skip to Main Content

Wie bepaalt wat er gebeurt?

Vorige maand ben ik 46 geworden. Hoera.

Verjaardagen zijn nooit erg belangrijk voor me geweest. Ik zie er niet tegenop maar kijk er ook niet naar uit.

Dit jaar besloot mijn man dat ik alle beslissingen moest nemen. Wat te doen, waar te eten en alles. “Het is jouw verjaardag, dus wat je ook wilt, dat doen we.”

Echt lief.

Alleen, in een huishouden waar de typische conversatie meestal eindigt met “het maakt me niet uit”, voelde “wat je maar wilt” eigenlijk meer als een karwei. Met een lieve echtgenoot die, hoewel nog redelijk mobiel, voortdurend vecht met ernstige pijnen, angst en depressie, heb ik vaak het gevoel dat ik altijd al alle beslissingen neem.

Kan ik dan voor mijn verjaardag wensen dat iemand anders eens alle beslissingen neemt, al is het maar voor die ene dag?

Hoe dan ook, het bleek toch iets anders te gaan dan “wat je maar wilt”.

Ik was niet echt degene die besliste. Ik zal een voorbeeld geven.

Na een paar uur gewerkt te hebben (ik werk van huis), liep mijn man mijn kantoor binnen en begon wat te babbelen. Hij leek een, naar omstandigheden, redelijk goeie dag te hebben, en ik grapte daarom dat het fijn zou zijn als hij wat broodjes zou gaan halen aan de overkant van de straat.

Die broodjeszaak is niet zijn favoriete zaak, maar op dat moment was het wat ik wilde. Voornamelijk omdat ik honger had en het dichtbij was.

Eerst stemde hij daarmee in, maar een paar minuten later stelde hij voor dat hij wel wat gegrilde kip kon gaan halen. Ik hield van gegrilde kip, toch?

Tja, ik hou er wel van, maar niet zo veel als van een lekker broodje en ik had honger. Als hij die kip zou gaan halen, dan zou het minstens een uur duren voordat ik iets te eten zou zien. Hij was het daar niet mee eens, en probeerde me over te halen. Ik dacht even na en stemde toe. “Oké dan, prima, lekker.”

Toen kon ik het niet helpen, ik barstte in lachen uit.

Het was dus mijn dag, ik mocht kiezen wat ik wilde – mits dat was wat hij wilde. Ik confronteerde hem daar mee, en hij lachte een beetje nerveus terwijl hij erkende dat ik gelijk had. Uiteindelijk ging hij dan toch maar een broodje voor me halen.

Het is grappig dat ik bijna voor gegrilde kip was gegaan. Ik had al toegestemd. Hij wilde het. Niet dat het me echt wat kon schelen hoor. Of toch wel, misschien..?

Ik wist het eerlijk gezegd zelf niet meer. Want zelfs als ik dacht dat ik wist wat ik wilde en een beslissing nam, veranderde ik zonder er echt over na te denken heel snel van gedachten als bleek dat hij iets anders wilde. Ik ben er zo aan gewend om zijn wensen en behoeften boven die van mij te stellen en ervoor te zorgen dat alles voor hem geregeld wordt, dat ik op een bepaald moment het contact met wat ik zelf wil, ben verloren.

Als klap op de vuurpijl kwam hij thuis met mijn broodje en wat chocola voor mijn verjaardag. De chocola die hij het lekkerst vindt. Daar hebben we toen ook maar hoofdschuddend om gelachen.

Hij beseft zelf niet dat onze wereld draait om wat het beste voor hem is.

In deze complexe relatie waarin ik alles ben – vrouw, echtgenote, mantelzorger, kostwinner – is geen echt evenwicht. Als het aan mij lag zou ik altijd dat wat hij wil voorrang geven, maar wat er deze verjaardag gebeurde was wel even een soort les voor me. Hoewel ik al langere tijd bezig ben om te leren dat ik ook voor mijzelf leef en dingen moet doen die ik graag doe, besef ik dat ik nog een lange weg te gaan heb.

Geschreven door Caroline Witt.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X