skip to Main Content
Wat Kunnen Mensen Raar Zijn #alzheimer

Wat Kunnen Mensen Raar Zijn #alzheimer

Mijn ouders hebben me geleerd om andere mensen te respecteren en te accepteren zoals ze zijn. Niemand is gelijk. Je kunt het niet eens zijn met anderen, maar laat ze wel in hun waarde. Veroordeel ook niet op wat je ziet aan een uiterlijk. Als tiener was ik wel het type dat meedeed aan roddels. Later leerde ik om daarmee te stoppen. Hoorde ik een apart verhaal over iemand, ik besloot dan om aan diegene, die het onderwerp van het gesprek was, zelf te vragen wat ervan klopte. Staren naar mensen die er anders uitzagen heb ik eigenlijk nooit gedaan. Als het echt opvallend was dan vroeg ik wat er was of hoe het was gekomen. Vaak uit nieuwsgierigheid. Nu ik ouder ben doe ik dat omdat ik wel begrijp dat staren niet leuk is en mensen liever hun verhaal aan je doen en je eerlijkheid eerder waarderen.

Toch merk ik doordat mama ziek is dat veel mensen gewoon oordelen op wat ze zien. Het bewuste “stempel-effect”. Neem de keer bij de Hema. Mama en ik gingen koffie drinken en een gebakje eten. Mama zei zachtjes tegen me dat ze moeite had met eten. Ik stelde haar gerust en zei dat ik het voor haar zou snijden en haar verder ook zou helpen. Zo gezegd zo gedaan. Tot mijn oog viel op 2 meiden van een jaar of 30 die aan het tafeltje naast ons zaten. Mama zat er gelukkig met de rug naartoe en zag niet wat er gebeurde. De dames hadden het nodig gevonden om hun gebak ook te snijden en het elkaar al lachend te voeren. Het was mij duidelijk dat ze ons nadeden, gezien de een ook tegen de ander zei, ‘Ze doet alsof haar moeder debiel is.’ Van mezelf ben ik absoluut niet een agressief type, maar ik wilde op dat moment de beide dames wel over de tafel trekken en hun flink de les lezen! Dit omdat ze mijn moeder beledigden, en daar heb ik moeite mee! Nee ik deed dat niet, ik wilde het voor mijn moeder niet lastiger maken. Toch stond ik even op, keek over mijn moeder heen beide dames om beurten strak aan, zonder glimlach. Dit bleek te helpen.

Welke me ook boos maakte was de kledingwinkel. Ik was er met mama om even een nieuwe broek voor haar te halen. Het was in de kledingwinkel waar mama altijd een vaste klant was geweest. Mama had een broek en ging de paskamer in. Bij de paskamer fluisterde ze, ‘Wil je me wel even helpen?’ Ja natuurlijk wilde ik dat, ik had er niet bij stil gestaan. Eerlijk is eerlijk, ik had wel even moeten slikken. Dit was misschien klein, maar ook dit was afscheid nemen, net als haar helpen met eten van het gebakje. Dat deed wel wat met me. Eenmaal in haar nieuwe broek, bleek deze te groot. De verkoopster kwam om te helpen. Ze had mama herkend en groette haar vrolijk. Mama groette blij terug, maar ze keek me aan met ogen die vroegen, “Wie is dit?” Ik ging erbij staan en mengde me vlot in het gesprekje. De verkoopster zou even snel een kleinere maat halen. Ik bracht mama naar de kleedkamer en zei dat ze zolang beter even kon zitten. Ik liep de verkoopster tegemoet die er al kwam lopen met een maat kleiner en nam de broek over. Opeens zei ze, ‘Goh wat ziet ze er slecht uit. Ik weet niet beter dan dat je moeder een goed verzorgde vrouw was. Hoe is het echt met haar, want ze deed eerst alsof ze me niet herkende.’ Zoals het gezegd was had me meteen al boos gemaakt, maar fatsoenlijk en rustig zei ik, ‘Naar de omstandigheden goed. Mama lijdt aan Alzheimer. Ze deed niet net alsof ze u niet herkende, ze moest het even terughalen. Dat is iets anders.’ Daarop ben ik weg gelopen om mama te helpen. Nadat we klaar waren en de winkel uitliepen zei mama, ‘Het is zo’n fijne winkel, met zulk fijn personeel.’ Wrang zei ik, ‘Het is zo jammer dat die mevrouw van net het veroordelende type is.’ Verschrikt keek mama me aan en vroeg, ‘Daar hou jij niet van he?’ Ik knikte, omdat ik op punt stond van huilen. Opeens zei mama, ‘ Jij beschermt me zo goed!’ Daarop heb ik de andere kant even opgekeken, zodat ze mijn tranen niet zag.

Een paar weken later was het weer raak. Mama en ik waren bij de Hema geweest voor koffie en gebak. We hadden het reuze gezellig gehad, tot dat ene gebeurde…. Mama en ik liepen over het beetje markt (die is daar erg klein) en, mama die niet heel hard liep, werd door een mevrouw opzij geduwd en toegesnauwd dat ze door moest lopen, met als toegift naar mij dat ik beter op die “ouwe taart” moest letten. Daar gebeurde het, ik werd woest en voor het eerst in deze situatie kon ik me niet beheersen. In een flits blokkeerde ik die vrouw en keek haar recht aan, ik schreeuwde, ‘Zo’n tyfus trut als jij zou helemaal niet buiten moeten komen als je niet kunt samenleven met andere mensen en geen enkele vorm van respect in dat lelijke lijf van je hebt! Ja lelijk ben je als je geen respect hebt. rotwijf!’ Nee, ik heb de mevrouw niet aangeraakt, zo ben ik niet. De mevrouw liep woest weg, mij voor alles wat mooi en lelijk is uitmakend. Dat is niet helemaal waar, ze maakte me niet voor mooie dingen uit, maar dat is de uitdrukking nu eenmaal. O ik besef het me goed, deze verdient geen schoonheidsprijs. Niet om wat ik zei, maar omdat mama compleet overstuur van mijn uitbarsting raakte. Ik had moeite om haar te troosten, ze was bang dat ik boos op haar was. Nee dat was ik niet. We zijn even in het parkje gaan zitten op de terugweg en ik heb haar stevig vast gehouden en getroost. Een wrang voorbeeld van Alzheimer, ze was het vlot vergeten. Ik echter niet, mijn terugreis en mijn thuiskomst waren ellendig. Mijn man schrok ervan en ik kon niet stoppen met huilen. Hij troostte me en zei dat voor mama op was gekomen. Ja, dat was ik dan, maar niet op de goede manier zo bleek wel. Nadat ik uitgehuild was belde ik mama. Ze vond het fijn dat ik was geweest, en uit alles bleek dat ze van het voorval niets meer wist. Het is 1 van de zeer weinige keren dat ik de Alzheimer dankbaar was.

Nog vaak genoeg heb ik deze situaties meegemaakt. Het is een kleine plaats waar mama woont en ik weet hoe hoog het roddelgehalte er ligt. Inmiddels denk ik, “Laat ze maar praten, ik weet hoe het zit. En als anderen veroordelen zonder ervan af te weten. Dan zegt dat alles over hen (in hun nadeel) en niets over ons (in ons voordeel)!” Ik ben in ieder geval trots op de opvoeding die mijn ouders me hebben gegeven!

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X