Foto © Claudia Otten

Werk en mantelzorg: duwen en prikken om het gesprek op gang te krijgen

Gisteren hebben mijn vrouw en ik een redelijk drukke dag gehad. Het fact/ggz ouderen zou komen voor het wekelijkse bezoekje aan mijn vrouw en vandaag zou de psychiater mee komen voor een kennismaking. Gezien de situatie van de afgelopen week was het goed dat de psychiater mee was. Meestal komt het er bij mijn vrouw niet uit en moet ik eerst duwen en prikken om het gesprek op gang te krijgen. Vandaag was anders tot mijn verrassing, mijn vrouw kon in heldere woorden vertellen hoe het met haar gaat, dat zij graag weer medicatie wil omdat het zo niet kan doorgaan. Een aantal maanden geleden was mijn vrouw nog gestopt met medicatie. De psychiater wil zeker wel mee werken aan medicatie voorschrijven en heeft dit ook al gedaan maar heeft mijn vrouw ook duidelijk gemaakt dat de klachten wel mijn vrouw ondervind hoogstwaarschijnlijk niet voortkomen uit depressiviteit maar een ontwikkeling van de dementie. De medicatie zal niet niet het gewenste effect hebben. Maar het is de moeite waard om te kijken of de scherpe kantjes er een beetje af gaan. De psychiater zou graag zien dat mijn vrouw toch weer dagbesteding buitenshuis gaat doen. Al is het maar twee uurtjes. Mijn vrouw maakt haar wereldje nu steeds kleiner, en daardoor die van mij ook. Er zal een ergotherapeut contact opnemen met mijn vrouw om mogelijkheden te bekijken. Maar ook zaken in het dagelijkse leven zal deze met mijn vrouw bespreken. Mijn vrouw is nu in een toestand dat er alleen nog gedacht wordt in wat er allemaal niet meer kan of moeilijk is. Hopelijk dat dit proces iets omgedraaid kan worden. Er is ook nog gesproken over het al dan niet blijven autorijden door mijn vrouw. De kleine stukjes rijden welke mijn vrouw nu sporadisch doet kan nog. Langere stukken raad de psychiater af. Het is wel iets wat de psychiater in de gaten wil houden. Gelukkig doen wij nu al veel met het aanvullend openbaar vervoer. Dit zijn wel ontzettend moeilijke dingen. Het confronterend dat er zo steeds meer een stukje zelfstandigheid moet worden ingeleverd. Het is voor mijn vrouw en zeker ook voor mij al een groot gevecht. Het is bijna niet te bevatten. Gisteren is ook de ambulant werker van Cordaan nog even geweest. Deze kwam afgelopen maandag in een crisissituatie bij ons thuis. Echt geweldig dat zij dan vandaag nog even komt kijken hoe het gaat. Echt fijn. Overigens heeft het fact team aangegeven mij ook wat ondersteuning te willen geven om zo overeind te blijven. Dat zou ontzettend welkom zijn. Van het werk ben ik nu drie dagen vrij. Ik moet echt de rust even zoeken. De afgelopen tijd heeft mij behoorlijk te pakken genomen.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top