat dingen soms als een mokerslag bij me aankomen. Toch heeft het als voordeel dat ik ervan leer (ik weet hoe ik na verschillende mokerslagen alles weer bijeen raapte en weer door ging), en het is, denk ik, beter voor mijn rouwverwerking. Ik kijk ook niet meer vooruit, maar leef en handel in het nu.

Mama’s spraak is achteruit gehold en eigenlijk is het nu zo ver dat ze geen woorden meer kan maken. Ze maakt geluiden. Geluiden als “Trt-trt-trt”, “Bhup-bhup-bhup” etc. Nee, daar kun je niets uithalen, zelf ik niet als kind van mama. Dit was niet opeens zo, dit ging steeds verder en ik ben erin meegegroeid. O ik praat met mama, vertel haar hoe mijn leven is, heb wat ik de afgelopen weken te vieren had uitgebreid met haar gevierd en haar bedankt. Toch vertel ik haar ook de minder leuke dingen. Eigenlijk praat ik mama zoals ik dat altijd heb gedaan. Waarom ik dat doe is om haar te laten horen dat ik haar nog altijd vertrouw zoals voorheen en dus voor haar eigenwaarde. Of dat laatste er nog is en of ze het begrijpt? Mama en ik begrijpen elkaars ogen als geen ander. Dat is waar ik nu waarde aan hecht.

Net als dat ik waarde hecht aan de lichaamstaal. Mama was nooit van het knuffelen, een arm om me heen of een spontane kus. Dat veranderde toen ze ziek werd. We zitten vaak hand in hand en dan knijpt ze stevig in mijn hand, waarmee ze me zegt dat we elkaar nooit echt zullen loslaten. Ze laat ook vaak genoeg weten dat ze een kus wil, dan tuit ze haar lippen naar me toe

Nu bel ik ook geregeld, dus hoe is dat dan als mama niet kan praten? Ik hecht geen waarde meer aan woorden bij haar, dat is voor haar tenslotte te moeilijk. Ik hecht waarde aan mama’s stem. Denk maar eens aan een dierbare van wie je afscheid hebt genomen. Een stem hoort bij het missen. Hoe vaak hoor je wel niet dat mensen een voicemailbericht willen bewaren? Nu leven we wat dat aangaat in mooie tijd waar de techniek een stem kan opslaan en zo kun je die voor altijd kunt bewaren. Dan maakt het echt niet uit wat men zegt. Ik heb mama pratend op film, dus ik zal altijd altijd naar haar stem kunnen luisteren.

Ik heb nog kleinere dingen leren waarderen. Zeg ik “Ik Hou Van Je” aan mama, dan praten haar ogen en haar handen terug en zo zegt ze dat ze van mij houdt. Woorden. Het is nu niet meer belangrijk. Onvoorwaardelijke Liefde & Houden Van, dat is wat er toe doet!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X