skip to Main Content

Wat is er aan de hand?

Vrijdag gaat het wat beter met hem en hij klinkt opgewekt.

Het was op de werkplaats ook weer leuk en gezellig geweest, maar hij had ook een droevige mededeling over de voederpalen die ze gemaakt hadden.

Die waren opgehaald met een vuilnisauto en vermorzeld.

Hij klinkt en kijkt er serieus bij, dus hij steekt er niet de draak mee, en hij is er zelfs oprecht door aangeslagen.

Gelukkig had ik daarvoor bericht plus foto gehad van de begeleider omtrent de handel en wandel van de voederpalen, en in werkelijkheid steekt het toch wel anders in elkaar.

Ze zijn opgehaald door een kleine vuilnisauto, “veegauto”, maar die was netjes schoongemaakt van te voren en de voerderpalen zijn zeer zeker niet vermorzeld.

Het vreemde is dat de begeleider hem op de werkplaats dezelfde info had gegeven als ik van hem had ontvangen, plus foto’s laten zien van waar de palen nu staan, op verschillende plekken in Zandvoort en in Haarlem.

De foto heeft hij blijkbaar niet goed kunnen duiden en van de informatie zijn eigen “horrorverhaal” gemaakt.

Uiteraard bericht ik de begeleider ook weer over deze misinterpretatie, die hier op zijn beurt natuurlijk ook weer door wordt verrast.

Er gebeuren rare dingen in een hoofd met hersenaandoening.

Zaterdagochtend belt hij mij omdat hij overhoop ligt met de verpleging.

Ik geef hem wat tips om dit op te lossen, in zijn eigen belang, en “sorry” zeggen kan hier ook onderdeel van uitmaken.

Verder bemoei ik mij er niet mee.

In de middag is hij thuis en ik hoor hem er niet meer over en ik begin er zelf ook niet over.

Ondanks het feit dat hij pijn heeft, is het toch gezellig.

Als ik dinsdag bij hem kom voor de natuuractiviteit, zie ik hem en zijn buurvrouw tegenover elkaar zitten, met de rolstoelen in zijn deuropening.

Zij heeft een zakje met “koffieboontjes” (chocola) in haar hand en hij een beker.

Ook ligt de vloer bezaaid met alles wat niet in de beker belandde.

Buurvrouw heeft veger en blik bij zich, ik veeg ze op, en ondanks zijn protesten (hij wil ze gewoon opeten), doe ik de gevallen boontjes in de prullenbak.

Buurvrouw vindt ook dat hij niet van de vloer moet eten.

Gelukkig was ik bijtijds voor de natuuractiviteit, en kon zodoende dit eerst oplossen.

Hij vertelt dat buurvrouw de boontjes eerst in zijn hand wilde gieten, maar hij kon ze niet opvangen en daardoor vielen ze op de vloer.

Ik zie ook dat de nieuwe elektrische tandenborstel is bezorgd, die ik via internet had besteld, omdat de “oude” stuk was gevallen.

Na de natuuractiviteit maar even uit de doos halen en gebruiksklaar maken.

Hij is mopperig vanmiddag.

Woensdag heeft hij hele erge rugpijn. Dusdanig dat hij eind van de middag al naar bed gaat.

De volgende dag is het mogelijk nog erger met de rugpijn en komt hij helemaal niet uit bed.

Hij is niet kleinzerig, maar kan nu wel gillen van de pijn.

Hij krijgt sterke pijnstillers hiervoor.

De verpleging meldt verder dat ze zijn voortdurende misselijkheid niet vertrouwen.

Hij eet slecht, geeft elke dag wel een keer over, en dit speelt al een paar weken nu, sinds zijn verkoudheid.

Dit baart hun meer zorgen dan zijn rug, want dat is een spierkwestie.

Vrijdagmorgen heeft hij ook weer een zware epileptische aanval.

Met de zware pijnstillers is hij daarna wel uit bed, maar voor hoe lang is afwachten.

In overleg besluiten we gezamenlijk dat zaterdag een paar uurtjes naar huis nu geen optie is.

Ik ga wel naar hem toe.

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X