skip to Main Content
Waarom Protesteren Mantelzorgers Niet? We Willen Een Vuist Maken!

Waarom protesteren mantelzorgers niet? We willen een vuist maken!

Waarom protesteren mantelzorgers niet? We willen een vuist maken. Waarom? Omdat we de laatste maanden veel schrijnende verhalen gehoord hebben van mantelzorgers. Door de lockdown zien zij hun dierbaren niet of nauwelijks. De huidige maatregelen en versoepelingen zijn niet langer uit te leggen. Zeker niet als je ziet dat het normale leven door velen weer opgepakt wordt. En de mensen die in instellingen verblijven? Zij zitten nog steeds achter gesloten deuren. Zien elkaar maar mondjesmaten. Voor veel mantelzorgers en familieleden is dit onverteerbaar.

Willekeurige maatregelen

In de instellingen is niet langer sprake van het duidelijk en transparant toepassen van de opgelegde maatregelen. Daar waar mensen smeken om maatwerk, worden de regels op basis van willekeur  en eigen voorkeur toegepast. En dit alles onder het mom van de bescherming van de kwetsbaren in onze samenleving. Er lijkt geen sprake meer te zijn van eigen regie op het leven. Geen eigen stem meer in het eigen leven. Mantelzorgers mogen op afspraak en op afstand even kijken hoe het gaat. Zij zijn geen onderdeel meer van het dagelijks welzijn. Onverteerbaar en onacceptabel.

Bescherming ‘kwetsbaren’

Met de lockdown van de instellingen zijn alle ‘kwetsbaren’ over één kam geschoren. Vitale ouderen die een eigen appartement huren van een instelling werden net zo rigoureus opgesloten als medebewoners op gesloten afdelingen. Mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking worden ineens allebei als net zo kwetsbaar bestempeld. Hierbij maakt het ook niet uit of het jongeren of ouderen zijn. Het beeld is nog steeds dat iedereen in een instelling extra kwetsbaar is en beschermd moet worden. Tegen wie? Hoe leg je het uit dat er voor hen geen echte versoepeling is? Waarom kijken we niet wat kan in plaats van alleen naar wat moet.

Tegenstrijdige belangen

In de vraagstukken rond de versoepeling komen verschillende belangen samen en deze lijken met elkaar te botsen. De mensen die in instellingen verblijven, hun mantelzorgers en hun familie vinden vaak dat de kwaliteit van leven het belangrijkste is. De mensen die in de zorg werken hechten meer belang aan de veiligheid van hun bewoners. Kwaliteit versus veiligheid. Bescherming versus beschadiging. Maar er wordt hierover geen gesprek gevoerd. De dialoog over extra mogelijkheden blijft uit. Echt maatwerk lijkt onmogelijk. Terwijl we binnen de regels echt wel buiten de lijntjes mogen kleuren. Waarom staan we langs de kant en moeten we ons neerleggen bij besluiten van mensen die het beste met ons voor hebben?

Waarom geen protest?

Wij vragen ons wel vaker af waarom mantelzorgers zo slecht voor zichzelf opkomen. Vaak voeren ze een stille, eenzame strijd met de wet- en regelgeving en de zorgsystemen. We kennen dat veel te goed. Vanuit onze eigen ervaring weten we dat je:

  • soms gewoon te moe bent om strijd te voeren;
  • bang bent dat jouw kritiek als een boemerang terugslaat op je dierbare;
  • vaak denkt dat je er toch niets aan kunt veranderen.

Het grootste probleem is dat we versnipperd zijn. Iedere mantelzorgsituatie is uniek, maar staat niet op zichzelf. Met miljoenen dragen we zorg voor onze naasten. We worden vaak niet gehoord of gezien. We knokken voor elke centimeter welzijn. En ook nu legt de huidige crisis feilloos bloot wat de plaats is van mantelzorg in onze samenleving. Stil en langs de zijlijn.

Een vuist maken

We vinden dat het anders kan en anders moet. Vorige zomer hebben we het Mantelzorg Manifest geschreven. Nu lijkt de tijd rijp om in actie te komen. In je eentje verander je niet zomaar beleid of laat je het kabinet anders kijken naar de effecten van bijvoorbeeld de versoepeling. Daarentegen kunnen we samen wel wat doen. Laten we een vuist maken om in ieder geval gehoord te worden. En dan niet met de zoveelste petitie. Maar met verhalen, onze verhalen. Het heeft lang genoeg geduurd dat we geen stem hebben in de besluiten die genomen worden. Besluiten en maatregelen waar we iedere keer de zure vruchten van plukken. Hoe lang blijven we zo machteloos? We willen een vuist maken.

Meldpunt

Mantelzorgelijk staat op in deze crisis. We willen een vuist maken. Voor mantelzorgers die zorg dragen voor een dierbaren. Die steun geven en zorgen voor ouderen en jongeren. Voor mensen met beperkingen. Voor mensen die verblijven in een instelling of in een thuissituatie. Wij verdienen het om gehoord te worden en om een duidelijke stem te krijgen in de afwegingen die gemaakt worden. Het is genoeg geweest om over de rug van ons en onze dierbaren de willekeur door te blijven voeren. Er is genoeg over ons gepraat. We willen meepraten als volwaardig zorgpartner. Ben je het met ons eens dat het anders kan? Stuur dan je steunbetuiging of verhaal naar: meldpunt@mantelzorgelijk.nl. En wij gaan, met jouw steun, in gesprek met koepels, politiek en beleidsmakers. We gaan tamtam maken.  Doe je mee?

Deel dit bericht met zoveel mogelijk mantelzorgers zodat we samen een verschil gaan maken.

Marjolijn-Margreet

Marjolijn-Margreet

Margreet van der Voort en Marjolijn Bruurs zitten niet alleen met elkaar in het bestuur van Mantelzorgelijk maar zij delen ook heel veel dezelfde ideeën over alles wat te maken heeft met ouderen- en mantelzorg. Als zij in de media iets tegenkomen dat hen verheugt, verbaast of shockeert gaan ze samen op onderzoek uit. De één stapt op de bron af, de ander doet het inhoudelijk speurwerk en dan.... komen er dit soort columns uit. Vanaf nu zul je meer van dit schrijversduo tegenkomen op Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X