Wij zijn geen excuus Truus!

Steeds vaker ontvangen wij signalen van overbelaste lotgenoten die steeds meer zorgtaken van professionals over moeten gaan nemen. Let wel: veelal naast studie, betaald werk, gezin en eigen leven en met alle gevolgen van dien. Mantelzorgers zijn geen werknemers en zeker geen excuus Truus voor de grote problemen in de professionele zorg. Dat moeten we niet willen en als mantelzorgers ook zeker niet pikken.

Mantelzorg bespaart de samenleving nu al jaarlijks ca 22 miljard euro. Dit is een indrukwekkend bedrag dat aantoont hóe waardevol mantelzorgers zijn voor onze maatschappij. Zij zorgen vaak belangeloos met veel toewijding voor hun naasten, waardoor de kosten voor professionele zorg worden verminderd. Deze toewijding en inzet van mantelzorgers verdienen onze diepste waardering en erkenning.

Echter, het feit dat mantelzorg een aanzienlijk bedrag bespaart, betekent natuurlijk niet dat we hier als maatschappij op kunnen en moeten leunen. Het is van enorm groot belang dat mantelzorgers de juiste ondersteuning ontvangen en niet overbelast raken. Zorgen voor iemand is een persoonlijke keuze en een daad van liefde, maar mag nooit als vanzelfsprekend worden beschouwd. Het is niet realistisch om van mantelzorgers te verwachten dat zij naast hun eigen baan en gezinsverantwoordelijkheden ook nog een fulltime zorgtaak op zich nemen. Er zijn echt grenzen aan hun kunnen. Bij het bepalen van de grenzen van mantelzorg spelen verschillende ethische overwegingen een rol. Enkele van deze overwegingen zijn:

Autonomie en zelfbeschikking van zowel de persoon die mantelzorg ontvangt als de persoon die de mantelzorg verleent. Het is belangrijk om de wensen en behoeften van beide partijen te respecteren en ervoor te zorgen dat de mantelzorg niet ten koste gaat van hun eigen autonomie.

Gerechtigheid en eerlijke verdeling van zorg. Mantelzorgers moeten niet overbelast raken en de verantwoordelijkheid voor de zorg niet onevenredig op één persoon rusten. Het is belangrijk om de zorgtaken eerlijk te verdelen en waar mogelijk ondersteuning te bieden.

Kwaliteit van leven. Het is van belang om de kwaliteit van leven van zowel de persoon die mantelzorg ontvangt als de mantelzorger in ogenschouw te nemen. Mantelzorg mag niet leiden tot een situatie waarin de kwaliteit van leven en de bestaanzekerheid van een van beide partijen ernstig wordt aangetast.

Veiligheid en welzijn. Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat de mantelzorgers en de personen die mantelzorg ontvangen zich veilig en ondersteund voelen. Dit omvat onder andere de beschikbaarheid van voldoende ondersteuning, hulp en middelen.

Respect voor de waardigheid van de persoon die mantelzorg ontvangt. Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat de persoon die mantelzorg ontvangt met respect en waardigheid wordt behandeld en dat hun privacy en persoonlijke grenzen worden gerespecteerd.

Deze ethische overwegingen benadrukken het belang van het vinden van een balans tussen het bieden van zorg en het respecteren van de autonomie, waardigheid en welzijn van zowel de mantelzorger als de persoon die mantelzorg ontvangt.

De landelijke en lokale overheden spelen hierbij een cruciale rol. Het is immers hun verantwoordelijkheid om de juiste voorzieningen en ondersteuning te bieden aan mantelzorgers en hun dierbaren. Mantelzorgers moeten hun waardevolle werk kunnen blijven doen zónder daar zelf onder te lijden. De politiek moet erkennen dat mantelzorg een grote bijdrage levert aan de samenleving, maar dat dit niet mag leiden tot overbelasting en verwaarlozing van de mantelzorger zelf. We moeten mantelzorgers koesteren en ondersteunen, zodat zij hun belangrijke rol kunnen blijven vervullen in onze maatschappij. Maak ze dus nooit de excuus Truus voor de enorme uitdagingen in de professionele zorg!

 

 

Avatar foto

Sociaal ondernemer en initiatiefnemer Mantelzorgelijk.nl, ervaringsdeskundige, mantelzorgveteraan.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Ik heet gelukkig Esther en geen Truus… Maar even zonder gekheid, fantastisch stuk, want zo is het! Het gemak waarmee dit in hoog tempo door onze strot wordt geduwd is beangstigend. En inderdaad met welke consequenties voor zorggever en ontvanger? En blijf mezelf ook maar steeds afvragen wat er gebeurt wanneer er geen mantelzorger is? Of niet meer kan of wil zorgen om welke reden dan ook. Ik kan niet nog meer doen dan ik nu al doe. En bovendien gaat nóg meer doen ook ten koste van het welzijn van de zorgvrager omdat je daar geen tijd meer voor hebt. En dat welzijn, als mens worden behandeld, leuke dingen doen, nog herinneringen maken is juist ook zo vreselijk belangrijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top