Mariska Van Gennep

Je weet nooit hoe het gaat met de achteruitgang

Het is april. De maand waarin Sjonny vorig jaar overleed. Ik ben deze maand erg emotioneel, meer dan ik zelf verwachtte. Maar ja, wat kun je dan verwachten? Het is zoals het is en ik accepteer de dagen dat er weinig tot niets uit mijn handen komt, dat komt later dan maar weer. Dat is het ‘geluk’ van een eigen onderneming hebben, alleen ik realiseer me al te goed, dat ik wél kostwinner ben en mijn bedrijf goed neer wil zetten als mantelzorgcoach, zodat ik mantelzorgers echt goed kan ondersteunen.

Ik ben aan de gang met een klus als mijn broer belt, ik schrik ervan. Het is ook niet echt goed nieuws wat hij brengt. Onze moeder is dit weekend heel hard achteruit gegaan. Hij is vlak ervoor gebeld door de verpleging van de zorgflat. Ze slaapt eigenlijk de hele dag en geeft weinig tot geen reactie. Oef, dat hakt erin. Waar ik vorig jaar nog het gevoel had, dat mijn moeder vlak na Sjon zou overlijden, komt dit wel hard aan. Een jaar is niet echt lang..

Die middag ga ik met Veerle bij mams op bezoek. Ze ligt inderdaad te slapen in haar stoel. We geven haar een knuffel en ze kijkt even op, om vervolgens weer weg te zakken. Veerle en ik praten samen wat, als mam ineens aangeeft dat ze naar het toilet moet. Ik bel de verpleegkundige voor haar en die komen heel snel. Ze wordt op de toiletstoel geholpen en daarna weer in de stoel. De verpleger vraagt of ze goed zit en ze zegt heel hard “Nee”. Hij verzet de (sta-op) stoel in een andere stand, maar wat hij ook vraagt, meer antwoord komt er niet.

We praten nog even met hem over de snelle achteruitgang. Vorige week was mam nog aardig helder en hij geeft aan dat ze nog heel goed zelfstandig kon eten. Dat is nu niet meer het geval. Ze voeren haar en geven haar ook (ingedikt) drinken. Hij vraagt of we als we weggaan een seintje willen geven, dan weet hij dat mams alleen is en dan wordt de controle wat opgeschroefd. “Doeg” zegt mama ineens tegen hem als hij wegloopt. Het blijft gissen wat ze wel en niet meekrijgt. Ook als wij weggaan…

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september 2017 heeft ze de Kilimanjaro beklommen ter nagedachtenis aan Sjonny en in januari 2018 kwam haar boek “ALS heb je niet alleen”, “de balans tussen liefde en mantelzorg uit. Mariska ondersteunt mantelzorgers met gesprekken, lezingen en traningen.

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september 2017 heeft ze de Kilimanjaro beklommen ter nagedachtenis aan Sjonny en in januari 2018 kwam haar boek “ALS heb je niet alleen”, "de balans tussen liefde en mantelzorg uit. Mariska ondersteunt mantelzorgers met gesprekken, lezingen en traningen.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X