skip to Main Content
Ua Pauline Redlich

Wat een scheetje

 

Eén keer in de week schrijf ik een blog voor Mantelzorgelijk. Ik schrijf in mijn agenda wanneer ik dat ga doen.

Schrijven is voor mij gelukkig zijn. Ik hou ervan, met hart en ziel. En iedere vezel in mijn lijf. Momenteel schrijf ik iedere week een blog voor Mantelzorgelijk, schrijf ik aan een roman en werk ik aan een theatershow. Daarnaast schrijf ik voor andere ondernemers over hun bedrijf, product of dienst.

Als ik schrijf maak ik een lekker plekje en zorg ik dat ik behaaglijk zit. Zo ook nu. Computer op tafel, kaarsje aan en een beker sterke koffie. Ikzelf; naar de wc geweest, behaaglijke kleding aan, sloffen aan (ik heb een hekel aan koude voeten; zeker tijdens het schrijven) en mijn telefoon op stil.

Dan ga ik zitten. Adem ik een paar keer diep in en uit, stem af op voor wie ik schrijf, sluit mijn ogen en tune daar even rustig op in. Dan gaan mijn handen naar het toetsenbord en beginnen te typen.

Er is een verschil tussen een gerichte opdracht of mijn eigen schrijfsels. Want deze laatsten komen diep uit mij. Niet zelden ben ik zelf helemaal verbaasd, ontroerd en onder de indruk van wat ik terug lees.

Nog niet zo lang geleden sprak ik een zorgmoeder die mij vertelde over alle moeilijkheden omtrent het leerlingenvervoer van haar kind. En ook bij mij kwamen allerlei herinneringen naar boven. Ik beloofde haar om daar over te schrijven.

Een paar dagen later, kroop ik achter mijn bureau en tunede in op het onderwerp. Al schrijvend kwam ik er achter dat er een stukje verhaal was, wat daar nog vóór hoorde en wat graag geschreven wilde worden. Toen ik na een half uurtje terug las wat ik geschreven had, sprongen de tranen in mijn ogen.

Het was een regelrecht eerbetoon aan Tijgerjuf Audrey, de kleuterjuf van mijn zoon. In een moeilijke tijd, ging zij pal achter mijn man en mij staan en nam zij onze zoon onder haar hoede op school.

Toen ik het blog af had, heb ik het haar gestuurd en om toestemming gevraagd om het te mogen plaatsen op Mantelzorgelijk. Al snel kwam er een berichtje terug:

Natuurlijk mag je dit blog en mijn foto plaatsen.  Deze foto kan ik mij nog goed herinneren, die heb ik ook. Dat was nog in Terborg bij jullie thuis. Je kunt trouwens op een hele mooie en duidelijke manier schrijven over jullie ervaringen. Ga zo door. Groetjes aan jullie allemaal en veel plezier en succes met schrijven.

Een dikke kus en knuf van mij.

Liefs Audrey.

Als (mantel)zorger heb je mensen nodig die je helpen. Die pal achter je gaan staan en je vooral NIET veroordelen. Die met je samenwerken, naar je luisteren en je respecteren. Dat is zó belangrijk.
Audrey spoorde mij altijd aan om zoveel mogelijk van dat soort mensen te vinden en om mij  en mijn gezin heen te verzamelen. Mensen die je bellen als ze al een tijdje niets ban je hebben gehoord. Die niet boos zijn omdat ik geen contact op neem maar juist aanvoelen en weten dat daar een reden voor is. Dat als ik stil ben, dat zij dan nodig zijn.

Wat Audrey ook goed kon was lachen. En de humor van dingen inzien. Dat is, zeker in deze tijd, een kunst op zich. Het allerleukste was de manier waarop ze dingen vertelde:  smakelijke, sappige verhalen, hahahaha. Heerlijk.

