Wat mantelzorg je kan kosten

Soms vraag ik me af wat ik zou doen als ik dit niet deed. Of het het waard is, alles bij elkaar genomen. Ik ben te oud om te denken dat ik president zou zijn of een beroemde wetenschapper of zoiets. Ik zou waarschijnlijk niet de wereld aan het redden zijn, maar is dit dan de beste manier om deze jaren van mijn leven door te brengen? Om elk moment te wijden aan iemand die niet meer de persoon is die hij was, maar slechts een omhulsel daarvan? Iemand die niets meer in het leven te vervullen heeft?

Het zijn geen gedachtes die verder doorgevoerd kunnen worden, want wie zou ik willen laten doen wat ik doe, als ik het zelf niet zou doen? Wie heeft er zo weinig potentieel dat zijn tijd optimaal wordt benut met het toiletpapier ter hand nemen voor iemand anders en duizend keer per dag dezelfde vraag beantwoorden? Het moet gedaan worden, dus iemand moet het doen.

Ik had niet het idee dat ik iets belangrijks deed met mijn leven voordat mijn vader ziek werd. Voordat zijn vroege diagnose kwam. Ik was gewoon een radertje in het wiel, zonder er bij na te denken beantwoordde ik e-mails, diende voorstellen in, presenteerde PowerPoints, vinkte dingen af van mijn ‘to do’ lijstje. Elke dag, elke week, elke maand, jaar in jaar uit. Ik beklom de ladder, trede voor trede.

Ik maakte deel uit van een gemeenschap. Een gemeenschap die ik niet heb opgebouwd, hij bestond gewoon. Het was altijd zo makkelijk, je kiest een café, sms’te mensen een tijd en daar zaten we dan, gezellig bij te praten, drankje erbij. Het gebeurde gewoon, tot het dus niet meer gebeurde. Het idee om een paar uur in een café te gaan hangen lijkt me nu absoluut onmogelijk. Een telefoongesprek zonder zijn geschreeuw op de achtergrond ook.

Tegen de tijd dat hij er niet meer is, kan ik mijn baan niet meer terugkrijgen. Eerlijk gezegd is het daar al te laat voor. Ik vertrok zonder aan de gevolgen te denken, want wat kon ik anders doen? Er was geen geld voor een goed verpleeghuis en het moest gedaan worden. Ik vraag me nu alleen af of ik de juiste keuze heb gemaakt.

Hij is hier niet gelukkig. Hij beseft niet dat hij thuis is. Ironisch eigenlijk, al die moeite die ik heb gedaan om hem thuis te kunnen houden en hij gelooft niet eens dat hij hier thuis is. Iedereen die hier komt, krijgt te horen over de vreselijke mensen die hem misbruiken, waarvan ik er een ben. Omdat hij niet weet wie ik ben, denkt hij dat ik elke keer, als ik de kamer verlaat en terug kom, een ander persoon ben. Praatte hij ook zo tegen mijn moeder als ik er niet was? Was deze verachtelijke man altijd in mijn vader, lag hij altijd al op de loer? Of is dit gewoon de ziekte?

Ik heb geen goed woord voor deze ziekte over.

Is de opoffering het waard? Er was geen geld om hem ergens anders onder te brengen, maar er is ook geen geld voor mij om van te leven als dit voorbij is. Wat gebeurt er dan? Ik heb mijn leven weggegooid zodat iemand anders een goede dood kan hebben. Alleen is het niet zo’n goeie dood. Het enige dat dit alles doet, is mij kapot maken.

Als mensen het over robots hebben die de dingen kunnen doen die ik doe, zou ik het liefste opspringen en uitroepen “Ik ben er klaar voor, laat maar komen, die robots!” Ik denk niet dat het binnen afzienbare tijd zal gebeuren. Het vergt zoveel vaardigheid om een verwarde oude man ervan te overtuigen dat hij mij nu alle dingen kan laten doen die hij vroeger zelf deed. Hoe zou een robot dat doen? Zou een robot hem kunnen troosten? Hoe kan een robot die oefeningen op de evenwichtsbalk uitvoeren die mantelzorgers gebruiken om alles, fysiek en psychologisch, in balans te houden?

Ik hoop dat het ooit zal gebeuren maar voor ons is het te laat.

De schrijver wil anoniem blijven.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top