Waarom ik me zo druk maak

In de afgelopen week heb ik een aantal keren de vraag gekregen waarom ik me zo druk maak over mantelzorg. Deze vraag ging niet over de mantelzorg die nodig is in onze eigen familie, maar over het grotere plaatje. De vraag lag dus breder. Waarom ik me zo druk maak over al die andere mantelzorgers en daar zoveel tijd in steek? Dat het toch veel beter zou zijn om deze tijd aan mezelf te besteden. Dat ik dan meer rust zou krijgen.

Deze vraag heeft me wel even beziggehouden. Want waarom maak ik me er zo druk over? Eigenlijk is het antwoord heel simpel. Ervaring en empathie. Jaren en jaren ben ik al aan het mantelzorgen. Ik ken alle klappen van de zweep en weet hoe onbegrepen en ongrijpbaar dit onderwerp is. Ik zie hoeveel ondersteuningsinitiatieven er zijn en ervaar zelf hoe weinig ik daardoor ondersteund wordt. Ik voel me met regelmaat in de steek gelaten en alleen in mijn opgave. Ik weet dat alles een strijd is en hoeveel energie dit kost. En ik weet dat er heel veel mantelzorgers zijn die hetzelfde ervaren. Dus ten diepste vind ik dat het anders kan en anders moet.

Maar zoals een oude meester ooit tegen mij zei: als je wilt dat dingen anders gaan, dan moet je zelf van de bank afkomen. En dat is precies wat ik nu doe. Ik wil dat het anders gaat. Dat er betere ondersteuning, compensatie en aandacht komt voor mantelzorg. Met als grootste motivatie dat ik niet wil dat onze kinderen in een vergelijkbare situatie belanden. Dat onze huidige worstelingen en overbelasting niet hun toekomst zullen worden. Dus wacht ik niet op een spontane verbetering van de mantelzorgwereld, maar kom ik zelf van de bank af.

Dus ben ik inderdaad erg druk met het me druk maken over mantelzorgers en de klemmende situatie waarin velen zitten. Ik weet dat mantelzorg uit liefde wordt gegeven, maar ik zie ook dat het steeds meer een verplichting wordt in tijd, geld en energie. Het is echt niet vrijblijvend. De informele zorg is inmiddels een vast onderdeel in de dagelijkse zorg van dierbaren. En natuurlijk blijven we het vol liefde doen, maar daar zit ook onze grootste valkuil. Zelfs als de zorg te zwaar wordt, laten we ze niet in de steek. Dat willen we niet. Dat kunnen we niet.

Daarom blijven we doen wat we kunnen, zelfs tegen beter weten in. We gaan door tot we erbij neervallen. We ervaren weinig keuzes door diezelfde liefde die ons deed zorgen. Dat is precies wat anderen ook weten. Dus zolang mantelzorg geen volwaardig onderwerp op de vele agenda’s is, zal ik me dus druk blijven maken. Met in mijn hoofd een gevleugelde uitspraak uit onze familie: als je mijn tijd wilt, dan krijg je ook mijn mening. En dat is hier niet anders!

Ervaringsdeskundige mantelzorger, veranderkundige/organisatieadviseur, moeder en echtgenote. Zorgt al jaren voor moeder en broer. Spreekt en schrijft over vraagstukken in het sociaal domein en mantelzorg. Rode draad is: opsporen, blootleggen, bespreekbaar maken en verbinden. Hiervoor kijkt en luistert ze met een open blik naar alle mensen en zaken die ze tegenkomt. Ze is gedreven om de positie van mantelzorgers te verbeteren en op te komen voor hun belangen. Margreet is tevens bestuurslid van onze stichting, projectleider en de schrijfster van ons MantelzorgManifest.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top