skip to Main Content

Wat een week..

Soms zijn er weken, die je het liefst heel snel voorbij laat gaan. Deze week heb ik er zo eentje, wat een week. Alles wat ik plan loopt ontzettend anders en aan mijn werk (eigen zaak) kom ik amper overdag toe. Gelukkig kan ik ’s avonds werken. Natuurlijk zijn er ook hele leuke dingen bij die onverwachts op mijn pad komen,  gelukkig wel.  Zo had ik gisteren een afspraak in de oude dierentuin van Emmen. Normaal gesproken kom je daar niet en ik mocht ineens lopen op plekken die anders voor publiek gesloten waren toen er nog een dierentuin gevestigd was. Niet dat ik heel ver gelopen heb, hekken hielden me tegen, maar ik heb een aantal mooie plaatjes geschoten.

Zondag

Het begint eigenlijk op zondagochtend. De week ervoor was ik samen met Hendrik bij mijn moeder geweest, alleen door tussenkomst van de fysiotherapeut zijn we vrij snel vertrokken. Daarom besluit ik die zondag nog even een bakje koffie te halen. Mams vindt het heel gezellig. Ik vraag of ze zin heeft om mee naar buiten te gaan, de zon schijnt ontzettend lekker. Ze vraagt of het koud is en dat beaam ik. Maar met een flinke jas en shawl is het prima te doen. Mama antwoord niet echt en ik ga koffie zetten. Daarna doe ik nog twee pogingen, ze gaat er niet op in. Dan laat ik het bij gezellig koffie drinken. We keuvelen wat af en ze antwoord redelijk vlot. Mams heeft een goede dag vandaag. Ik vraag of ze nog visite gehad heeft of krijgt. “Nee”, vertelt ze “Ik ga vanmiddag op bezoek bij je broer”. Direct daarna vraagt ze om haar handtasje, waar de taxipas inzit. Ze moet nog een taxi bestellen en door ons gesprek herinnert ze zich dit (gelukkig). We praten nog een poosje door en ik neem afscheid, nog een keer benadrukkend dat ze de taxi niet mag vergeten te bellen.

Telefoon

Die middag ben ik in huis aan het rommelen, als de telefoon gaat. Het is een verzorgende van de flat van mijn moeder. Ze is verbaasd dat ik opneem, ze had mijn broer verwacht. Ik lach en vertel dat ze dan het andere nummer moet bellen. Het lachen vergaat me als ik hoor, dat mama is gevallen. De taxichauffeur had aangebeld (beneden) en mijn moeder was opgestaan om de deur via een knopje te openen. Bam..daar ging ze onderuit. Al een aantal weken (maanden) weet mijn moeder dat ze niet meer alleen kan en mag opstaan. Blijkbaar wist ze het even niet meer. Gelukkig heeft ze een alarmknop en was de verzorging heel snel bij haar. Alles is verder goed afgelopen. Deze keer hoeft ze niet naar het ziekenhuis, daar ben ik heel blij om. Afgelopen jaren was het bijna een standaard protocol als ze gevallen was, dat ze door werd gezonden naar het ziekenhuis. Echt zo vaak als wij de spoedeisende hulp gezien hebben..

Rouw

De rest van de week verloopt net zo anders. Met Hendrik verplaats ik een bed, ruimen we de bovenverdieping op en gooien we flink wat dingen weg. Ook dit is niet gepland, maar wel fijn en hij was onverwachts vrij. We lachen en huilen wat af samen. Dat laatste om dingen van Sjon die we tegen komen. Wat een week!

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september 2017 heeft ze de Kilimanjaro beklommen voor een goed doel en ter nagedachtenis aan Sjonny. In januari 2018 kwam haar boek “ALS heb je niet alleen, balanceren tussen liefde en mantelzorg uit". Mariska geeft lezingen, trainingen en workshops om de relatie tussen zorgprofessionals/werkgevers en mantelzorgers te verbeteren.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X