skip to Main Content

Weer naar de teststraat

Een beetje sniffend en met hoofdpijn zit ik achter mijn laptop. Milde klachten zijn het. Klachten waar ik normaal aan voorbij zou gaan en die me eigenlijk nooit weerhouden hebben om iets niet te doen. Het zal wel een gewone verkoudheid zijn. Misschien heb ik een keer zonder jas buiten gelopen of op de tocht gezeten. Normaal zou ik mijn schouders ophalen en doorgaan. Maar het is niet meer normaal.

Want wat als dit geen gewone verkoudheid is? Mijn man heeft inmiddels ook milde klachten. Wat als we iets overdragen op andere mensen die er vervolgens niet mild op reageren? Dat we toch dragers blijken te zijn? Dat wil ik echt niet op mijn geweten hebben. We hebben de laatste maanden van heel dichtbij gezien wat het virus kan doen. We weten hoe slopend en sluipend het is.

Toch probeer ik me te bedenken waar ik iets opgelopen kan hebben. We leven al zo lang in onze eigen bubbel en komen bijna nergens meer. Toch zal dit geen garantie zijn voor een virusvrij leven. Er zit niets anders op dan het te laten onderzoeken. Maar ik wil niet naar de teststraat. Voel de weerstand in mijn hele lijf. De laatste test staat nog vers in mijn geheugen. Dat was echt geen pretje.

Tegelijkertijd hoor ik dat het aantal besmettingen weer is toegenomen en dat er zondag een extra kabinetsoverleg is. Dit gaat niet goed zo. Even later kijk ik uit het raam en zie rijen auto’s stapvoets langsrijden om toch nog snel even naar de winkels te gaan. Een file in het dorp. Bang voor een lockdown waarschijnlijk. Bang dat ze zonder spullen komen te zitten. En dan met z’n allen op een kluitje? Het moet niet gekker worden. Zo gaat het echt niet goed.

Maar ja, het is ook niet goed als ik mijn klachten bagatelliseer en geen actie onderneem. Dan ben ik toch zelf net zo erg als het winkelend publiek in al te drukke winkelstraten? Net zo als erg als al die mensen die de adviezen en maatregelen negeren. Net zo erg als al die mensen die maling aan hun medemens hebben. Dat wil ik niet. Dat kan ik niet. Dus heb ik toch de telefoon gepakt.

In overleg met de GGD worden mijn man en ik zondagmiddag getest. Gelukkig dichtbij in een dorp verderop. Het is niet het fijnste om te gaan doen, maar wel het enige juiste. Vanaf nu mogen we nergens meer heen totdat binnen 48 uur de uitslag bekend is. Dus de komende twee dagen blijven we binnen en maken we er het beste van. Nu maar hopen dat het een gewone verkoudheid is en dat we vanaf dinsdag weer kunnen mantelzorgen. En zo niet, dan moeten we zaken gaan regelen. Want de zorg gaat door, met of zonder besmetting.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X