Mijn zoon heeft autisme en hij neemt taal altijd heel letterlijk. Hij heeft veel behoefte aan duidelijkheid. Want duidelijkheid is veiligheid. Dus hoe duidelijker we zijn, hoe beter hij zich voelt.
Ik vergelijk zijn opvoeding wel eens met het programmeren van een computer.

Huh? Ik zie je denken, liever lezer.

Laat het me uitleggen:

Mijn zoontje was vijf jaar en zat op de kleuterschool bij Juf Audrey in de klas. Als hij thuis aan het spelen was (hij kon werkelijk uuuuuren bij de salontafel staan en met legoblokjes en playmobilpoppetjes in de weer zijn)… en dan liet hij wel eens een scheetje. Zonder op of om te kijken liet hij er eentje vliegen. Dus toen ik wist dat hij naar school zou gaan, ging ik op mijn knieën voor hem op de grond zitten, keek hem aan en zei: “Als je op school bent, en je moet een scheetje laten, dan ga je even naar de gang. En dan doe je het daar.” “Oké, mama,” zei hij. En dat was dat.
‘De computer was geprogrammeerd.’ Ik wist zeker dat hij dat vanaf nu, altijd zou doen.

Een paar maanden later haalde ik mijn zoontje op een middag uit school. Juf Audrey kwam breed lachend op me af lopen en gebaarde me mee naar binnen. Ze zei: “Pauline, ik moet je iets heel leuks vertellen.”

Nou, daar was ik wel voor in. Even lachen is vooral voor een (mantel)zorgmoeder van levensbelang en daar maakte ik dankbaar gebruik van. Audrey vertelde verder: “We hadden van de week een rekenopdracht, maar die was nog niet helemaal af. Dus gingen we even rustig aan een tafeltje in de gang zitten om het af te maken. Wat schetst mijn verbazing, tijdens het rekenen, tilt hij zijn been op en laat een dikke scheet. Midden in de gang, met mij er naast. Hahahahaha.”

“Echt waar?” vraag ik beduusd (maar ik weet natuurlijk allang dat dit waar is, want ik ken hem langer dan vandaag) en schater het even later ook uit. Ooooohhh, ik zie het helemaal voor me. “Ja,” zeg ik, “dat heb ik hem geleerd. “Ja, dat klopt,” schaterde Audrey terug. “Dat zei hij ook. Hij zei: ‘Mijn moeder zegt: ‘Als je een scheetje moet laten, dan doe je dat IN de gang. Nou, ik ben hier in de gang!’ En hij maakte een grote armzwaai om zijn woorden kracht bij te zetten.”

“Wat heb je toen gedaan?” vraag ik nieuwsgierig. “Ik ben naar het keukentje gegaan, en ik heb heel hard in een handdoek gelachen.” Vertelt Audrey, opnieuw hikkend van de lach.

Oh, wat een heerlijke herinnering is dit.

Toen we thuiskwamen heb ik de computerprogrammering uitgebreid. Ik zei: “Weet je nog wat je moet doen als je op school een scheetje moet laten?” “Ja, natuurlijk. Dan ga ik naar de gang” reageerde mijn zoontje, terwijl hij een hoedje op een playmobilpoppetje stond te prutsen.
“Goed zo!” Reageerde ik blij. “MAAR!” zei ik nadrukkelijk en stak mijn let-op-vinger extra hoog in de lucht. “ALS daar iemand is, dan ga je ergens anders naar toe, waar niemand is.”

“Oke, mama.”
En zo geschiedde.

Tot op de dag van vandaag.

 

 

Pauline Redlich

Pauline Redlich (1968) is naast schrijfster, spreekster en mediator ook mBIT-coach. mBIT-coaching brengt balans in hoofd, hart en buik voor meer succes en wijsheid. Zij is getrouwd en moeder van een zoon en dochter, waarvan de zoon extra zorg nodig heeft. Pauline schrijft momenteel een roman over de eenzame zoektocht van een zorgmoeder én zij helpt zorgmoeders om hun eigen behoeften liefdevol en zonder schuldgevoel op nummer één te zetten. www.mamaisblij.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X