Waarom is dementie nog steeds taboe?

Toen mijn moeder twee jaar geleden de diagnose kanker met uitzaaiingen kreeg, ontving zij veel aandacht van allemaal lieve mensen in de vorm van kaarten, bloemen, telefoontjes. Een enorme steun in barre tijden. Ook wij – als haar kinderen – kregen veel medeleven en dat deed ons ontzettend goed.

imageNu mijn vader dement is, valt mij op dat hij bijna nooit meer iets van iemand hoort. Steeds minder bezoekjes, laat staan kaartjes of bloemetjes. Veel mensen mijden het onderwerp zelfs, als wij ze spreken. En als je het gesprek wel eens in die richting probeert te krijgen, wordt het afgedaan met: “Ach, het valt toch wel mee? Ik zag hem laatst nog lopen en heb niets gemerkt!” Daarmee is voor hen het onderwerp afgesloten en hebben wij – als zijn mantelzorger – het gevoel dat wij zijn dementie moeten verdedigen. Zo maf!

Ik snap er werkelijk niets van. Dementie is net zo goed een ongeneeslijke ziekte en leidt uiteindelijk ook tot de dood. Waarom mijden mensen de ziekte dementie? Zijn ze bang? Het is toch niet besmettelijk! Weten ze zich geen raad? Dank je de mieter, als men de kop in het zand blijft steken, zullen ze er ook nooit meer over te weten komen. Maar waarom is het dan niet bespreekbaar? Het is toch geen schande? Sommige artsen en hulpverleners weten er zelfs niet mee om te gaan en proberen de dementerende snel af te schepen. Kijk, dát vind ik pas een schande!

Overal is terug te vinden dat tegenwoordig 1 op de 3 vrouwen en 1 op de 5 mannen deze ziekte kunnen krijgen. Waarom is dementie dan nog steeds zo’n taboe? Niemand kan er iets aan doen, het is een vreselijke ziekte die ons allemaal kan overkomen. Het is geen geslachtsziekte! En als ik erover wil praten of bloggen, doe ik dat niet om de vuile was buiten te hangen. Ik wil dat dementie gewoon bespreekbaar wordt, voor jou, voor mij, voor iedereen!

De kans op dementie – bij jou of een geliefde –  is namelijk groter dan een winnend lot in een loterij..

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top