skip to Main Content
Ik Wil Geen Mantelzorger Meer Zijn – Gastblog Van Merel

Ik wil geen mantelzorger meer zijn – gastblog van Merel

Ik wil geen mantelzorger meer zijn.
Dat zijn keiharde woorden, maar ik wil het echt niet meer. De pech is alleen dat ik eigenlijk geen keuze heb en mantelzorger zal zijn totdat mijn schoonouders dood zijn. En aangezien ze allebei uit een geslacht komen waar ze allemaal echt oud worden, heb ik nog wel even te gaan. Maar ik wil het niet meer. Ik vind het nare mensen. Al 30 jaar vind ik ze stom. Wat klinkt dat vreselijk. Helaas is het niet anders.
Maar als ik het niet doe, komt echt alles op mijn schoonzusje aan en dat verdient zij niet. Mijn man vindt dat ik er tijd voor heb (ik werk 3 dagen per week) en dat ik het makkelijk kan doen. Hij werkt als zelfstandig ondernemer en kan niet elke klip klap met zijn ouders naar een ziekenhuis of iets dergelijks. Zegt hij. Ook dit klinkt weer veel onaardiger dan ik wil.
Het is ook een beetje zo gegroeid. Ik ben 3 jaar werkeloos thuis geweest. In die tijd ging mijn schoonvader dementeren en mijn schoonmoeder, die een lichte verstandelijke beperking heeft, kreeg steeds meer moeite de ballen in de lucht te houden. En wat doe je dan? Als schoondochter die in het zelfde dorp woont? Dan spring je bij. Ook al vind je ze al heel lang niet aardig. Je laat ze nou eenmaal niet aan hun lot over. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik wel 3 of 4 x per week met ze op pad was: huisarts, ziekenhuis, oogarts, nieuwe schoenen enz. Overal werd ik voor ingezet. Op een gegeven moment vond ik weer een baan. Dolgelukkig was ik, heerlijk 3 dagen per week aan het werk. Oma raakte volslagen in paniek. Want hoe nu verder?
De afgelopen 3 maanden hebben we de afspraken zo veel mogelijk gepland op de dagen die ik niet werk en wat overblijft doet mijn schoonzusje, en dat is echt nog heel veel.
En dan de eigenwijsheid waar we mee te maken hebben. Oma wou wel naar een aanleunwoning nu opa nog mee kon verhuizen. Alles, maar dan ook alles heb ik in orde gemaakt. Zelfs kunnen regelen dat zij vrijwel bovenaan de wachtlijst kwamen te staan. Op het moment dat er een woning vrij kwam, haakte ze af. Het was te snel, opa wou niet, niemand had tijd om te verhuizen. Grote onzin maar prima, dan niet zou je zeggen. Eén afwijzing is geen probleem. De volgende wel. Die kwam 3 maanden later. Nu staan ze weer onderaan de wachtlijst. Ze wou niet en ze ging niet. Nu moeten we denk ik wachten totdat er iets vreselijks gebeurt, ik weet het ook niet meer.
Maar ik heb er geen zin meer in. Doodgewoon: geen zin meer in. De dagen die ik thuis ben wil ik besteden aan mijn huishouden, mijn gezin, mijzelf. Ben ik nu egoïstisch?

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Ik snap t helemaal, ik ben mantelzorger voor mijn man maar wil en kan net meer, ik had eerder hoofd en geheugen problemen, nu een hernia , allemaal uitingen dat ik het niet meer wil en trek. De relatie met mijn man was ok toen we allebei werkten maar al veel slechter toen we allebei vervoegd met pensioen thuis kwamen. De laatste twee jaar kan hij niets meer, slecht eten en slikken en volledig invalide zonder uitzicht op ooit nog bewegen, ik doe het nu twee jaar maar als ik bedenk dat ik nog twintig jaar hiermee door moet gaan, nooit een avond of weekend weg, nooit meer iets samen maar ook nooit meer allen op stap, word ik depressief en stapelgek. Ik wil dit niet meer maar kan toch een invalide afhankelijke man niet inde steek laten. Wat moet ik doen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X