Wie neemt het over als ik er niet ben?

Vandaag ga ik weer verder vertellen over mijn buurvrouw E.

Het is nog steeds een / het poepweekend en ik ben ongerust. Mijn zusje gaat trouwen en we gaan morgen (maandag) een trouwjurk voor haar uitzoeken. Ik voel mij weer verscheurd, mijn buurvrouw kan niet alleen blijven en ik wil deze speciale dag met mijn jongste zusje níet missen!

Wie neemt het over als ik er niet ben?

Vanuit mijn gevoel voor verantwoordelijkheid ga ik op zoek naar een oplossing om te zorgen dat én mijn buurvrouw de aandacht en zorg krijgt die zij verdient én dat ik mijn moment met mijn zusje heb.

Uiteindelijk vind ik een buurvrouw die ‘s middags wel even bij haar wil gaan kijken. Het voelt niet goed maar ik kan een ander niet dwingen te doen wat ik doe. Ik bel met de Thuiszorg en spreek af dat zij er zijn voor ik weg moet. Ze wensen mij een verdiende dag om te genieten. Mijn zusje is blij als ik haar vertel dat ik absoluut op de afgesproken tijd op de afgesproken locatie ben.
Als ik aan mijn buurvrouw E vertel dat ik er maandag niet ben zie ik de schrik en paniek op haar gezicht. Ik stel haar gerust dat ik er ‘s ochtends eventjes ben én dat ik eind van de middag weer thuis zal zijn om voor haar te zorgen. Deze geruststelling heeft ze nodig en ze vindt ook dat ik echt moet genieten van deze dag.

Onrustig

Maandagochtend ben ik onrustig, ik weet niet waarom. Misschien omdat ik me verantwoordelijk voel? Of is het misschien omdat ik me schuldig voel? Misschien omdat ik iemand die mij nodig heeft voor mijn gevoel in de steek laat?
De Thuiszorg is gelukkig op tijd en ze wensen mij een fijne dag waar ik écht van moet genieten. Ook mijn buurvrouw wenst mij dat en zegt dapper dat het wel goed komt vandaag, terwijl de tranen in haar ogen opwellen.

Na nog een knuffel ga ik op pad, fijn genieten van het OV. Zowel de bus als de trein zijn op tijd vandaag en dát is een unicum. Mijn zusje komt al aanrijden met ons mams als ik aankom op de locatie en we rijden samen verder.

 Trouwjurk

In de bruidswinkel worden we hartelijk begroet en begint het uitzoeken en passen van de trouwjurken. Ondanks mijn schuldgevoel én de telefoon die vast in mijn handen geklemd zit, kan ik genieten van deze dag. De tranen biggelen als mijn zusje dé jurk aan heeft en de keuze is gemaakt.
Samen gaan we nog lekker lunchen en ik begin weer onrustig te worden want ik wil op tijd de trein terug hebben. Niet alleen om weer de zorg op te pakken maar óók om er voor mijn kind te zijn die thuis komt uit school.

Thuis!

Ondanks de hagel is de trein op tijd en heeft de NS zowaar ronde wielen. Ik haal zelfs de overstap naar mijn bus zonder te hoeven rennen! Het voelt goed om de sleutel weer in mijn eigen deur te steken. Kind komt thuis en gaat weer om te sporten (“hoi mam, doeg mam”) en ik neem een pannetje van mijn groentesoep mee voor E.
Op de galerij kom ik de andere buurvrouw tegen en die praat mij even bij. Ze is er amper geweest vandaag. E heeft tussen de middag slecht gegeten, een half broodje maar. Ze wilde niet.

E begint te huilen als ze mij weer ziet en wil het eerste half uur alleen maar mijn hand vasthouden. Ik troost haar en vertel over mijn dag. Haar dag was niet zo goed, ze voelt zich niet fijn. Ik warm de soep op en ze werkt met smaak een grote kom naar binnen. “Dank, dank, dank, wat ben ik toch een rijk mens” is haar vaste manier om haar dankbaarheid te uiten.

Samen bekijken we nog de overlijdensadvertenties van dit weekend en we constateren dat ze er ook nu niet tussen staat. Magere Hein is hier niet welkom. We grappen over wat ze zal zeggen als Magere Hein bij haar voor de deur staat. “Hij gaat maar wat anders doen, ik word hónderd” klinkt het overtuigend uit haar mond. En zo ken ik haar weer. Haar zegeningen tellend en niet kijken naar wat er mis is.

De laatste nacht

De Thuiszorg is op tijd en E gaat lekker vroeg naar bed. Morgen mag ze naar het verzorgingshuis en ze wil het liefste meteen al haar spulletjes mee hebben. Ik stel haar gerust en vertel dat we morgen haar tas in zullen pakken en vast wat kleine dingetjes mee zullen nemen. Het is eerst een tijdelijke kamer, dus nog geen plek voor haar meubels.

Gerustgesteld gaat ze voor de laatste keer slapen in haar eigen bed en ik besef dat meer dan dat het tot haar doordringt …

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top