We tellen kleine zegeningen

Vandaag is het Moederdag. Hoe anders was het een jaar geleden? Toen zat mijn moeder op de tweede verdieping achter glas in isolatie en mochten we naar haar zwaaien vanaf het plein beneden. Nu hebben we nog steeds beperkingen, maar we mogen nu met twee mensen naar haar toe. Nog steeds op afstand, maar aanmerkelijk dichterbij. En de afstand gaat binnenkort echt kleiner worden.

Onze familie komt langzaamaan in de vaccinatiestrategie terecht. Na ruim een jaar in afzondering geleefd te hebben komt er heel in de verte een lichtje aan het eind van de tunnel. Mijn moeder en man hebben allebei de eerste prik gehad. Mijn broer heeft de oproep binnen om een afspraak te maken. En ik mag morgen voor het eerst op een priklocatie verschijnen. Als ik dit even doorreken, dan hebben we allemaal rond begin juli de twee prikken gehad.

Dat betekent dus nog maar twee maanden liefdevolle afstand houden. Het aftellen is begonnen. Nog maar twee maanden wachten op een echt samenzijn. Ik realiseer me dat de vaccinatie geen garantie is voor het volledig ontlopen van een besmetting, maar de effecten zullen veel milder en minder riskant zijn. Het zal ons wat ruimte en lucht geven.

Dus zit ik vandaag op Moederdag toch even onze kleine zegeningen te tellen. We zijn er allemaal nog. We hebben 14 maanden overbrugt met veel kunst- en vliegwerk. We hebben de afschaling van zorg en ondersteunende diensten opgevangen. We hebben het gered zonder winkelbezoeken en uitjes. We zijn blij met de dingen die we nog wel hebben en kunnen.

Want vaak zijn de kleinste dingen toch het meest belangrijk. Gewoon weer bij elkaar kunnen en mogen zijn. Gewoon weer kunnen gaan en staan waar je wilt. Het zal nog even duren. We zijn er nog niet, maar we zijn onderweg. Als dat geen zegening is!