Wandelen door het bos

Vandaag had ik eindelijk weer eens tijd voor mezelf. Het voelt bijna als een luxe, iets wat ik zelden ervaar. Mijn partner is voor het eerst naar de dagbesteding, en ik kreeg de kans om een paar uur alleen te zijn. Normaal gesproken is mijn leven een voortdurende afwisseling van zorg en zorgen maken over alles wat er geregeld moet worden. De dagen trekken aan me voorbij, vaak zonder dat ik echt stilsta bij mezelf. Maar deze dag is het even anders.

Ik besloot een lange wandeling met mijn hond te maken, in het bos. Terwijl ik de frisse lucht inademde en de geluiden van de natuur om me heen hoorde, merkte ik hoe de spanning van mijn schouders gleed. Het was zo’n simpel moment – de zon door de bomen, het geluid van de bladeren onder mijn voeten – maar het voelde als een zeldzaam moment van vrijheid. Even geen zorg, geen zorgen. Alleen ik, mijn gedachten en de rust die ik zo nodig had.

Het is moeilijk uit te leggen, maar die paar uur alleen gaven me iets heel waardevols: ruimte om op adem te komen. Om gewoon te zijn, zonder altijd in de rol van mantelzorger te staan. En zelfs al was het maar voor een kort moment, voelde het als een opkikker. Het herinnerde me eraan hoe belangrijk het is om tijd voor mezlef te hebben, voor mezelf te zorgen, zodat ik er kan zijn voor mijn partner en voor mijn gezin.

Jantine