Wat onbespreekbaar is, bespreekbaar maken

Wat mij zo bezig houdt is het gebrek aan interesse. Interesse voor gezinnen die met niets anders dan de kracht van liefde zorgen voor hun kind. Kinderen (-18+) waar buiten het gezin, niemand echt de verantwoordelijkheid voor voelt en hoe niemand dat horen wil.

#IKZIEJEWEL

Niet de zorgkantoren die verantwoordelijk zijn voor voldoende aanbod van passende zorg en ondersteuning, niet de zorg instellingen die al jaren vooral zichzelf opnieuw aan het uitvinden zijn, niet de onderzoekers die alleen de mooie kanten willen belichten, niet de huisartsen die deze gezinnen zien worstelen en langzaam kopje onder gaan. Niet de neurologen, kinderartsen en arts VG, die eigenlijk ook niet weten wat te doen en met antibiotica dat lijfje in de running proberen te houden. Niet de specialisten die de ouders en brussen zien met psychische nood en fysieke overbelasting. Niet de gemeenten die de gezinnen laat strijden voor elke broodnodige aanpassing en niet de politiek die dit al jaren hoort, maar telkens andere keuzes maakt. Zoals nu ook weer pijnlijk duidelijk wordt in het Hoofdlijnen akkoord van de nieuwe coalitie, vergeet men gemakshalve dat NL ruim 2 miljoen mensen met beperkingen telt. Allemaal partijen die zich mede verantwoordelijk zouden moeten voelen, maar niemand die werkelijk LEF toont en hardop zegt: “tot hier en niet verder..!”

Krachtig en kwetsbaar 

Wanneer ik deze en andere actuele oproepen zie en denk aan al die ouders die voor hen dit hebben gedaan. In het nieuws, de actualiteiten programma’s, in kranten en tijdschriften, blogs, praatprogramma’s, op de radio en social media. Keer op keer hun kwetsbaarheid tonen omdat het niet goed gaat en er wel echt iets moet gebeuren. Als je daar dan de nieuwe toekomstagenda gehandicaptenzorg naast legt of het Hoofdlijnen akkoord, ligt er niets in het verschiet dat ook maar enige HOOP gaat bieden. Niets om de situatie waar deze gezinnen ongewild in terecht komen, te doorbreken. Laat staan oplossen.

25 Jaar de zelfde roep om hulp. Gezinnen die hoe dan ook door moeten met niets anders dan de kracht van pure liefde… Ik heb daar ontzag voor. Nee, ik voel geen enkele TROTS als ik zie hoe men omgaat met de gehandicapten sector…

Avatar foto

Ik studeerde restauratiewetenschappen in Engeland, had een eigen Studio en vloog de wereld rond, werkte in een museum in Peru en ook voor MTV. Toen mijn eerste kind geboren werd was ik in opleiding tot database marketeer. Onze oudste, Bram, is zeer ernstig verstandelijk en meervoudig beperkt. Nadat Bram als kleine baby ziek werd en ik meer in het ziekenhuis woonde dan thuis, was ik genoodzaakt mijn werk op te geven. De consequenties daarvan ervaar ik nog elke dag. Inmiddels ben ik moeder van drie kinderen, 'ErvaringsExpert', initiatiefnemer van #2CU en #ZEVMBnl.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top