Wat me op de been houdt: scrapbooking

*Een scrapbook is eigenlijk een modern woord voor wat vroeger een plakboek heette. Lekker traditioneel aan de slag met plakken, knippen en lijmen.

Mantelzorg lijkt soms een eindeloze reeks taken die gedaan moeten worden. Het is de handen uit de mouwen steken. Het is rijden naar afspraken en uren wachten om dan drie minuten iemand te zien. Het is het invullen en lezen van allerlei verschillende papieren, verzekering, medische informatie enzovoort. Het lijkt alsof alle creativiteit en individualiteit uit mijn leven is gezogen.

Mijn moeder is geobsedeerd door Dr, Oz. Ik ben niet echt een fan van hem, maar ik ben wel een grote fan van mijn moeder als die zichzelf een uur lang voor de televisie parkeert en ergens helemaal in opgaat. Het is de meeste rust die ik krijg op een dag en altijd op een vaste tijd. Soms voelt het alsof dat het enige voorspelbare in mijn leven is!

Ik zou die tijd wellicht moeten gebruiken om te douchen en het huis schoon te maken, maar dat doe ik niet. Zij ziet dat soort taken namelijk als erg belangrijk, en laat me over het algemeen met rust terwijl ik daar mee bezig ben. Tenzij ze echt iets nodig heeft.

Nee, wat ik doe is egoïstisch. Het is waarschijnlijk zinloos maar ik vind het fantastisch.

Terwijl zij televisie kijkt, sluip ik weg naar het bureau in mijn slaapkamer boven. Ze heeft dat al in geen tijden gezien, want de trap werd op een bepaald moment teveel voor haar. Ze heeft geen idee wat daar nu is, en mijn grote geheim is dat mijn bureau nu vol ligt met knutselspullen. Misschien denkt ze dat ik de administratie aan het doen ben, want ik vertel haar alleen dat ik even naar mijn bureau ga. Dan weet ze waar ik ben, mocht ze me nodig hebben.

Ik ben dan aan het scrapbooken. Als ze het wist zou ze het zeker niet goedkeuren. Daarom vertel ik het niet. Het geeft zo’n goed gevoel om me te concentreren op kleuren en vormen. Om de juiste dingen uit tijdschriften te knippen en de perfecte versieringen te zoeken. Om dingen netjes op een pagina te ordenen. Om voor de verandering het gevoel te hebben dat je iets onder controle hebt. Om iets te doen dat alleen voor mij is.

Het herinnert mij ook aan wie ik eigenlijk ben. Al die familiefoto’s vinden hun weg van schoenendozen naar mooi opgemaakte pagina’s. Al die foto’s van mijn moeder en mij in een schijnbaar totaal andere wereld, herinneren me eraan waarom ik dit doe. Aan wie we ooit waren. En aan wie we nog steeds zijn, ergens diep daarbinnen.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Mooi beschreven. Begrijp precies wat je bedoelt. Fijn dat je via een soort van sluiproute kans ziet om eventjes “jezelf” te zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top