Wakker door mijn werkgever

Ik lig weer wakker. Het is 3 uur ’s nachts, en terwijl mijn partner naast me slaapt, malen mijn gedachten maar door. Niet alleen over haar – ze heeft MS en de zorg wordt zwaarder – maar ook over mijn werk. Ik dacht dat mijn werkgever me zou steunen nu mijn leven zo op z’n kop staat, maar in plaats daarvan voel ik me in de steek gelaten.

Toen mijn partner twee jaar geleden de diagnose kreeg, kon ik het nog combineren. Ik werk fulltime omdat de hypotheek en alle vaste lasten toch betaald moeten worden, en in het begin waren het vooral doktersafspraken en wat extra hulp thuis. Ik vertelde mijn leidinggevende wat er speelde, en hij zei: “Laat maar weten als het te veel wordt.” Dat gaf me hoop. Maar nu, nu haar ziekte verergert en ik steeds meer zorg, lijkt dat begrip verdwenen.

Vorige maand vroeg ik of ik een dag minder kon werken. Geen verlof, gewoon een dag minder om mijn hoofd boven water te houden. Het antwoord? “We hebben iedereen nodig, zeker nu het druk is. Kun je het niet anders regelen?” Anders regelen? Ik zorg al voor mijn partner, doe het huishouden, en werk 40 uur. Wat moet ik dan nog meer opgeven?

Laatst was mijn partner gevallen toen ik op werk was. Ik belde mijn baas om te zeggen dat ik eerder weg moest. Zijn reactie: “Weer? Dit begint een patroon te worden.” Ik voelde me zo klein. Alsof ik expres mijn leven ingewikkeld maak. Sindsdien durf ik amper iets te zeggen als ik een uurtje vrij nodig heb voor een afspraak. Ik slik het maar in, werk door, en stort ’s avonds in.

Mijn collega’s klagen soms over mijn afwezigheid in hun ogen. “Jij bent er ook nooit meer helemaal bij,” zei er een laatst. Ze weten niet hoe ik ’s nachts opsta om mijn partner te helpen naar het toilet, of hoe ik overdag pieker of ze wel oké is terwijl ik dozen sjouw. Mijn werkgever biedt geen flexibele uren, geen mantelzorgverlof, niets. Het lijkt alsof ze verwachten dat ik kies: mijn werk of mijn partner.

Ik wil niet klagen, echt niet. Ik hou van mijn partner en doe dit uit liefde. Maar waarom voelt het alsof mijn werkgever me straft voor iets waar ik geen controle over heb? Een beetje begrip, een gesprek over wat wél kan – dat zou al helpen. Nu lig ik wakker, bang dat ik mijn baan verlies als ik nog een keer “te veel” vraag, en bang dat ik instort als ik zo doorga.

Ik weet dat ik niet de enige mantelzorger ben die dit meemaakt. Maar vannacht voelt het wel zo. Misschien lees jij dit, baas, en denk je eens na over wat een klein gebaar kan doen. Want ik trek het bijna niet meer.

P.A