Wat me op de been houdt: zwemmen

Ik weet dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Ik heb het geluk dat er een zwembad is waar ik woon.

Toen ik bij mijn vader introk, had ik het gevoel dat ik geen privacy en geen tijd voor mezelf meer had. Hoewel ik natuurlijk mijn eigen kamer heb in zijn huis, voelt het nog steeds alsof ik in de logeerkamer verblijf. Dat is gek, want ik ben hier niet voor een paar weken terwijl hij herstelt, ik ben hier voor onbepaalde tijd.

Zo voelt het op dit moment: onzeker.

Op mijn werk vinden ze het goed dat ik voorlopig vanaf huis werk. Hopelijk blijven ze zo flexibel. Ik werk harder dan ooit, want als ik deze baan zou verliezen zou ik niet weten wat ik moest doen. Hoe moet ik een andere baan vinden als ik niet weet hoe lang ik hier nog zal zijn? Ik zou waarschijnlijk het grootste deel van de tijd wel naar een kantoor kunnen gaan, maar dat is afhankelijk van wanneer mijn vader me nodig heeft. Wat eerlijk gezegd vrij vaak is, en bijna nooit gepland en als het wel gepland is, laat hij het me niet altijd van te voren weten.

Het zwembad is mijn toevluchtsoord geworden. Ik zwom op de middelbare school en ook toen ik aan de universiteit studeerde zwom ik regelmatig. Zodra ik echter afgestudeerd was, was zwemmen geen prioriteit meer. Hier in het wooncomplex voor senioren, waar mijn vader woont, is een zwembad dat door vrijwel niemand wordt gebruikt. Dat zwembad hier is mijn favoriete plek en is het enige dat voorkomt dat ik gillend gek wordt.

Zodra ik het terrein verlaat heeft mijn vader onvermijdelijk iets dringends waar hij mijn hulp bij nodig heeft. Ik kan niet eens boodschappen doen of een vriend ontmoeten zonder een telefoontje dat ik onmiddellijk terug moet komen. Zolang hij maar weet dat ik op het terrein ben, voelt mijn vader zich veilig. Vandaar dat hij mij wel rustig laat zwemmen.

De enige keer dat hij hardnekkig bleef volhouden dat hij het niet leuk vond om alleen gelaten te worden terwijl ik zwom, stelde ik voor dat hij met me mee zou gaan. Hij kon dat wat van de activiteiten in het clubhuis proberen terwijl ik aan het zwemmen was. Tja dat legde hem het zwijgen op. Dat was natuurlijk niet mijn bedoeling, maar het zou best goed voor hem zijn om gebruik te maken van dingen die bij zijn verblijf daar zijn inbegrepen. Hij zou wat hobby’s kunnen oppakken en andere mensen ontmoeten. Sociaal contact is goed en belangrijk. Ik ben hier niet zo lang als hij, maar ik ken al twee keer zoveel mensen als hij.

Vreemd genoeg is de manier waarop het geluid onder water verandert heel erg rustgevend voor mij. Het voelt alsof ik in een andere dimensie ben beland. Ik hoef me even geen zorgen meer te maken over mijn werk, mijn vader, mijn leven dat voor onbepaalde tijd in de wacht staat, en kan gewoon even alleen in mijn lichaam zijn. Het enige dat ik moet, is vooruit gaan, nog een rondje, een beetje sneller deze keer. Dit is iets alleen voor mij, waar ik even helemaal in het moment ben.

Ik zou nou ook weer niet zeggen dat dit het beste deel van mijn dag is hoor. Ik hou van mijn vader en we hebben het de meeste dagen goed samen. Dat ik soms gek wordt van dingen die hij doet, komt waarschijnlijk omdat we zoveel op elkaar lijken. We voelen ons allebei niet op ons gemak als hij ziek is en mijn hulp nodig heeft, maar de dagen waarop ik tijd maak om te zwemmen, zijn altijd betere dagen. Dat wel.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top