skip to Main Content
Wat Een Ontzettend Vlieggevaar

Wat een ontzettend vlieggevaar

“Wat een ontzettend vlieggevaar!” verwelkomt mijn moeder mij. “Ja mam, het lijkt wel herfst” antwoord ik.
Ik doe mijn moeder een lekker (nieuw) warm vest aan voordat ik haar meeneem naar ons huis. “Mag ik die houden?” vraagt ze, “Ja mam, die is van jou”.
Als ze op haar vertrouwde plekje aan onze eettafel zit, begint haar kletsuurtje. Ze heeft uitzicht op de loopbrug over het water naar de Jumbo en daar is het op dit tijdstip spitsuur. Iedereen komt over de brug; mijn broer uit Thailand en zijn kinderen, schoondochters en ex-schoondochters, vrienden van vroeger, oud-collega’s. In al die mensen herkent mijn moeder wel iemand die ze, voor de dementie nog in haar leven had. Maar blijkbaar is die Alzheimer niet zo geliefd bij de meesten en moet ze het doen met ingebeelde vriendschappen.
“Lekker warm hoor, dat vest”. Ondertussen bladert ze in de folders van de Makro… “Edit toiletpapier is gratis, dat zie ik nu pas” …. “Dat begrijp ik wel , anders slepen ze alles mee.”
Ondertussen staat Ol in de keuken, we eten vanavond pasta. Ik dan niet, ik eet koolhydraten arm en Ol telt calorieën. De enige die hier normaal eet, is mama. Ze lust alles en eet nog zelf, erg langzaam, maar zelfstandig.
“Zit er nog wat voor je bij?” vraag ik.
“Alleen koffiebonen, die gratis zijn… dat kan natuurlijk wel… dan heb je een kar vol”. “Zouden ze hier wel liggeld betalen, omdat ze hier voor het eerst zijn, dat kan natuurlijk ook”. Mama heeft uitzicht op een watertje en ziet in gedachten een hele jachthaven ontstaan. Haar fantasie is eindeloos en ik ga er lekker in mee, heerlijk kletsen over alles wat er in je opkomt.
“Twee zakken … ik denk gewoon dat … het is een winstpakker”. “Twee pakken!!! .. er zit een kilo in… ze hebben trouwens een ongelukkige inloop en hij kan ook nooit die dubbele ingang vinden”
Mijn moeder doelt nu op de ingang van de supermarkt.
“En dat ziet de kassa wel natuurlijk, maar als je hier voor de eerste keer komt, kun je dat nooit vinden.”
Ik geef mijn moeder gelijk en knik instemmend.
“Het is alleen een potje, 1+1 gratis… dat is natuurlijk niks.. oooooh dan is het ook nog 21 euro voor 2 zakken”
Mijn moeder komt tot de ontdekking dat de koffie bij de Makro helemaal niet gratis is.
“Het is maar een heel klein beetje gratis” zegt ze.
Het eten is klaar, ik zet het bord op haar gedekte plekje.
“Eet smakelijk mam”
“Dank je”
….”Lekker….. dat warme vest!”

#Alzheimer #Mama #Gezellig #Sameneten
Mirj@m

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen, eerst alleen in de weekenden maar inmiddels is het een 24/7 organisatie. We zijn naar elkaar toe verhuist en wonen nu in Haarlem op loopafstand van elkaar. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen, eerst alleen in de weekenden maar inmiddels is het een 24/7 organisatie. We zijn naar elkaar toe verhuist en wonen nu in Haarlem op loopafstand van elkaar. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X