‘Waarom doe jij altijd zo moeilijk over dat mantelzorgen?’

Deze vraag kreeg ik enige tijd geleden en met regelmaat spookt deze zin opnieuw door mijn hoofd. Het was zomaar een vraag van iemand die niet snapte waarom ik me zo druk maak en steeds zo moeilijk doe. Ze vervolgde met: ‘Hoe erg is het om samen een bakje koffie te drinken en af en toe een boodschap te doen? Dat kan zelfs erg gezellig zijn.’

Ik probeerde haar uit te leggen dat mantelzorgen veel meer is dan wat extra gezelligheid. Dat ik zo moeilijk doe om de mantelzorg van de toekomst bespreekbaar te maken. Dat er steeds meer zorgvragers komen en steeds minder mantelzorgers. Dat de zorgvragen steeds intensiever en complexer worden. Dat de zorg voor dierbaren steeds grotere vormen aan gaat nemen. Dat kwam niet binnen.

Dus probeer ik het over een andere boeg te gooien. Ik vroeg haar om je in te denken dat ze in haar huidig leven plaats zou moeten maken voor bijvoorbeeld 10, 20 of 30 uur zorg per week. Hoe zou ze dat in gaan passen? Ten koste van wat zou dat gaan? Ten koste van ontspanning of van werk? Ten koste van de kinderen of van het sociale leven? ‘Wat zou je inleveren?’ vroeg ik haar.

Haar reactie was dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen en dat het dan vooral aan jezelf ligt. Op dat moment realiseerde ik me dat ik in gesprek was met iemand die geen idee heeft wat de impact kan zijn van mantelzorg. Dus vertelde ik haar dat ik zo moeilijk doe om te voorkomen dat zij of onze kinderen in een situatie van intensieve mantelzorg terecht gaan komen en voor duivelse dilemma’s komen te staan.

Maar mijn boodschap kwam niet echt aan en ik stopte met overtuigen. Nu realiseer ik me dat je het waarschijnlijk pas snapt als het je overkomt. Zolang mensen dus niet direct geconfronteerd worden met intensieve mantelzorg, zijn de gevolgen blijkbaar niet echt te begrijpen en is de noodzaak tot verandering niet aanwezig. Dat vind ik best zorgelijk. Er is dus nog een lange weg te gaan om niet-mantelzorgers te laten zien dat het echt anders moet naar de toekomst toe. Maar tot die tijd blijf ik het onder de aandacht brengen en dus moeilijk doen.