skip to Main Content

Wet van Murphy in zorgland

Als er iets fout kan gaan, dan gaat het ook fout en blijft het fout gaan. Na onze ervaringen van vorige week blijkt de Wet van Murphy niet zomaar te stoppen te zijn. Scans die opnieuw gedaan moeten worden omdat ze even later niet meer leesbaar zijn. Een order die verdwijnt bij de ambulancedienst waardoor we pas vier uur later opgehaald worden. Recepten voor pijnstilling die verstuurd zijn, maar die nergens aankomen. En dan moet je echt alle zeilen bijzetten om alles in goede banen te leiden.

Het is allemaal nét goed gekomen. De ambulance brengt mijn moeder net op tijd naar het nieuwe onderkomen. Terwijl de ambulance onderweg was werd ik gebeld door de nieuwe instelling dat de opname verschoven moest worden naar de volgende dag vanwege de grote vertraging. Dit was echt onmogelijk. Mijn moeder was inmiddels ontslagen uit het ziekenhuis en reed nu letterlijk op de snelweg tussen twee werelden. Terugbrengen naar het ziekenhuis was dus echt geen optie.

Dan maar direct zelf onderweg naar de instelling. Gelukkig bleek ter plaatse dat ze niet heel blij waren met de gang van zaken, maar dat ze wel de zorg voor mijn moeder goed geregeld hadden. De ontvangst was hartelijk en betrokken. De kennismaking en intake moesten wel worden uitgesteld. Maar goed, daar kunnen we mee leven. En na vier uur wachten draaide de ambulance het pleintje op. Daar was ze eindelijk.

Vol goede moed en redelijk pijnvrij wordt ze op een brancard naar binnen gebracht. Helaas blijkt al heel snel dat de noodzakelijke medicijnen niet voorradig zijn en dat de ziekenhuisrecepten onvindbaar zijn. Wel digitaal verstuurd, maar nergens aangekomen. En dan moeten weer even alle hens aan dek. Bellen met het ziekenhuis. Bellen met de huisarts. Een apotheek zoeken die nog open is en die de juiste voorraad heeft. Na een half uur slaken we een zucht van verlichting. Het is tien voor zes. De medicijnen worden gebracht.

En als mijn moeder volledig geïnstalleerd is, denk ik nog even terug aan de afgelopen dagen. Aan jullie hartverwarmende reacties op mijn blog. Aan alle blijken van steun die jullie ons toegestuurd hebben. Ik dank jullie uit de grond van mijn hart. Maar ik denk ook aan de mensen die in hetzelfde schuitje zitten of die daar terecht gaan komen. Ik heb zoveel schrijnende verhalen toegestuurd gekregen. En het is opvallend dat het vooral zo vaak zo fout gaat bij mensen die te goed zijn voor het één en te slecht zijn voor het ander. Dan ontstaat er dus een soort niemandsland tussen de wal en het schip. Een niemandsland waar de wet van Murphy hoogtij viert en waar met mensen geleurd wordt. Een plek waar je echt niet wilt zijn. Een Bermudadriehoek in zorgland. Dit moet echt anders kunnen.

 

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X