skip to Main Content
Werken Met Verhalen, Fragmenten, Herinneringen #lewybodydementie

Werken met verhalen, fragmenten, herinneringen #lewybodydementie

Zodra je met dementie in aanraking komt, komt ergens wel de vraag langs ‘wie was hij of zij’? En je verteld aan de hand van jouw herinneringen….. Je vult het levensverhaal van jouw partner, jouw vader, jouw moeder, familielid, kennis, …. in, met jouw bril op. Herinneringen in ons zijn super actief. Ze bepalen onze stemmingen en onze opvattingen, ze hebben invloed op ons gedrag. Herinneringen sla je op in je hele lijf. Denk maar aan alle zintuigen die helpen herinneringen op te roepen. De geur van brood, bij de Bakker in het straatje van je eerste liefde. Een springtouw zien of voelen, doet je meteen weer aan je jeugd terugdenken. Herinneringen ‘kijken naar ons en willen iets van ons’. Je herinneringen kleur je steeds met een bepaalde stemming in.

 Wanneer we onze verhalen aan een ander vertellen, spreken we ons ‘denken’ aan, ons hoofd en onze voorstellingen. Vertellen is een ‘snelle energie’. Iemand anders luistert. Maar als we ‘schrijvend vertellen’, dan doe je een beroep op je hele lijf, je spreekt diepere bronnen aan; zoals je hart, je levenskracht. Je brengt je hoofd een beetje tot rust. En niemand hoeft te lezen of te horen wat je schrijft. Als je wilt, kun je je tekst weer doorscheuren. (Bij deze voorbeelden heb ik het niet over mensen die beeldend kunnen vertellen.)

Vertellen ‘wie we zijn’; we doen het geregeld. Je vertelt over je hoogtepunten, je dilemma’s, je gemiste kansen, over de grote en kleine drama’s in je leven. Over de verschillende kruispunten van je bestaan. En zo vormen we ons eigen ‘levensverhaal’, onze ‘waarheid’. Soms vertel je een verhaal vaker. Aan anderen en aan jezelf. Soms zo vaak dat het je gaat opvallen dat er een herhaling inzit. Een herhaling waar je soms zelfs genoeg van krijgt, een verhaal dat je afdraait, het leeft niet meer. Een verhaal dat ‘iedereen nu wel kent’. Het verhaal is zo dood als een pier. Soms kun je er nog wel goede sier mee maken, maar dat is het dan ook. Dit kan ook zo gaan met de verhalen die jezelf vertelt om gebeurtenissen, keuzes en teleurstellingen te rechtvaardigen. Telkens weer hetzelfde verhaal, inmiddels morsdood…..

In de zeven jaar dat ik nu intens voor Klaas, mijn vader zorg, is dit wat mij misschien toch wel het meeste aan energie kost. Telkens weer zijn verhaal opnieuw vertellen. Aan anderen vertellen hoe het met hem ‘niet’ gaat. Het is niet mijn verhaal. Er zijn dingen die ik eigenlijk niet wil vertellen, niet bij stil wil staan. Die privé voelen, die horen bij het gezin waar ik uit kom. Of die ik nooit meer wil meemaken, die ik met rust wil laten. Ze hebben te maken met schuld, schaamte, spijt, pijn, onmacht. Dit zijn voor ieder gevoelens die raken, en die elke mantelzorger zal voelen. Van sommige herinneringen wist ik niet dat ze klaar lagen om ontdekt te worden. Ondertussen werkten ze wel in mij. Zo gaat dit met herinneringen. En er zijn ook vele vragen, waar ik de antwoorden niet op heb…..

En toch moet ik iets met ‘dit verhaal van mijn vader’, in het zorgen voor en zorgen dat…. Mijn vader en zijn dementie, het werd snel een verhaal van ‘zwaarte’. Maar klopt dit ook?

Het heeft mij enorm geholpen, en dat doet het nog, om te gaan schrijven….! Autobiografisch te gaan schrijven, en mij creatief te uiten. De ‘wheel stories’, zo worden de verhalen die te veel verteld zijn ook wel genoemd, de verhalen die eindeloze herhaling hebben ondergaan – veranderen enorm wanneer je ze gaat opschrijven! Niet de feiten worden anders, maar de feiten zoals die in je leven en daarmee ‘je blik op’ veranderd. En daarmee je stemming waarmee je ernaar kijkt. De oorspronkelijkere werkelijkheid krijgt zo weer een kans. Dit kan een fijne en energie gevende opening zijn in het zorgen voor.

Is het verkeerd om zo vaak het verhaal te vertellen in het zorgen voor je dierbare als mantelzorger? Verhalen vertellen maakt dat je de nieuwe realiteit aan gaat, en dit helpt je in het proces van rouwen en afscheid nemen. Wanneer je kunt rouwen, kun je betekenis geven aan, waardoor je weer open kunt staan voor nieuwe wegen in het leven. Nieuwe ontmoetingen. Je voelt weer ruimte om te vertrouwen, te hechten, je kunt nieuwe intimiteit weer aan. Bij elke nieuwe ontmoeting hoort weer een goed afscheid. Het is de cirkel van het leven….

Tot slot geef ik, aan de liefhebber, één oefening mee om het schrijven eenvoudig te gaan starten. Creëer wel een (vaste) rustige plek, waar je niet gestoord wordt en waar je je op je gemak voelt. Schrijf over ‘een dierbaar voorwerp’, zo zintuiglijk en gedetailleerd mogelijk. Wat zie je als je eraan denkt, wat hoor je, wat ruik je, wat proef je, wat voel je? Schrijf snel en houd je pen op papier. Doe max. zeven minuten over je oefening. Je kunt het nalezen en evt. nog wat details toevoegen. Lees het dan voor jezelf hardop voor. Wat doet het met je? Wat raakt je? Wanneer je het aan een ander voorleest, kun je de ander vragen welk woord hem/haar in de tekst opvalt en deze benoemen. Meer niet, alleen dit woord. Jouw geschreven tekst is ‘heilig’, oordeel los. Na het voorlezen van jouw tekst past stilte.

Google ook eens op de oefening ‘3 pages’….

Voor het schrijven van deze blog heb ik gebruik gemaakt van: ‘Autobiografisch schrijven’, Willemijn Soer, ‘Een warme jas’, Ineke Ludikhuize, ‘Klein geluk voor de mantelzorger’, Maria Grijpma en Inge Jager, de ‘verliescirkel’ uit het boek ‘Met mijn ziel onder de arm’, Riet Fiddelaers-Jaspers. Zie voor meer info over en het gebruik van de verliescirkel: www.in-de-wolken.nl

Blog 7, Ingrid vd Voort

Ingrid werkt in de thuiszorg. Ze geeft graag werkelijke aandacht aan mensen, bijvoorbeeld door het maken van ‘HerinneringsKunst’. Ze zorgt samen met haar broer en echtgenoot voor haar vader Kees. Hij heeft Lewy Body Dementie en woont op een kleinschalig wonen afdeling in het verpleeghuis.

Ingrid van der Voort

Ingrid werkt in de thuiszorg. Ze geeft graag werkelijke aandacht aan mensen, bijvoorbeeld door het maken van 'HerinneringsKunst'. Ze zorgt samen met haar broer en echtgenoot voor haar vader Kees. Hij heeft Lewy Body Dementie en woont op een kleinschalig wonen afdeling in het verpleeghuis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X