skip to Main Content
Ik Was Ook Mantelzorger

Ik was ook mantelzorger

Bij Bruce Richardsons vrouw Diana werd de diagnose ziekte van Pick gesteld in 1999, toen ze 33 jaar getrouwd waren. Hij zorgde thuis voor haar totdat ze stierf. Nu wil Bruce graag wat van zijn gevoelens delen met andere mantelzorgers, over haar ziekte, haar dood en de tegenstrijdigheid die hij voelt nu hij “bevrijd” is van zijn rol als mantelzorger.

Diana stierf in haar slaap in 2006. Haar dood kwam niet als een verrassing. Ik wist al jaren dat het zou gebeuren en ik had er gemengde gevoelens over. Aan de ene kant was ik ontzettend verdrietig, aan de andere kant was het een opluchting want ze hoefde niet meer te lijden, en mijn rol als mantelzorger was voltooid.

Ik was fulltime mantelzorger gedurende vier en een half jaar. Het eerste jaar was het moeilijkst. Ik werd vaak kwaad op Diana omdat ze domme, onlogisch dingen deed. Ze was “emotioneel afgevlakt” en ik kon geen gesprek meer met haar hebben. Ik denk dat het ongeveer een jaar duurde voordat ik begon te accepteren dat Diana echt geen controle had over haar emoties of handelingen. Toen ik dat eenmaal echt begreep, kon ik er veel beter mee omgaan.

Een van de moeilijkste dingen was dat ik niet meer met haar kon communiceren. Ze kon het laatste jaar van haar leven helemaal niet meer praten en tijdens de laatste drie tot vier jaar kon ze er slechts enkele woorden uitkrijgen. Ik kon haar wel dingen vertellen maar ze was niet in staat om te antwoorden. Ik wist nooit zeker of ze begreep wat ik zei, maar ik vertelde haar dat ik van haar hield, en over onze kinderen en ons nieuwe kleinkind.

Mantelzorg is van alles wat. Het is verdrietig om je echtgenote langzaam te zien verdwijnen, maar het werk van het dagelijkse leven kan de grotere emotionele problemen verdringen. De meeste getrouwde stellen zijn in een routine terechtgekomen, waar elk bijvoorbeeld zijn eigen klusjes in en rond het huis doet. Als de ziekte van Pick (tegenwoordig FTD genoemd) dan opeens toeslaat, komt alles plotseling op één partner neer. In de steungroep waar ik naar toe ga heb ik verhalen gehoord van echtgenoten die nog nooit hadden gekookt, nog nooit de auto naar de garage hadden gebracht, nog nooit rekeningen hadden betaald en mensen die nog nooit van een volmacht hadden gehoord. Ik had geluk, omdat ik nogal handig ben, ik hou ook van koken en ik was in staat om bijna alles te regelen, hoewel je best mag weten dat ik echt een bloedhekel heb aan schoonmaken!

Een van de zwaarste lasten van mantelzorg is de eenzaamheid. Sommige mensen zijn bang om in de buurt van iemand met dementie te zijn. Ze weten niet wat ze moeten doen of zeggen. Voordat Diana ziek werd was ik waarschijnlijk een van die mensen. Naarmate haar symptomen duidelijker werden kregen we minder bezoek en werden we lang niet zo vaak meer uitgenodigd dan daarvoor. Een paar mensen waren heel eerlijk en zeiden dat ze zich gewoon heel ongemakkelijk voelden bij Diana en dat ze daarom niet meer belden. Ik begrijp dat en het is OK.

Een andere last is de gemengde emoties: het verdriet van het verliezen van je partner en het schuldgevoel dat je hebt als je je bevrijd voelt van de mantelzorg. In mijn ervaring staat een mantelzorger oog in oog met dit schuldgevoel op twee momenten: als ze overwegen om hun dierbare ergens onder te brengen, en als hij of zij uiteindelijk sterft. Ik moet zeggen dat ik naast het verdriet ook opluchting voelde toen Diana overleed.

Mensen hebben zo hun eigen gedachten over de dood en de manier waarop ze willen sterven en hoe ze het graag voor hun dierbaren zouden zien gebeuren. Sommige mensen willen nog elke minuut uit hun leven persen, ongeacht hun ziekte en levenskwaliteit. Anderen vinden dat de natuur zijn gang moet gaan. Ik ben geneigd het laatste te denken. Het gaat zoals het gaat. Er zijn een hoop boeken die heel behulpzaam zijn als je met dit onderwerp bezig bent.

Voor mij was het een eer en een voorrecht om voor Diana te zorgen. Er is niet veel dat ik anders zou doen als ik het over kon doen. Wat ik nog steeds erg vind, afgezien van haar ziekte en haar dood, is dat ik haar ongewone gedrag niet vroeg genoeg als een ziekte herkende en onderkende. Ik geloof wel dat ik een beter mens ben vanwege al die jaren die ik voor haar heb gezorgd. Ik mis haar maar ik probeer verder te gaan met mijn leven en een goeie vader en opa te zijn voor mijn kinderen en kleinkinderen.

Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X