skip to Main Content
We Doen Ons Best

We doen ons best

Als iemand me nog één keer vertelt dat ik goed voor mezelf moet zorgen, begraaf ik mijn gezicht in een kussen en ga ik schreeuwen, zo hard als ik kan. Ga een eind wandelen, ga even op vakantie, adviseren ze. Ik weet dat ze alleen maar proberen te helpen maar…pfff. Nou ja, ze doen gewoon hun best.

Mantelzorgdagen zijn niet oneindig, alleen niemand weet wat het exacte aantal zal zijn. Ik ga er geen minuut van missen, en ik wil het aantal dagen niet laten beïnvloeden door mijn eigen gebrek aan aandacht. Ik ben vrijwillig 24 uur per dag oproepbaar. Ik zorg dat ik de telefoon altijd bij me heb, behalve in de douche, dan ligt hij op de rand van het bad binnen ‘oorbereik’. Ik controleer wonden, vervang gloeilampen, inspecteer de kleur van de huid, doe boodschappen en zorg dat alle pillen er zijn en op tijd worden genomen. Ik doe mijn best.

Mijn ouders zijn altijd blij als ze me zien, maar in hun glimlach is vaak weifeling te zien. Bijna een glimlach vol schuldgevoel. Omdat er altijd een lijst is met dingen die gedaan moeten worden. Ze willen me niet belasten, maar ik ben het belangrijkste stuk gereedschap in hun gereedschapskist. Er zijn verpleegsters, mensen die helpen bij het baden en maaltijdbezorgingen aan huis zodat ze enigszins onafhankelijk kunnen blijven (of zich in elk geval onafhankelijk voelen) maar ik ben de voorman. Ik kan ze nooit laten weten dat ik soms bezwijk onder het gewicht want dat zou hen kapot maken.

Ik voel me gesteund door hun levenskracht en hun dankbaarheid. Wie had gedacht dat ik op mijn zestigste gewoon van ze zou houden? Toen ik 18 was wilde ik zo snel mogelijk het huis uit. Weg van hen, mijn eigen leven leiden. Op mijn dertigste belden en bezochten we elkaar net voldoende om het een redelijke relatie te noemen, ondanks dat ik een paar duizend kilometer van hen vandaan woonde. En nu? Nu geniet ik gewoon elk moment van hun gezelschap.

Maar waarom belt mijn moeder me tegen middernacht over een bloeding terwijl mijn vader om 3 uur ‘s middags begon te bloeden? Nu moeten we naar de eerste hulp in plaats van de dokter. Mijn stem blijft in de kalme modus van namaak verpleegster hangen als ik zeg dat ik eraan kom. Ik weet dat ze allebei hoopten dat ze mij er niet in hoefden te betrekken. Ze doen hun best.

De eerste hulp verpleegster biedt haar verontschuldigingen aan omdat we lang moeten wachten. Ik wil protesteren, maar zij doet ook haar best. We zitten naast een jonge moeder met een huilende baby. Ze wiegt hem liefdevol. Zij doet haar best. De moe uitziende, wat oudere man naast haar legt zijn arm over haar schouders en neemt de hand van de baby in de zijne. Waarschijnlijk haar vader, denk ik. Hij is een meester in het ‘zijn best doen’. Grote kans dat hij ook nog voor zijn ouders zorgt. Ze noemen ons de sandwich generatie.

Mijn vader zegt dat het lekker warm is, daarbinnen. Er valt niet veel goeds te zeggen over de situatie en waar we ons bevinden, maar hij is toch in staat iets positiefs te vinden. Ik wikkel meer gaas om zijn been. “Ja, het is hier best aangenaam”, beaam ik. Ik voel me helemaal niet aangenaam, maar herinner mezelf eraan dat ik mijn tijd die ik met hem heb moet waarderen. Die moet ik in mijn hart bewaren zodat ik er ‘later’ aan terug kan denken als ik troost zoek. Ik heb geluk dat ik mijn beide ouders nog steeds heb op deze leeftijd.

De generatie van mijn ouders kreeg te maken met oorlog, economische ineenstorting en verwoesting door droogte en ziekte, maar ze vochten zich er doorheen met vastberadenheid en vertrouwen. Ze gaven ons het ultieme voorbeeld van ‘je best doen.’ Als je voor je ouders zorgt, leer je wie ze zijn en besef je dat jij zo veerkrachtig bent omdat zij dat hun hele leven waren. Ze aanvaardden hun lot op een waardige manier en zagen de toekomst moedig tegemoet. Dat doen ze nog steeds, zelfs als het noodlot dreigt. Ze doen hun uiterste best om zo goed mogelijk te leven, en zo goed mogelijk te sterven.

Patricia Williams heeft haar herinneringen vastgelegd in haar boek genaamd While They’re Still Here.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X