skip to Main Content

Wat een drama is die mantelzorgondersteuning!

Ik gooi de handdoek in de ring. Jammer genoeg klopt het verhaal van veel lotgenoten. Het is inderdaad bijna niet te doen om als mantelzorger gerichte ondersteuning te krijgen van een lokale gemeente. Ik was vol goede moed toen ik van een lotgenoot de tip kreeg om toch een keer met de gemeente te bellen, omdat de WMO-wet de mogelijkheid biedt voor een PGB individuele begeleiding. Vanuit dat PGB zou ik dan gerichte ondersteuning kunnen inzetten en mezelf ontlasten.

Natuurlijk heb ik me eerst goed ingelezen en ik zag inderdaad mogelijkheden ontstaan om de druk van ruim 25 jaar mantelzorgen te verminderen. Ik kreeg hoop op meer balans en wat meer ruimte. Ik werd zelfs enthousiast om weer meer regie te kunnen hebben op ons eigen leven en ons eigen welzijn aandacht te kunnen geven. Dus heb ik, na even slikken, toch de gemeente gebeld met mijn hulpvraag. Vol goede moed en vertrouwen ging ik door.

Maar na 48 dagen wachten en verschillende dringende telefoontjes zakte de goede moed mij toch al wat in mijn schoenen. Totdat afgelopen week eindelijk een telefoontje kwam van een klantmanager voor een onderzoek. Tijdens het lange telefoongesprek bleek dat er vooral werd gezocht naar alternatieven, zoals de inzet van vrijwilligers, de dagbesteding of andere ‘voorliggende’ oplossingen. Aan het eind van het gesprek gaf de vriendelijke dame aan dat een eventueel PGB niet meer zou gaan bedragen dan 2 uur per week. Misschien 3 als ik geluk heb.

Twee uur per week?? We doen al veel meer per dag. Dit is een druppel op de gloeiende plaat. Hier ben ik niet mee geholpen. Gaat mij dit wel ontlasten? Want voor dat PGB van 2 uur per week, zal ik wel een administratie moeten bijhouden, me moeten verantwoorden en contracten moeten afsluiten. Pfff, hoeveel werk komt er dan weer bij?

Ik snap best dat een gemeente goed onderzoek moet doen en misbruik wil voorkomen. Ik snap ook dat ze goed op de centjes willen letten. Maar ik snap niet dat de persoonlijke belasting en de behoefte van een mantelzorger niet meer centraal staan. Dat dit meer lijkt op ontmoedigingsbeleid dan op een ondersteuningsbeleid voor mantelzorgers. Voor mijn gemeente gaat mijn hulpvraag zich inderdaad zelf oplossen. Ik trek me terug uit dit moeras en weiger de geboden oplossing.

Want in de afgelopen dagen ben ik bij mezelf te rade gegaan. Na wat extra tips van een lotgenoot (dank je wel Nina!), heb ik dus besloten om deze lokale strijd te staken. Het heeft geen enkele zin om als Don Quichotte weer te gaan vechten tegen de gemeentelijke windmolens en al mijn energie hierop te verliezen. Dit is iets wat veel breder opgepakt moet worden en daar ga ik mee verder. Want, zeg nou zelf, dit is toch niet de manier waarop we met mantelzorgers om willen gaan? Mantelzorgers die we nog zo hard nodig hebben, nu en in de toekomst! Dit drama moet en kan toch anders?

 

Avatar

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. Ik herken alles wat je schrijft. Zelfde ervaring met zvw en WLZ. Ik wil iedere dag de handdoek in de ring gooien maar…. Dan hebben zij hun zin en blijven er slachtoffers vallen. Ik heb nu een brief klaar voor de nationale ombudsman. Ik hoop dat deze onze ervaringen zal bundelen en zowel de gemeentes als de nationale overheid zal aanspreken op de volslagen willekeur van de gemeentes die kwetsbare mensen en hun mantelzorgers tot slachtoffer maakt. Ik hoop dat je nog ergens kracht en hoop zult vinden om door te gaan.

  2. Hallo Margreet,
    Je verhaal is heel herkenbaar en roept in mij herinneringen op een pgb voor mijn moeder te organiseren. Een heel karwei, dat ik heb kunnen volhouden door veel geduld, ‘godsvertrouwen’ en steun van mijn case manager dementie. Mijn moeder is begin juli overleden. Na haar overlijden begreep ik pas welke rol ik als mantelzorger heb gespeeld voor de zorg van mijn moeder maar niet voor de professionele zorgorganisaties.
    Ik heb mij voorgenomen een lans te gaan breken voor de mantelzorgers, zoals hun zorgstatus te laten (h)erkennen, ruimere financiële tegemoetkoming en meer zeggenschap bij en over de zorgtaken.
    Met een stap ben ik al bezig, het publiceren van een boek over de zorgverlening in het algemeen en over de rol van de mantelzorger in het bijzonder. De werktitel is ‘Samen dement’ – Hoe je in verbondenheid kunt blijven communiceren’, verschijnt op 21 maart.
    Daarnaast wil ik in gesprek komen met anderen, zoals jij, en met zorgorganisaties. Met twee ben ik reeds in gesprek om te praten over hoe de rollen anders belicht kunnen worden.
    Ik ben benieuwd naar jou ervaring en zou mij graag met je willen uitwisselen om te achterhalen hoe we elkaar kunnen ondersteunen.
    Je kunt mij per email bereiken of per telefoon: +06 8394 3785.

    Van harte
    Harald Borjans

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X