Weer een stukje zorg minder..

Terwijl ik dit typ, is de afdeling nog steeds in quarantaine.

Ik heb een klacht ingediend, waarop ik geen reactie terugkrijg.

Mijn eega heeft op zijn manier geprotesteerd door naar het grote balkon te ontsnappen om een sigaretje te roken, want ja, dat is het enige wat hij nu heeft, en op de vraag wat hij ‘s avonds wilde eten, noemde hij expres van alles op waarvan hij wist dat ze dat niet zouden hebben.

Hij had rechtsomkeert gemaakt en belde mij daarna, waarop ik hem aanraadde toch in ieder geval een boterham te eten, wat hij beloofde te gaan doen; of hij het daadwerkelijk heeft gedaan, weet ik niet.

Ik hoef me nu niet druk te maken om zijn wasgoed, want we hadden juist samen besloten om dat uit handen te geven aan de wasserette, via de instelling.

Het kost een aanzienlijk bedrag in de maand, maar mijn eega hoeft zich niet meer bezwaard te voelen vanwege de hoeveelheid wasgoed, ik hoef niet meer tegen middernacht nog wasgoed op te hangen, na bezoek aan hem, om het weer op tijd droog mee terug te kunnen nemen, en ik heb niet meer voortdurend droogrekjes in de kamer staan.

Toch heb ik deze beslissing bijna 3 jaar uitgesteld.

Waarom? Ik denk omdat ik een laatste stukje zorg vast wilde houden, alhoewel ik nog genoeg voor hem doe, maar dat zijn de kleinere dingen.

Ik heb er gemengde gevoelens bij, maar mijn eega had er al vaker op aangedrongen, en voor hem voelt het als een opluchting dat ik niet meer voor zijn wasgoed hoef op te draaien.

Toch blijkt later dat het ook voor hem emotionele impact heeft, als “ze” zonder waarschuwing zijn kast leeg gaan trekken om zijn kleding te laten merken.

Hij ziet zijn kleding in vuilniszakken verdwijnen en belt mij daarna lichtelijk overstuur op.

Hij vond het erg dat al mijn werk voor zijn ogen “naar de haaien ging”: alle kleding door mij netjes op stapeltjes gelegd, verdween in vuilniszakken.

Ik vraag hem of hij het ook aangegeven had, hoe hij zich eronder voelde, maar dat had hij niet gedaan.

Ik raad hem aan dat alsnog te doen, maar hij weet niet wanneer dan.

Eind van de avond krijgt hij nog medicijnen, weet ik, dus hij zou het dan nog kunnen zeggen.

Opeens weer grappend, zegt hij dat hij dan ook gelijk een pilletje vraagt voor onder zijn tong..

Ik mail ook de zorg coördinator over zijn schrik, en zij is het met ons eens dat een waarschuwing vooraf wel handig was geweest.

Hij wist het wel, dat zijn kleding ook gemerkt zou moeten worden, maar de manier waarop het ging en zo snel ook al, viel hem toch even koud op zijn dak.

Ik heb ondertussen de dag voor mijn verjaardag de boosterprik gehaald, waar ik ‘s avonds en ‘s nachts toch even goed last van krijg, compleet met koortsachtige rillingen.

Op mijn verjaardag belt mijn eega mij op, maar hij is er zich blijkbaar niet van bewust dat het mijn verjaardag is, want ik hoor hem nergens over, en ik zeg het zelf ook maar niet.

‘s Avonds belt hij nog een keer, vanaf zijn zoon (dit was nog voor de quarantaine) om mij te feliciteren.

Ik vermoed dat zijn zoon en schoondochter hem dit ingefluisterd hebben, wat natuurlijk wel lief is.

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top