skip to Main Content
Waarom Zijn Mantelzorgers Bang?

Waarom zijn mantelzorgers bang?

Vorige week stelden we in een blog de vraag: Waarom protesteren mantelzorgers niet? Ons speciale e-mailadres stroomde de afgelopen dagen vol. Bij 80% van de verhalen komt naar voren dat mantelzorgers hun verhaal over de verpleeghuizen, de versoepelingen, de thuiszorg of hun andere ervaringen niet rechtstreeks naar buiten durven te brengen. Ondanks groot verdriet en de enorme zorgen om dierbaren. Waarom zijn mantelzorgers bang? Wij (Margreet en Marjolijn) zijn zelf door de wol geverfde mantelzorgers en wisten het antwoord van tevoren eigenlijk wel.

Dierbaren

De meest voorkomende reden dat mantelzorgers zo voorzichtig zijn om in protest te komen heeft te maken met hun dierbaren. Want wat als je je mond opentrekt over iets wat niet lekker loopt in de zorg? Niet over iets onbenulligs, maar écht over iets wat structureel misgaat en waarvan je weet dat het je dierbare te kort doet. Zoals bijvoorbeeld het effect van de veel te lang durende lockdown met alle gevolgen van dien. Wat als je die strijd aan gaat met een instelling of organisatie om iets wat krom is recht te maken en je dierbare wordt daar uiteindelijk de dupe van? Dat wil je niet op je geweten hebben, toch?

Zorgverlener

Dat mantelzorgers bang zijn is op zich geen nieuw verschijnsel. Dat komt in alle zorgsituaties voor. Of het nu om zorg aan huis, in een verpleeghuis of een gehandicapteninstelling gaat. Klagen doe je niet snel, want je wilt voorkomen dat je dierbare de dupe wordt. Je blijft steeds voorzichtig omdat er een kans inzit dat het als een boemerang terugkomt. Dus je moppert wel, het geeft je buikpijn en je ligt er wakker van, maar je doet er uiteindelijk toch niets aan. Je probeert het liever – tegen beter weten en kunnen in – zelf recht te breien. Met alle gevolgen van dien. Overbelasting bijvoorbeeld. Er rust daarnaast nog steeds een groot taboe op ‘het verhaal’ van de mantelzorger. Met name als dit de zorg voor een partner of kind betreft. Dit taboe wordt nogal eens door zorgverleners in stand gehouden. Een overbelaste partner/ouder zal dan ook niet gauw het achterste van zijn tong laten zien uit angst voor onbegrip of veroordelende reacties. ‘Want je zorgt toch gewoon voor elkaar? ‘Till death do us part?’

 Reële angst?

 Is deze angst om klachten te melden overtrokken? Nee! Uit alle meldingen die wij ontvangen via mail en onder de berichten op social media komt helaas naar voren dat dierbaren zich wel degelijk afgerekend voelen op klachten die geuit worden door hun mantelzorgers. Neem het niet mogen beeldbellen, het niet worden meegenomen in belangrijke communicatie, het niet worden uitgenodigd voor dat ene uurtje bezoek per week, dat zijn voorbeelden waar zelfs wij enorm van schrokken. Het lijkt dus echt zo te werken. Maar is het niet erg om mensen af te rekenen op de zorgen die ze zich maken? De afhankelijkheid van de professionele zorg maakt dat de mantelzorger nu vaak stil blijft. Wordt de mantelzorger hier wel gezien al gelijkwaardige zorgpartner?

Impact van lockdown

De angst om te protesteren is zorgelijk, vinden wij. Want als je bijvoorbeeld kijkt naar de effecten van het bezoekverbod, dan zie je de impact steeds groter worden. Ook met name voor bewoners met dementie en verstandelijke handicaps. Zij begrijpen de situatie niet. Het duurt te lang en het verdriet groeit. De roep om maatwerk wordt steeds groter.
Veel mensen krijgen deze tijd nooit meer terug.
Wij hopen dat zorginstellingen en zorgprofessionals zich realiseren dat mantelzorgers hier niet klagen, maar dat ze zich ernstige zorgen maken om hun dierbaren. Ze zien met eigen ogen dat dierbaren vermageren en geestelijk of fysiek aftakelen. Dat kan toch nooit de bedoeling van deze lockdown zijn? Het ging juist om het beschermen van onze kwetsbaren.

Verruiming bezoekregeling 

Vanaf vandaag – 15 juni – mogen bewoners van verpleeghuizen meer dan één bezoeker ontvangen. Voorwaarde is wel dat het verpleeghuis vrij van corona-besmettingen is. Wat is de waarde hiervan? Er zijn nog steeds bewoners die, tot op de dag van vandaag, nog steeds geen bezoek mogen ontvangen. Of bewoners die alleen even voor een raam of achter plexiglas mogen zwaaien. En dan het bezoek voor één uurtje per week! We schreven het al eerder. Dit is geen verruiming. Het voelt inhumaan om dierbaren van elkaar weg te houden. Zeker als er geen besmettingen zijn. We lezen dat er slachtoffers vallen door heimwee en verdriet. Mensen stoppen met eten en drinken.  En steeds meer mantelzorgers die bang zijn om hun zorg hierover te uiten. Dit kan toch nooit de bedoeling zijn?

Vrijheidsrechten

De regering heeft, begrijpelijkerwijs, vergaande maatregelen genomen in de aanpak van het coronavirus. Dat betekent dat een aantal vrijheidsrechten is ingeperkt omwille van de veiligheid van de zwakkeren in onze samenleving. De vrijheidsbeperkingen die de afgelopen weken golden (en nu nog steeds gelden) gaan heel ver en treffen veel mensen. Vrijheidsbeperkende maatregelen om verspreiding van het virus tegen te gaan moeten in een evenredige verhouding staan tot dat doel. Nu de Corona besmettingen sterk verminderen, er geen overbelasting meer is op ic’s en het trauma en de eenzaamheid steeds meer toeneemt lijkt het ons hoogste tijd om andere afwegingen te maken en de maatregelen nu écht te versoepelen. De maatregel dient het doel niet meer. Je kunt mensen toch niet blijven afzonderen als gevangenen?

Met elkaar in gesprek

Is het nu niet de hoogste tijd dat mantelzorgers en bestuurders van zorgorganisaties met elkaar in gesprek gaan? Om ervoor te zorgen dat mantelzorgers niet meer bang hoeven zijn om hun zorgen te uiten? Als onafhankelijke belangenbehartigers van mantelzorgers willen wij dat heel graag op ons nemen. Om de mantelzorgers die het betreft hierin te ontlasten. We weten namelijk dat er weinig energie is om ook nog deze dialoog te moeten voeren. Vanuit onze eigen ervaringen weten we wat er speelt. En gevoed met de vele verhalen die met ons gedeeld zijn, kunnen we een verschil maken. Laten we leren van de goede voorbeelden en dit uitbreiden tot de algemene menselijke mantelzorgmaat. Alleen samen krijgen we een stem.

Marjolijn-Margreet

Marjolijn-Margreet

Margreet van der Voort en Marjolijn Bruurs zitten niet alleen met elkaar in het bestuur van Mantelzorgelijk maar zij delen ook heel veel dezelfde ideeën over alles wat te maken heeft met ouderen- en mantelzorg. Als zij in de media iets tegenkomen dat hen verheugt, verbaast of shockeert gaan ze samen op onderzoek uit. De één stapt op de bron af, de ander doet het inhoudelijk speurwerk en dan.... komen er dit soort columns uit. Vanaf nu zul je meer van dit schrijversduo tegenkomen op Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X