skip to Main Content
Willem En Maxima

Willem en Maxima

“Joehooe” begroet ik mijn moeder. Ze zit in haar rolstoel aan tafel te borduren. Ik heb haar mijn leven lang zien borduren, ze kon dat erg mooi. Merklappen en geboortelappen daar was ze erg goed in. Helaas is het precisiewerkje niet meer te doen voor haar, maar dankzij haar “multifunctioneel therapeutische patchwork lappen”, is ze weer volop aan het borduren.

“Het wordt erg mooi mam” bewonder ik haar creatie. “Maar ik heb geen tijd om het af te maken” antwoord mam “ik krijg straks visite.” zegt ze. Ik help mijn moeder in haar jas “Oh wat gezellig” beantwoord ik haar en we wandelen naar ons huis. “Het huis vol visite omdat Jacob is getrouwd” gaat mijn moeder verder. “Echt waar?” spreek ik mijn verbazing uit, “wat een gezelligheid”.

Aan het einde van iedere dag, haal ik mama op om de avond bij ons te besteden. We eten dan samen de warme maaltijd. Als we bij ons thuis binnenkomen is Oliver al aan het koken, het ruikt lekker. Ik rol mama naar haar eigen plek aan tafel en ververs de bloemetjes die langs de rand van haar placemat staan. Ze wordt daar blij van en ik dus ook.

Het is even rustig, ze bekijkt de bloemen met bewondering, maar steekt gelijk weer van wal; “Maxima is zwanger, maar Jij bent mijn prinses.” Aaah wat lief van je mam” reageer ik. Ze is duidelijk blij met haar bloemetjes.

“Je had beter kunnen trouwen met Willem, had mij maar gevraagd, ik weet hoe het moet.” Oliver kijkt sip, maar mijn moeder gaat ongestoord verder. “Ik ben Oliver en dit is mijn vrouw Mirjam.” We worden duidelijk voorgesteld aan het koninklijk paar. Ik knik plechtig in de richting van mijn moeder en ook Ol maakt een buiging. Mijn moeder schiet in de lach, ze vindt het zelf ook nogal hilarisch.

Later die avond breng ik mama weer thuis en help ik haar in bed. Mieuwke gaat ook mee, die slaapt aan het voeteneind.

“Welterusten mam”

“Welterusten prinses”

 

Tip van Anneke:

Als ik iets doe of zeg wat in jouw ogen niet normaal is, bedenk dan dat het voor mij wel normaal is. Lach en praat gewoon met me mee, dan hebben we samen plezier.

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen, eerst alleen in de weekenden maar inmiddels is het een 24/7 organisatie. We zijn naar elkaar toe verhuist en wonen nu in Haarlem op loopafstand van elkaar. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen, eerst alleen in de weekenden maar inmiddels is het een 24/7 organisatie. We zijn naar elkaar toe verhuist en wonen nu in Haarlem op loopafstand van elkaar. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X