Wel of geen Corona?

Met fysiotherapie heeft hij “gestaan”, meldt hij, en dat vindt hij fijn. Ik snap die behoefte van hem ook wel, want het is een natuurlijke houding voor een mens.

Ik vraag hem naar de botox injecties voor zijn hand, en dat zal hij onthouden voor de volgende dag als hij weer fysio heeft, want de ene dag is er aandacht voor de benen, de andere dag voor de handen. Het is belangrijk voor hem, dus ik denk dat deze vraag wel bij hem zal blijven hangen. Dat is inderdaad het geval geweest, maar de fysiotherapeut blijkt het helaas wel te zijn vergeten, en dat is balen. “Laat het allemaal ook maar zitten”… zegt hij daarover tegen mij. Dat meent hij natuurlijk niet, maar ik snap zijn moedeloosheid.

Ik vind het zeer zeker ook nalatig van de fysiotherapeut, om zoiets belangrijks te vergeten. Uit mailcontact met de zorg coördinator verneem ik dat de arts toestemming moet geven voor de injecties, en dat schijnt nog niet rond te zijn. Zij meldt dat mijn eega momenteel niet in zijn hum is, en dat merk ik uiteraard ook.

Vrijdag is het mooi weer en ik wil hem mee naar buiten nemen om daarvan te genieten, maar dan belt zijn zoon en het wordt een lang en vaag gesprek, wat mij met het oog op het mooie weer irriteert, en zoveel tijd voor buiten hebben we nu ook weer niet. Mijn eega loopt vast in het telefoongesprek en wil mij de telefoon geven, maar ik ga eerst mijn eega in het zonnetje zetten, dan kan ik daarna wel dat gesprek voortzetten. Zijn zoon geeft aan nog een keer in de week, op zaterdagen met zijn vader te willen gaan zwemmen, mits zijn werk het toelaat. Dat lijkt mij prima, want twee keer in de week is voor alle partijen best een belasting. Ik geef dit ook weer door aan de afdeling.

We gaan de duinen in en daarna hebben we samen op zijn kamer een zwaar gesprek over zijn neerslachtigheid. Deels ontstaan door het geharrewar rond het zwemmen, maar zeer zeker ook door zijn conditie en bijbehorende omstandigheden, die hij niet kan accepteren. Ik begrijp dit volkomen, maar benadruk ook het belang van kijken naar wat er nog wel is. Hij vindt moeizaam zijn woorden, en ik ben ‘s avonds bij vertrek echt moe van hem opbeuren, niet wetende hoe lang het beklijft. De twee dienstdoende verpleegkundigen vragen mij nog wat bij vertrek, en we praten nog even door over alles wat er momenteel speelt, en dat doet me goed. “Ze” willen er in principe ook zijn voor de mantelzorger, en door dit gesprek voel ik dat ook.

Mijn eega heeft weer een druk weekend gehad, en maandagochtend word ik gebeld door de afdeling dat mijn eega Corona achtige klachten heeft en die dag in bed zal blijven. Hij heeft het erg benauwd en moeite met ademhalen, vermoeid ook door het weekend. Ik probeer hem te bellen, maar het toestel staat uit. Ik bel de afdeling: uit voorzorg moeten zij in beschermende kleding naar hem toe, dus als zij bij hem moeten zijn, dan zullen ze hem de telefoon geven. We spreken af voor 12.00u, maar hij belt zelf eerder.

Hij spreekt moeizaam, is buiten adem, warrig…hij is op van de zenuwen, haalt zich van alles in zijn hoofd over wat er in het weekend is gebeurd, gezegd en gedaan, en ik beloof hem zijn zoon hierover op te bellen. Ik doe dat niet snel, daar tussen komen, maar in dit geval, omdat mijn eega over zijn toeren is, moet dat wel. De verhalen verschillen, dat wordt duidelijk, maar de angst van mijn eega is niet gerechtvaardigd. Ik bel mijn eega hierover terug en probeer hem gerust te stellen, wat toch niet helemaal lukt.

Ook de afdeling wil er liefst niet tussen gaan zitten, maar omdat de weekends te vermoeiend blijken te zijn, wordt dit ook voor hun noodzakelijk. Tussen de middag krijg ik telefoon van de afdeling dat de arts langs is geweest en een voorstadium van longontsteking heeft geconstateerd, wat later die week echt longontsteking blijkt te zijn, waarvoor hij antibiotica krijgt.

Het is in ieder geval geen Corona..

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top