Wetsvoorstel voor werknemersverzekeringen en overige rechten pgb-zorgverleners in internetconsultatie

Wat fijn als ik straks eindelijk tegen onze zorgmedewerkers kan zeggen dat ik, ook vanuit het PGB, een goede werkgever kan zijn. Wie weet kunnen we dan toch weer medewerkers vinden die het zich kunnen permitteren om vanuit PGB voor Bram te komen zorgen…

Hartverscheurend blijft het

Al die ouders die ongewild, maar op advies en aandringen van de systeempartijen en belangenbehartigers, verstrikt zijn geraakt in het PGB. Door angst voor fraude en alsmaar wijzigende regels, honger naar marktwerking, waardoor versnippering van zorg en medewerker- en zorgaanbod tekorten en niet marktconforme budgetten, zijn verwanten zelf gaan zorgen. Zij hebben de regie naar zich toegetrokken en jaren lang kraaide er geen haan naar.

Dat dit een godsgeschenk was in corona tijd, rust en ruimte gaf op werkvloeren in instellingen die al een hele tijd de bezetting niet goed op orde kunnen krijgen, dat hoor je maar zelden over. Je laat iemand waar je van houdt en je verantwoordelijk voor voelt, nu eenmaal niet op de grond vallen. Ook niet als dat financieel eigenlijk niet uitkan en een goede oude dag in de weg staat. Het loon voor verrichte arbeid, dat omgezet werd in een almaar dalende vergoeding voor verwanten, is een schijntje in vergelijk met wat er in de instellingen voor deze zorgvragers aan zorgmedewerkers en ZZpers zou zijn uitgegeven (ware daar plaats voor geweest).

Ik moet steeds denken aan ‘Tante Saskia’. Een lieve moeder van twee kinderen waarvan eentje met een zorgvraag. Ze is een verpleegkundige en ook een vrije geest. Saskia heeft gewoon goed voor haar kinderen gezorgd. Die vrije geest is altijd geprezen, tot het systeem zich tegen haar keerde. Inmiddels is ze dakloos en wordt door het systeem weggezet als een Wappie. In al haar wanhoop zal ze steeds meer aan die beschrijving gaan voldoen. Maar zij werkte als verwant en informeel zorgverlener, vergoed vanuit het PGB. Voor haar geen passende zorg of sociaal vangnet..

Langer thuis met zorg, nu heel gewoon 

In 2006 kwamen de gesprekken over de zorg thuis, door verwanten vanuit PGB geleverd, op gang. Voor sommige zorgvragen, net als nu in de ouderenzorg, noodzaak door onvoldoende plek en bezuinigen. Voor anderen een wens en weloverwogen keuze, aangemoedigd door systeempartijen en belangenbehartigers. Er is geen betere plek voor een kwetsbaar kind, dan thuis opgroeien tussen broertjes en zusjes, in een warm gezin, zo werd toen ook door de politiek bevestigd.

Sinds 2014 zijn de politiek, alle andere betrokken partijen goed op de hoogte van de groepen die door de telkens wijzigende regels en het ontbreken van passende zorg, in het nauw zijn gekomen. Gelukkig ligt er nu in ieder geval een antwoord op alle vragen over goed werkgeverschap voor de PGB medewerkers.

Missie geslaagd!

Voorlopig kunnen wij ouders, tegen de tijd dat ons kind overlijd, met een gerust hart ons hoofd ergens onder een brug, in een tent of de daklozen opvang, neerleggen. De zorgmedewerkers die zich al die jaren zo trouw en vol liefde hebben ingezet voor ons meest kwetsbare kind, kunnen straks eindelijk ook netjes opgevangen worden door ons alom geroemde sociale vangnet….

Avatar foto

Ik studeerde restauratiewetenschappen in Engeland, had een eigen Studio en vloog de wereld rond, werkte in een museum in Peru en ook voor MTV. Toen mijn eerste kind geboren werd was ik in opleiding tot database marketeer. Onze oudste, Bram, is zeer ernstig verstandelijk en meervoudig beperkt. Nadat Bram als kleine baby ziek werd en ik meer in het ziekenhuis woonde dan thuis, was ik genoodzaakt mijn werk op te geven. De consequenties daarvan ervaar ik nog elke dag. Inmiddels ben ik moeder van drie kinderen, 'ErvaringsExpert', initiatiefnemer van #2CU en #ZEVMBnl.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top